To Czarny Ptak KtóRy Odlatuje Z Polski Na Zimę?

Jakie ptaki odlatują na zimę w Polsce?

Jakie ptaki odlatują na zimę? Niektórym nie przeszkadzają przymrozki Wczoraj, 03-10-2023 07:14 Choć ostatnie dni były w Polsce wyjątkowo ciepłe i słoneczne, jesień trwa w najlepsze, a to oznacza, że wiele gatunków ptaków opuściło już Polskę i rozpoczęło swoją coroczną wędrówkę do cieplejszych zakątków świata. Jakie ptaki zostają w naszym kraju, a które spędzają zimę w innych państwach? Bociany odlatujące na zimę Źródło: Adobe Stock Niektóre ptaki opuszczają Polskę przed rozpoczęciem się zimy, ponieważ nie byłyby w stanie przetrwać niskich temperatur w naszym kraju. Chodzi głównie o jedzenie, którego nie miałyby wystarczająco w tym okresie. Stawy, jeziora i inne zbiorniki zamarzają, owady hibernują, a rośliny są ukryte pod warstwą śniegu.

  • Bezpośrednim sygnałem dla skrzydlatych podróżników jest skracający się dzień.
  • Im bliżej zimy, tym dni stają się nie tylko coraz chłodniejsze, ale przede wszystkim coraz krótsze.
  • To mniejsza obfitość pokarmu i mniej czasu na jego zdobycie, a tym samym mniejsza ilość energii niezbędnej do przetrwania zimnych nocy” – piszą w mediach społecznościowych Lasy Państwowe.

Dlatego właśnie ptaki muszą wyruszać w niebezpieczną podróż, zwaną migracją. Na przeczekanie polskiej zimy ptaki zazwyczaj wybierają afrykańskie kraje, m.in. Sudan, Czad, Maroko, Kenia, Uganda czy Nigeria. Niektóre decydują się jednak pozostać na południu Europy. Dalsza część artykułu pod materiałem wideo Wśród ptaków, które opuszczają Polskę przed zimą, są oczywiście bociany. Inne ptaki wylatujące do cieplejszych krajów to m.in. jaskółki, jerzyki, szpaki, kukułki, muchołówki, pliszki, szczygły i orliki. Są gatunki ptaków, dla których polskie zimy nie są niczym strasznym. Oceń jakość naszego artykułu: Twoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze treści. WP Turystyka na: : Jakie ptaki odlatują na zimę? Niektórym nie przeszkadzają przymrozki

Jak się nazywa żółto czarny ptak który odlatuje z Polski na zimę?

Jakie ptaki odlatują na zimę? Rozpoznawanie ptaków z dzieckiem Ptaki, które zostają na zimę w Polsce możecie spotkać praktycznie wszędzie: w parkach, przydomowych ogrodach, w pobliżu zbiorników wodnych, a także w lasach. W chłodne dni zadbajcie o to, aby Wasi skrzydlaci przyjaciele nie musieli martwić się o pożywienie.

Dokarmiajcie, a w szczególności gatunki objęte ochroną, aby było im łatwiej poradzić sobie w okresie zimowym, w którym trudno zdobyć naturalne pożywienie. Wybierzcie się na obserwację do pobliskiego parku bądź postawcie na parapecie czy w ogrodzie karmnik dla ptaków. Pamiętajcie, że jeśli już zdecydujecie się dokarmiać ptaki, róbcie to regularnie i prawidłowo.

Zapewniajcie ptakom wyłącznie naturalne i świeże pożywienie, a jeśli chcecie, posadźcie w ogrodach krzewy, takie jak: jarząb pospolity, bez koralowy, dzika róża czy głóg, wydające uwielbiane przez ptaki owoce. Skrzydlaci przyjaciele z pewnością odwdzięczą się za nie swoją obecnością, a Wy zyskacie wyjątkową szansę na ich obserwację.

zwyczajny i mazurek

Wróbel zwyczajny to mały ptaszek, którego liczebność w Polsce niestety maleje. Z tego powodu tym bardziej warto zadbać o dokarmianie tego gatunku w czasie zimy. Ptakiem, którego prawdopodobnie często mylicie z wróblem, jest mazurek. Odróżnicie go po czarnej plamce na białym policzku, która nie występuje u wróbla. Ptaki, które zostają na zimę – wróbel. Zdjęcie ilustracyjne PatP66/shutterstock.com Sikorka bogatka to uroczy mały ptaszek z charakterystycznym żółtym brzuszkiem. Jeśli chcecie zyskać okazję na obserwację sikorek w czasie zimy, przygotujcie kule bądź zawieszki tłuszczowe z ziarnami, które rozwiesicie w ogrodzie bądź karmniku. Ptaki, które zostają na zimę – sikorka bogatka. Zdjęcie ilustracyjne ihelgi/shutterstock.com Gil zwyczajny to niewielkich rozmiarów ptaszek, którego z łatwością rozpoznacie po pięknie ubarwionym pomarańczowym brzuszku, czarnym łebku i ogonie oraz szaro-czarnych skrzydłach. Ptaki, które zostają na zimę – gil zwyczajny Olga Lipatova/shutterstock.com Dzięcioł duży jest średniej wielkości ptakiem, zimującym w Polsce. Ptak wyróżnia się czarnym zabarwieniem grzbietu, wierzchu głowy oraz kupra. Czarne skrzydła zdobią natomiast białe paski. Ptaki, które zostają na zimę – dzięcioł duży. Zdjęcie ilustracyjne DJE Photography/shutterstock.com W czasie zimy w swoich ogrodach możecie również zaobserwować jemiołuszkę, przylatującą do Polski z Rosji oraz lasów Skandynawii. Jemiołuszka wyróżnia się eleganckim wyglądem, a cechą charakterystyczną dla przedstawicieli tego gatunku jest zaostrzony czub na głowie. Ptaki, które zostają na zimę – jemiołuszka. Zdjęcie ilustracyjne Simonas Minkevicius/shutterstock.com Niewielkich rozmiarów szczygieł (ptak ten jest mniejszy od wróbla) ma niezwykle barwne upierzenie. Przedstawicieli tego gatunku rozpoznacie po kontrastowym rysunku na głowie – w kolorach czerni i bieli.

Grzbiet szczygła jest beżowy, a na jego skrzydłach widnieje szeroki żółty pasek. Ptaki te posiadają czarne ogony i białe kuperki. Dorosłe osobniki łatwo rozpoznacie po czerwonych licach. Charakterystyczny dla szczygła jest także jego szczebiotliwy śpiew. Te małe ptaki chętnie jedzą nasiona (w szczególności nasiona łopianu czy ostu) oraz owady.

By zwabić szczygły do karmnika, najlepiej pozostawić w nim nasiona olejarki abisyńskiej. Ptaki, które zostają na zimę – szczygieł. Zdjęcie ilustracyjne Anton MirMar/shutterstock.com Kolejnym ptakiem, którego możecie spotkać w swoim ogrodzie w czasie zimy, jest kos. Rozpoznacie go po czarnym upierzeniu i żółtym bądź pomarańczowym dziobie. Kosy są objęte w Polsce ścisłą ochroną, dlatego decydując się na ich dokarmianie trzeba uważać, aby przypadkiem im nie zaszkodzić. Ptaki, które zostają na zimę – kos. Zdjęcie ilustracyjne Ondrej Prosicky/shutterstock.com Z przydomowych karmników dla ptaków mogą zechcieć również skorzystać sierpówki (synogarlice) i gołębie. Ptaki te na pierwszy rzut oka wydają się do siebie podobne. Ptaki, które zostają na zimę – sierpówki. Zdjęcie ilustracyjne Anneke Kooiker/shutterstock.com Gawrony to ptaki średniego rozmiaru. Mają masywne szare dzioby i czarne upierzenie. Pospolity w Polsce gatunek występuje liczniej w okresie jesienno-zimowym. Kawki są podobne do gawronów, jednak nieco drobniejsze, wyróżniają się szarymi głowami i czarnymi ”czapeczkami”. Ptaki, które zostają na zimę – gawron. Zdjęcie ilustracyjne godi photo/shutterstock.com

Ptaki wodne: Łabędzie i kaczki

Łabędzie to piękne wodne sporej wielkości – bez problemu rozpoznacie je po smukłych długich szyjach i pomarańczowych dziobach. Przy okolicznych zbiornikach wodnych możecie również spotkać kaczki. Jeśli zdecydujecie się je dokarmiać, pamiętajcie, aby robić to jedynie w czasie największych mrozów, bo to właśnie wtedy ptaki wodne nie mają dostępu do naturalnego pożywienia. Ptaki, które zostają na zimę – łabędzie i kaczki. Zdjęcie ilustracyjne NajnaN/shutterstock.com Ptaki, które odlatują na zimę do ciepłych krajów, cieszą nas swym towarzystwem od wiosny do jesieni (choć niektóre gatunki, takie jak jerzyk, migrują z Polski do Afryki już na początku sierpnia).

Dlaczego jednak ptaki decydują się wyruszać w niebezpieczne i męczące podróże? Ptasie wędrówki związane są z cyklicznością pór roku. Niektóre gatunki migrują, bo w okresie zimowym stają się narażone na chłód, a także brak pokarmu. Zobacz wideo Wiele rodzimych gatunków ptaków nie spędza zimy w Polsce Które ptaki odlatują z Polski do ciepłych krajów? Bociany to charakterystyczne sporej wielkości białe ptaki z długimi czerwonymi nogami i dziobami.

Skrzydła tych pięknych ptaków są natomiast biało-czarne. Bociany zaczynają odlatywać z Polski w cieplejsze zakątki świata już w sierpniu, aż do końca września, by móc rozpocząć swój okres lęgowy. Bociany odlatują z Polski przed zimą jako jedne z pierwszych ptaków Pascal Halder/shutterstock.com Jaskółka jest małym ptakiem o szlachetnym wyglądzie.

Gatunek wyróżnia ciemne upierzenie wierzchu i biały spód. Jaskółki posiadają wcięte w widełki ogony i zaostrzone długie skrzydła. Ptaki odlatują z Polski we wrześniu, choć zdarza się je jeszcze spotkać w październiku. Ptaki, które odlatują na zimę – jaskółka. Zdjęcie ilustracyjne Werner Baumgarten/shutterstock.com Jerzyki to pożyteczne ptaki, posilające się znienawidzonymi przez wszystkich komarami i innymi owadami.

Ptaki te pojawiają się w Polsce wraz z nadejściem maja, choć pierwsze osobniki można zaobserwować już pod koniec kwietnia. Jerzyki opuszczają nasz kraj wraz z nadejściem sierpnia (najpóźniej w połowie miesiąca). Ptaki, które odlatują na zimę – jerzyk. Zdjęcie ilustracyjne Miroslav Hlavko/shutterstock.com Słowik to mały rozśpiewany ptaszek, który odlatuje z Polski w okresie od sierpnia do września.

Zimę spędza w lasach deszczowych, zlokalizowanych w środkowej Afryce. Ptaki, które odlatują na zimę – słowik. Zdjęcie ilustracyjne Yuriy Balagula/shutterstock.com Ptakiem, który odlatuje do ciepłych krajów na zimę, jest także kukułka, słynące z tego, że podrzuca swoje jaja innym ptakom. Ten średniej wielkości gatunek jest rozmiarowo zbliżony do gołębia.

Kukułkę wyróżnia smukła sylwetka i szare upierzenie z ciemniejszym ogonem ze sterówkami zakończonymi na biało. Kukułka odlatuje z Polski zwykle pod koniec sierpnia bądź we wrześniu. Ptaki, które odlatują na zimę – kukułka. Zdjęcie ilustracyjne Piotr Krzeslak/shutterstock.com Skowronek to niewielki ptak z charakterystycznym czubem na głowie.

  • W Polsce słynie przede wszystkim jako zwiastun wiosny i budzącej się do życia przyrody.
  • Skowronki na miejsce zimowania wybierają Europę Zachodnią bądź basen Morza Śródziemnego.
  • Ptaki, które odlatują na zimę – skowronek.
  • Zdjęcie ilustracyjne Rob Christiaans/shutterstock.com Wilga jest średniej wielkości ptakiem wędrownym.

Samce tego gatunku mają intensywnie żółte upierzenie, czarne skrzydła z żółtą plamą oraz czarne ogony z żółtymi rogami. Samiczki różnią się upierzeniem, które zwykle ma ubarwienie szarozielone przechodzące w żółć. Ich skrzydła i ogony są ciemniejsze od reszty.

Wilgi odlatują z naszego kraju na przełomie sierpnia i września, obierając na kurs wschodnią i południową Afrykę. Ptaki, które odlatują na zimę – wilga. Zdjęcie ilustracyjne aaltair/shutterstock.com Czapla jest sporej wielkości ptakiem wędrownym o szarawym upierzeniu, posiada smukłą szyję i długie nogi.

Czaple odlatują z Polski w listopadzie, choć część z tych ptaków decyduje się nie opuszczać naszego kraju na czas zimy. ptaki, które odlatują na zimę – czapla. Zdjęcie ilustracyjne Stu Porter/shutterstock.com Piękne żurawie to ptaki, które nie decydują się na zimowanie w Polsce.

Ptaki zbierają się w duże grupy, aby opuścić nasz kraj po zakończeniu okresu lęgowego. Żurawie odlatują od nas na przełomie sierpnia i września. Ptaki, które odlatują na zimę – żuraw. Zdjęcie ilustracyjne Piotr Krzeslak/shutterstock.com Gołąb grzywacz to największy gatunek gołębia, jaki możemy spotkać w Polsce.

Ptaki te nie zimują jednak w naszym kraju. Odlatują w okresie od września do października. Ptaki, które odlatują na zimę – gołąb grzywacz. Zdjęcie ilustracyjne Ondrej Chvatal/shutterstock.com Czajka zwyczajna to kolejny gatunek, który nie zimuje w Polsce.

Ptaki przylatują do naszego kraju od końca lutego do marca, a odlatują w sierpniu. Cechą charakterystyczną czajki są pióra na głowie, układające się w czubek (u samic jest on nieco krótszy niż u samców). Ptaki, które odlatują na zimę – czajka. Zdjęcie ilustracyjne Allexxandar/shutterstock.com Dudek to pięknie ubarwiony ptak z gliniasto pomarańczowym upierzeniem, czarno-białymi skrzydłami i czarno-białym ogonem.

Cechą, po której z łatwością możecie odróżnić dudka od innych ptaków jest też czubek na głowie, rozkładający się w chwilach zagrożenia w zachwycający wachlarz. Ptaki te posiadają dość długie cienkie dzioby. We wrześniu dudki opuszczają Polskę i udają się do Afryki.

Jakie ptaki przylatują na zimę do Polski z północy?

Niektóre odlatują do cieplejszych krajów, a dokładnie te same gatunki przylatują do nas na zimowisko z północy. Są to więc te same ptaki, ale jednak nie do końca. Wśród nich znajdują się kawki, gawrony i kwiczoły.

Czy ptak wilga odlatuje z Polski na zimę?

Wilgi są mieszkańcami tropikalnych regionów Afryki i Azji, a także Australii. Opisano ich 26 gatunków – tylko jeden występuje w Europie. Naukowa nazwa wilgi pochodzi z naśladownictwa jej głosu i powtarza się w wielu europejskich językach. Dawniej np. we Francji do określenia tego ptaka używano słowa „oriol”, ale niektórzy autorzy wywodzą to słowo od łacińskiego aureolus – żółty,

Wilga to ptak o pięknej barwie ciała. Intensywność koloru zależy przede wszystkim od płci oraz wieku. Samiec ma upierzenie koloru jaskrawożółtego, przy oczach posiada czarny pasek, czarne są także jego skrzydła, na których widoczne są żółte plamki. Samica nie ma czarnego paska przy oczach, jej podbródek jest biały, a na spodzie ciała zaznaczają się ciemne kreski, dziób dorosłej samicy wilgi ma kolor ciemno różowy.

Jej skrzydła są ciemnobrunatne. W ogólnym wrażeniu, upierzenie samicy wydaje się posiadać bardziej zielonkawy odcień. Jeszcze mocniej odcień ten wyraźny jest u osobnika młodego, którego dziób jest ciemnobrązowy. Tęczówka oka jest ciemnoczerwona. Masa ciała wilgi wynosi 51-90 g, długość jego ciała 22-25 cm, zaś rozpiętość skrzydeł waha się od 44 do 45 cm.

  • Wilga to ptak wędrowny, który odlatuje z naszego kraju w kierunku wschodniej i południowej Afryki na przełomie sierpnia i września, zaś w kwietniu i maju powraca, by odbyć lęgi.
  • Wilga prowadzi samotniczy tryb życia.
  • Jej siedliska stanowią przede wszystkim lasy liściaste i inne zadrzewienia znajdujące się w pobliżu rzek, a także parki, w których ulokowane są zbiorniki wodne.
See also:  Kwiat KtRy Nie Potrzebuje śWiatłA?

Zasiedla również obrzeża borów sosnowych. Przebywa głównie wśród koron drzew, prawie nigdy nie schodzi bezpośrednio na powierzchnię ziemi. Wilga zamieszkuje pobliże jednej z puszczańskich leśniczówek. Udało się ją zaobserwować jak z szybkością błyskawicy przemieszczała się z miejsca gniazdowania do „stołówki”, którą stanowi obficie owocujące drzewo czeremchy.

  1. W Polsce jest mało licznym ptakiem lęgowym.
  2. W maju i czerwcu wilga przystępuje do sezonu lęgowego.
  3. Samica i samiec tworzą monogamiczną parę, która przez wiele sezonów może zasiedlać to samo miejsce.
  4. Gniazdo wilgi jest jednym z najbardziej kunsztownych w świecie ptaków – buduje je niemal wyłącznie samica.

Zgrabne lokum umieszczone jest wysoko nad ziemią w rozwidleniu gałęzi. Składa się z trawy i łyka, wysłane jest mchem, suchą trawą, piórami. Okres gniazdowania to maj-czerwiec. Samica raz w roku składa od 3 do 6 jaj o różowym odcieniu (w Polsce jeszcze tylko zaganiacz ma jaja o takim kolorze).

  1. Wysiadywaniem zajmują się oboje rodzice przez 13-15 dni.
  2. Gdy potomstwo wykluje się, przez pierwsze dni matka pozostaje z nim przez cały czas w gnieździe, ogrzewając je, a ojciec dostarcza całej rodzinie pokarmu.
  3. W 17 dniu życia młode wilgi opuszczają gniazdo, jednak do czasu odlotu na zimowisko pozostają w jego pobliżu.

Wilga żeruje wyłącznie w koronach drzew. Jej pożywienie stanowią duże owady i ich larwy, ale także soczyste owoce. Istnieje przekonanie, że jeśli w lipcu (a czasem także w sierpniu) słyszy się intensywny śpiew wilgi, oznacza to, że w przeciągu trzech dni można spodziewać się opadów deszczu.

Dokąd odlatują kukułki z Polski?

Występowanie – Zamieszkuje strefę umiarkowaną i zalesioną część Eurazji i Afrykę – od zachodniej Europy i północnej Afryki aż po Kamczatkę i Japonię, W Azji spotykana również na południe od krawędzi strefy tropikalnej. W Europie omija tylko Islandię,

Przelatuje w kwietniu–maju i sierpniu–wrześniu. Zimuje w Afryce Subsaharyjskiej oraz w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej, W Polsce średnio liczny, miejscami nieliczny, ptak lęgowy. Spotkać i usłyszeć można ją na całym niżowym obszarze Polski i w różnych typach krajobrazów – w lasach, zadrzewieniach, na mozaikowo porośniętych drzewami i krzewami terenach rolniczych, ale i w pobliżu trzcinowisk wokół zbiorników wodnych.

Według szacunków Monitoringu Pospolitych Ptaków Lęgowych, w latach 2013–2018 populacja kukułki w Polsce liczyła 134–177 tysięcy kukających samców,

Czy wrony odlatują na zimę?

Wrony siwe należą do ptaków częściowo wędrownych. Te gniazdujące u nas, zwłaszcza w miastach, są zazwyczaj osiadłe lub wędrują na nieduże odległości. Populacje północne, gniazdujące w Skandynawii i Rosji, są w dużej mierze wędrowne i spędzają zimę w cieplejszych rejonach, m.in. w Polsce.

Jak się nazywa żółto czarny ptak?

Wilga zwyczajna

Rodzina wilgowate
Podrodzina wilgi
Rodzaj Oriolus
Gatunek wilga zwyczajna
Synonimy

Jak nazywa się cały czarny ptak?

Listopad miesiąc zadumy, święta zmarłych o niezbyt słonecznej pogodzie zainspirował mnie do sięgnięcia po kolor czarny. Dość obficie występujący w przyrodzie, prezentuje się na piórach wielu gatunków ptaków i sierści zwierząt. W florze niezbyt liczny ale to może i lepiej J Dlatego w tym miesiącu zaprezentuję przede wszystkim ptaki.

Najlepszym przedstawicielem głębokiej czerni wśród polskich ptaków jest kruk. To jednocześnie nasz największy przedstawiciel rodziny krukowatych. Wbrew pozorom nie jest tak liczny i nie spotyka się go tak często. Bywa mylony z innymi przedstawicielami tej rodziny jak gawron, czy czarnowron. Ostatnie badania wykazały, że kruk należy do czołówki najinteligentniejszych stworzeń na ziemi.

Co ciekawe kruk należy do ptaków śpiewających a jego chropowate krakanie to właśnie Krucza pieśń. Może kawki? To plakat po lewej, Jeden z naszych mniejszych krukowatych, kawka to liczna mieszkanka miast i miasteczek często mylona z wroną. Żurawie zwyczajne to przykład prawdziwej ptasiej elegancji i gracji. Szarość i czerń piór przełamuje intensywnie czerwona plama z tyłu głowy, która mimo niewielkich rozmiarów bardzo rzuca się w oczy. Żuraw jest gatunkiem bardzo charyzmatycznym, tzn. jest rozpoznawalny, lubiany i podziwiany.

  • O popularności tego ptaka już od dawnych czasów świadczy wiele nazwisk np.
  • Żurawski, Żurawiec, Żurawiecki czy po prostu Żuraw.
  • Dotyczy to także nazw miejscowości.
  • W Polsce jest ich aż 69 np.: Żurawieniec, Żurawce, i oczywiście tak jak było to w przypadku nazwiska – Żuraw.
  • Motyw żurawia nie omija wierzeń i przesądów mówiących na przykład o duszach ludzi zamienionych w żurawie i wraz z nimi odlatujących do nieba.

Ptaki te spotkamy także w pieśniach, poezji i wielu innych dziedzinach sztuki pięknej. Czapla to symbol cierpliwości i stoickiego spokoju. W locie można poznać ją po charakterystycznym ułożeniu szyi, którą wygina i jakby „kładzie” na sobie w odróżnieniu od żurawi czy bocianów które latają z wyciągniętą szyją. Bardzo powoli i majestatycznie porusza skrzydłami, wydaje się płynąć w powietrzu. Bocian Biały, spokojnie można powiedzieć, że po orle nasz drugi symbol narodowy wśród ptaków. Zachwyca eleganckim połączeniem bieli, czerni i czerwonych akcentów w postaci dzioba i nóg. Czym byłby polski krajobraz bez tych ptaków, i co z naszą demografią? W końcu to one przynoszą dzieci prawda? Dzięki tej symbolice, obraz z bocianem to trafiony prezent dla młodej pary biorącej ślub czy spodziewającej się dziecka. Dzięcioł Duży, najczęściej widywany przedstawiciel tego gatunku w Polsce. Chociaż mamy ich więcej min. Dzięcioł czarny, dzięcioł zielony, dzięciołek. Wszystkich oczywiście łączy wspólna profesja lekarza drzew. Jaskółki dymówki z daleka wyglądają jak szybkie, czarne strzały pędzące z zawrotną szybkością. W rzeczywistości jaskółki noszą bardzo elegancki czarno-biały garnitur, którego czarne pióra w słońcu mienią się niebieskim kolorem. Dla ożywienia eleganckiej kreacji czerwony akcent pod dziobem niczym zawadiacka muszka do garnituru. Na koniec akcent związany z piórami i motyl belisama nakula.

Jakie ptaki przylatują do Polski po zimie?

Ptaki odlatujące na wiosnę – TE ODLATUJĄ – W kierunku Dalekiej Północy zaczynają odlatywać (i to już w lutym) śnieguły, łabędzie krzykliwe, kaczki lodówki oraz gęsi – bernikle obroźne i białolice. W marcu opuszczają nas kaczki morskie. TE PRZYLATUJĄ – raniuszki i sikory zimujące w Niemczech albo Holandii, także pierwsze jaskółki możemy przywitać w połowie marca.

Jakie ptaki przylatują na zimę do Polski Wikipedia?

Podział ptaków ze względu na charakter wędrówek – Ze względu na prowadzony tryb życia, mający bezpośredni związek z podejmowaniem przez nie wędrówek, ptaki dzieli się na:

osiadłe – ptaki, które przez cały rok przebywają w swoich terytoriach, gdzie się gnieżdżą, wyprowadzają lęgi i zimują. W związku z koniecznością zdobywania pożywienia niekiedy odbywają w okresie jesienno-zimowym lokalne wędrówki, po czym powracają na swe lęgowiska. Do tej grupy ptaków zaliczamy m.in. dzięcioły, większość sów, trznadla, dzwońca, srokę, kuropatwę, cietrzewia, głuszca, jarząbka,

wędrowne – ptaki, które wiosną i jesienią odbywają wędrówki pomiędzy lęgowiskami a zimowiskami. Przyczyną migracji jest niedostępność pokarmu w okresie zimowym. Ptaki mogą wędrować na krótkich dystansach, np. z północnej do zachodniej Europy (m.in. skowronek, czajka, rudzik ) lub na długich dystansach, np. z Europy do Afryki (m.in. bocian biały, jaskółki, jerzyk, wilga ).

koczujące – ptaki, które w okresie zimowym przemieszczają się do obszarów z większą ilością pokarmu, koczując w danym miejscu do czasu wyczerpania zasobów pokarmowych, a potem lecąc dalej. Wędrówki takie często odbywane są w stadach i nie mają określonego kierunku. Gatunkami koczującymi są np. jemiołuszka, sikora sosnówka,

Ze względu na charakter występowania ptaków na danym obszarze, można je podzielić następująco:

lęgowe – ptaki, które przylatują na wiosnę w celu odbycia lęgów, a jesienią odlatują na zimowiska. W Polsce są to np. kos, kowalik, derkacz, myszołów,

przelotne – ptaki, które przez dany obszar przelatują podczas wiosennych lub jesiennych wędrówek, niekiedy zatrzymując się na krótko, by żerować. W Polsce są to np. gęś białoczelna, górniczek, siewnica,

zimujące – ptaki, które na dany obszar przylatują jesienią, a wiosną odlatują z powrotem na lęgowiska. Dla Polski są to np. myszołów włochaty, gęś zbożowa, jer, czeczotka, Wiele gatunków ptaków w okresie zimowym może występować bardziej licznie, jak np. gawron, czyżyk, gil – są to ptaki lęgowe w Polsce, ale zimą przylatują dodatkowo liczne osobniki z północy czy wschodu Europy.

zalatujące – ptaki, które pojawiają się na danym obszarze sporadycznie. Dla Polski są to np. warzęcha, mewa blada, zaroślówka,

przypadkowo zalatujące – należą do nich gatunki ptaków, które zalatują na dany obszar wyjątkowo i nielicznie, zagnane burzami, wiatrami lub zabłąkane. Dla Polski są to np. żuraw stepowy, nurzyk polarny, jerzyk alpejski,

Jakie ptaki przylatują do karmnika zimą w Polsce?

Dokarmianie ptaków stanowi wyjątkową okazję do tego, żeby przyjrzeć im się z bliska i poznać ich zwyczaje. – To Czarny Ptak KtóRy Odlatuje Z Polski Na Zimę Jak przyciągnąć ptaki do okna? Czy zwróciliście kiedyś uwagę na to, jakie ptaki zimują w Polsce? Oprócz całorocznych gołębi, gawronów i srok są to też małe ptaszki, na które zazwyczaj nie zwracamy uwagi, a szkoda bo ich widok potrafi poprawić humor w nawet te najbardziej posępne i mroźne dni.

  • Przy karmniku, czyli na ptasiej stołówce na pewno dostrzeżecie wróble, mazurki i sikorki.
  • Te pierwsze są bardzo przyjaznymi i towarzyskimi stworzonkami, występują wszędzie tam gdzie mieszkają ludzie.
  • Niestety ich populacja w Polsce z roku na rok spada, dlatego obecnie znajdują się pod szczególną ochroną.

Mazurki to bliscy kuzyni wróbli, łatwo jest je z nimi pomylić ze względu na taką samą krępą budowę ciała i szarobrązowe upierzenie. Wyróżnia je jednak ciemna plamka na jasnym policzku oraz to że są zauważalnie od nich mniejsze. Te ostatnie znają prawie wszyscy, chociażby z lat wczesnej edukacji szkolnej. To Czarny Ptak KtóRy Odlatuje Z Polski Na Zimę Karmnik na szybę z sikorką, pod nim skrzynka z jesienną aranżacją.

Gdzie odlatuje Szpak?

Migracje szpaków – Szpaki są ptakami migrującymi na zimę do południowych i zachodnich rejonów Europy, co warte uwagi coraz częściej obserwuje się osobniki zostające cały rok w Polsce. Dotyczy to zwłaszcza ptaków zamieszkujących obszary miejskie, na których łatwiej przetrwać zimowe mrozy za sprawą większego dostępu do pożywienia oraz wyższych temperatur.

Gdzie odlatują na zimę jerzyki?

Trochę informacji o jerzykach – Jerzyk ( Apus apus ) jest niewielkim ptakiem z gatunku jerzykowatych, najbliżej spokrewniony z kolibrem. Rozpiętość skrzydeł ok.40 cm, długość ok.18 cm, masa 32 do 50 g, ciemnobrązowy, prawie czarny. Lata bardzo szybko: od 40 do 100 km/h, na dłuższych przelotach nawet 160 km/h. Jerzyki na blokach. Fot. Adam Gatniejewski Przylatuje do nas w pierwszych dniach maja; kiedyś przylatywał wcześniej – w kwietniu „na świętego Jerzego”, stąd jego nazwa. Odlatuje już w pierwszych dniach sierpnia, najpóźniej w połowie miesiąca. Każdego dnia przelatuje co najmniej 1000 kilometrów i zjada przy tym ogromne ilości komarów, much i meszek.

Ptaki z powrotem przylatują aż z Afryki Południowej lub Madagaskaru i wracają zawsze do tego samego miejsca. Trzeba dodać, że są to ptaki mające swoje tajemnice. Lecą tak szybko, prawdopodobnie także nocą, że trasy ich przelotu nie są dotychczas dokładnie rozpoznane. Jerzyki nie wymagają dokarmiania zimą, nie brudzą elewacji ani otoczenia, gdyż ich odchody są praktycznie niedostrzegalne, rozpylają się w powietrzu.

W pierwszych dwóch latach przed rozpoczęciem okresu lęgowego młode ptaki spędzają znaczną część czasu w powietrzu – osiedlają się dopiero w trzecim roku życia, w pobliżu rodzinnego gniazda. Są długowieczne – żyją ponad 20 lat. Gdy przy ocieplaniu gniazdo zostanie zamknięte – dobijają się do niego tak długo aż zginą.

Jerzyki są gatunkiem ściśle chronionym: a zatem chroniony jest dorosły ptak, jego pisklę i gniazdo, czyli siedlisko. Jerzyk jest objęty ochroną gatunkową ścisłą na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (DzU nr 92, poz.880, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r.

w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt (DzU nr 220, poz.2237). Zgodnie z interpretacją Ministerstwa Środowiska, wydaną w związku z zapytaniami organizacji ekologicznych, zakaz niszczenia siedlisk gatunków zwierząt podlegających ochronie prawnej jednoznacznie dotyczy również jerzyków gnieżdżących się w budynkach, w szczególności w stropodachach, które uznane zostały za podstawowe siedlisko jerzyków w Polsce.

See also:  3 Trymestr CiY - KtóRy To Tydzień?

Czy Szczygieł odlatuje z Polski na zimę?

Ich charakterystyczną cechą jest czerwona twarz – maska, kontrastująca z czarnym wierzchem głowy i pręgą za uszami oraz z białymi policzkami. Nie odlatują na zimę, dlatego właśnie teraz najłatwiej jest obserwować te kolorowe ptaszki.

Jak wygląda kukułka?

Kukułka pospolita zamieszkuje całą Europę, sięgając aż na wschód poprzez Azję do Kamczatki. Przylatuje do Polski dopiero w końcu kwietnia, odlatuje zwykle w końcu sierpnia, lub we wrześniu. Kukułka pospolita wybrała sobie bardzo ryzykowny sposób na życie. Podrzucając swoje jaja do gniazd innych ptaków, walczy o przetrwanie. – To Czarny Ptak KtóRy Odlatuje Z Polski Na Zimę Kukułka pospolita, fot. shutterstock Zarówno samiec jaki i samica kukułki pospolitej ( Cuculus canorus L.) są podobnie ubarwione. Upierzenie głowy, szyi i skrzydłach jest łupkowo szare, ogon znacznie ciemniejszy. Końce sterówek są białe. Piersi, brzuch i pióra podogonowe pokryte poprzecznymi prążkami na białym tle.

Dziób mają czarny, powieki nogi żółte, a oczy czerwone. Ciało osiąga długość 32-38 cm przy wadze 120 g, rozpiętość skrzydeł wynosi ok.21- 29 cm. Głos samca jest powszechnie znany i brzmi, jak „kukuk”, a druga część jego śpiewu jest w nieco wyższej tonacji. Samica rzadko wydaje głos, brzmiący, jak chichot.

Spotkać ptaka można na całym niżowym obszarze Polski i w różnych typach siedlisk – w lasach, zadrzewieniach, na mozajkowo porośniętych drzewami i krzewami, na terenach rolniczych, w pobliżu trzcinowisk, na łąkach i wokół zbiorników wodnych, a nawet na górskich zboczach.

Jest łatwo wykrywalna dzięki charakterystycznemu i powszechnie znanemu głosowi – od kwietnia aż do lipca, czyli wtedy, kiedy gniazdują inne ptaki. Kukułki są owadożerne, Główny element ich diety stanowią gąsienice motyli i chrząszcze, Nie specjalizują się w łowieniu określonych gatunków, zbierają głównie te owady, które występują najliczniej i przez to są najłatwiejsze do znalezienia i schwytania.

Zjadają również włochate gąsienice motyli, które inne ptaki jedzą niechętnie. Żerują na drzewach, siedząc na gałęzi i wypatrując zdobyczy. Gdy ją dostrzegą, podlatują do owada i zbierają go dziobem. Rzadziej polują chodząc powoli po ziemi i tam poszukując pokarmu.U kukułek występuje rzadkie w świecie ptaków zjawisko poliandrii.

W okresie godowym samica kopuluje z kilkoma samcami; te wabią ją kukaniem z dobrze wyeksponowanego miejsca – słupa, płotu, przewodu linii energetycznej, czy z bezlistnej gałęzi. Kukułki nie tworzą zatem par, tym bardziej, że samców jest zwykle więcej niż samic. Nie budują gniazd i nie wysiadują jaj, Od początków maja do połowy lipca samica składa w godzinach popołudniowych w odstępach dwu – lub trzydniowych 16 – do 22 niewielkich jaj, które przenosi w dziobie do gniazd wróblowatych,

Obserwuje ona ptaki podczas budowy gniazd. Samiec siada zwykle na widocznym miejscu, a samica tymczasem szuka czyjegoś gniazda i znosi jedno jajo. Przedtem wyjmuje jedno z leżących w gnieździe jaj. Do gniazd, mających wąskie wejście, samice przyczepiają się do ich otworu i wpuszczają składane jaja bezpośredni do środka.

  1. W trakcie podrzucania własnego jaja, zabiera i rozbija jajo gospodarzy.
  2. Najczęściej ofiarami oszustki padają trzciniaki, trzcinniczki, kopciuszki, świergotki, pliszki, piegże czy jarzębatki a także gąsiorki czyli wszystkie te, których wielkość i kolor jaj jest podobna do kukułczych.
  3. W czasie jednego sezonu rozrodczego w ten sposób kukułka potrafi podrzucić do różnych gniazd od 15 do 20 jaj.

Gospodarze często rozpoznają „podrzutka” i usuwają z gniazda lub opuszczają gniazdo. Innym naturalnym ograniczeniem wychowu kukułek przez przybranych rodziców jest znacząca różnica w zapotrzebowaniu pokarmowym. Młode kukułki wykluwają się w przeciągu 11 dni, czyli na ogół szybciej niż pisklęta gospodarzy. To Czarny Ptak KtóRy Odlatuje Z Polski Na Zimę Kukułka w locie, fot. shutterstock Jaja kukułek mają rozmaite ubarwienie tak, że często (choć nie zawsze) są podobne do jaj gospodarza. Oczywiście samica kukułki nie może dowolnie zmieniać ubarwienia swych jaj, aby dostosować je do jaj gospodarza, lecz znosi je zawsze takie same, wyszukując gniazdo z odpowiednio ubarwionymi jajami.

  1. W ten sposób tworzą się jak gdyby odmiany kukułek, pasożytujące u różnych gatunków gospodarzy.
  2. Dziedziczenie ubarwienia jaj u kukułki i doboru gospodarzy nie są jeszcze całkowicie zbadane.
  3. Wytwarzanie jaj o swoistym ubarwieniu i kształcie jest prawdopodobnie cechą genetyczną kukułek, toteż każda samica znosi je ubarwione w jeden, charakterystyczny dla siebie sposób.

Około 4-7 dnia życia młode kukułki wydają dźwięki, przypominające głosy piskląt przybranych rodziców w czasie prośby o żywienie. Pisklę wydaje głos żebrzący o jedzenie w tak silny sposób, iż przypomina to odgłos kilku młodych. Ponagleniem do dokarmiania jest szerokie otwieranie dzioba, a kolor gardziołka stymuluje gospodarzy do natychmiastowej reakcji.

Ogromna „żarłoczność” zmusza dorosłe do intensywnego karmienia. Natarczywe domaganie się pokarmu trwa przez ponad trzy tygodnie, kiedy to młoda kukułka opuszcza małe gniazdko, gdyż już się w nim nie mieści. Po sześciu tygodniach opieki, młoda kukułka staje się samodzielna. Badania wykazały, że 1/3 wyklutych piskląt ginie przed wyjściem z gniazda.

Młoda kukułka dopomina się więc o jedzenie głośniej niż pisklęta gospodarzy, a wnętrze jej dziobka jest jaskrawiej ubarwione niż innych ptaków. Są to są bodźce, które bardzo silnie wyzwalają ptasi instynkt rodzicielski. Obserwowano, że nawet obce ptaki nie potrafią oprzeć się wrażeniom, jakie na nich wywołuje pisklę kukułki.

Podlatują do gniazda, w którym jest ono wychowywane i wkładają mu do dziobka pokarm. Głośne nawoływania piskląt przyciągają także uwagę drapieżników, Dlatego młode kukułki częściej padają ich łupem. W celu dochowania się potomstwa, kukułka musi więc składać więcej jaj niż te ptaki, które samodzielnie opiekują się swymi pisklętami.

Udowodniono, że w miejscach gęstego występowania gniazdujących drobnych ptaków, licznie występują też kukułki (potwierdzona naukowo dodatnia zależność pomiędzy liczebnością potencjalnych ofiar, a ilością występujących lokalnie „drapieżników gniazdowych”). To Czarny Ptak KtóRy Odlatuje Z Polski Na Zimę Pliszka szara karmiąca młodą kukułkę, fot. shutterstock Pod koniec sierpnia kukułki samotnie odlatują do Afryki, na południe od Sahary. Lecą samodzielnie i instynktownie nocą, orientując się jedynie na podstawie gwiazd. Nie mogą podążać za przedstawicielami własnego gatunku, bo ich nie znają.

  1. Ukułka w Polsce jest średnio licznym gatunkiem lęgowym.
  2. Najliczniej występuje na Górnym Śląsku, a także w Małopolsce i na Podkarpaciu.
  3. Najrzadsza jest na wschodnim Pomorzu, Kujawach i w północnej Wielkopolsce.
  4. Przeciętne zagęszczenie kukułki w kraju wynosi 0,28 pary na kilometr kwadratowy.
  5. Liczebność kukułki szacowana jest w granicach 80 – 100 tysięcy par lęgowych.

W Polsce i Europie ich liczebność ich populacji mają obecnie niewielką tendencję spadkową (odpowiednio: minus 4%) oraz minus 4,8%). Najdłużej żyjąca kukułka miała 15 lat. W kraju jest gatunkiem chronionym, Ekologia.pl (Jerzy Wysokiński)

Jak wygląda pisklę kukułki?

Przebiegły naciągacz – Chyba każdy potrafi rozpoznać charakterystyczny głos kukułki ( Cuculus canorus ) i dla nikogo nie są tajemnicą jej rozrodcze obyczaje. Donośnym kukaniem, najczęściej rano i wieczorem, samiec ogłasza zajęcie jakiegoś terytorium w lesie, którego broni przed pobratymcami.

  1. Ukaniem przywabia też samiczki, których jest z reguły dużo mniej od samców.
  2. Prowadzą dość „rozwiązły” tryb życia.
  3. Wybierają sobie nawet kilku partnerów, swobodnie przemieszczając się po lesie i odwiedzając różne terytoria.
  4. Samiec – wierzch ciała, głowa, szyja i pierś jasnoszare, ogon ciemniejszy z białymi, okrągłymi plamami oraz białą pręgą końcową, tęczówki żółte.

Spodnia powierzchnia ciała pokryta biało – szarym prążkowaniem poprzecznym. Samice – jak samiec, lecz z rdzawym nalotem na szyi. Niektóre samice rdzawe z ciemnym poprzecznym prążkowaniem na całym ciele. Prążkowaniem i sylwetką przypomina ptaka drapieżnego, co zresztą bezwzględnie wykorzystuje w potyczkach z małymi ptakami śpiewającymi.

Młode – szarobrązowe prążkowanie poprzeczne na całym ciele z białą plamą na potylicy. Kukułcze jaja Kukułka nie wysiaduje swoich jaj i podrzuca je innym ptakom. Zjawisko to nazywamy pasożytnictwem lęgowym. Trud wychowu własnego potomstwa przerzuca na osobniki innego gatunku. Robi to z premedytacją i w sposób bardzo podstępny.

Kukułka najczęściej podrzuca jaja pliszce siwej, świergotkowi drzewnemu, piegży, jarzębatce, gąsiorkowi, pleszce, kopciuszkowi i trzcinniczkowi. Już w okresie godowym samiczka upatruje sobie odpowiednie gniazdo, najczęściej drobnych ptaków śpiewających.

Bacznie obserwuje postępy w jego budowie. Gdy właścicielka gniazda zaczyna składać jaja, kukułka przeprowadza, „akcję” podrzucenia swojego jaja. Często uczestniczy w tym również samiec. Nadlatuje w pobliże upatrzonego gniazda, kręci się natrętnie udając drapieżnika i odciąga gospodarzy, którzy usiłują bohatersko przepędzić intruza.

W tym czasie samica kukułki wyrzuca lub zjada jedno z jaj. W to miejsce szybko znosi swoje i odlatuje. Trwa to zaledwie kilkadziesiąt sekund i od tego momentu przestaje się już interesować losem swojego potomka. W ten sposób w jednym sezonie lęgowym kukułka może „obdarować” 15-20 gniazd, zostawiając w każdym z nich tylko po jednym jaju.

  • Jeśli w gnieździe znajdą się dwa jaja kukułcze, to znaczy, że złożyły je dwie samice.
  • Czasami gospodarze wykrywają podstęp i wyrzucają nie swoje jajo, zamurowują je lub po prostu opuszczają gniazdo.
  • Ptaki nie są w stanie dostrzec zmiany liczby jaj w gnieździe, ale czasami rozpoznają odmienny wygląd jednego jaja.

Jaja poszczególnych kukułek różnią się ubarwieniem. Mogą być jasnoniebieskie, gładkie bez plamek lub w plamki, brązowawe lub zielonkawe czy kremowo-białe w większe plamy. Każda kukułka znosi oczywiście jaja jednego typu i podrzuca je określonemu gospodarzowi tak, by najbardziej przypominały pozostałe jaja w gnieździe.

  1. Jest to jedno z wykształconych ewolucyjnie przystosowań do pasożytnictwa lęgowego.
  2. Niezwykle ważny jest rozmiar kukułczego jaja.
  3. W stosunku do rozmiarów ptaka jest ono bardzo małe, ale za to o nadzwyczajnie grubej i twardej skorupce.
  4. Pozwala to kukułce znosić jajo np.
  5. U wylotu dziupli, do której nie może się zmieścić, a jajo nie tłucze się spadając na dno dziupli.

Gdy gniazdo jest zasłonięte od góry, kukułka radzi sobie w inny sposób. Znosi je na ziemi a potem przenosi w dziobie, by umieścić w upatrzonym miejscu. Małe jaja stwarzają kukułczym pisklętom większą szansę na odchowanie przez przybranych rodziców, ponieważ ich czas wysiadywania jest krótszy.

U kukułki wynosi około 12 i pół dnia a u gospodarzy 13-14 dni. Dla samicy kukułki możliwe jest przetrzymywanie jaj w drogach rodnych przez 24 godziny, dzięki temu łatwiej jej wybrać właściwą chwilę do złożenia jaja. Kukułka zwykle podrzuca swoje jajo w trakcie znoszenia jaj przez gospodarza gniazda. Dzięki temu pisklę kukułcze wylęga się jako pierwsze i ma przewagę nad przybranym rodzeństwem.

Nagie, ślepe i głuche początkowo jest bardzo grzeczne i spokojne ale po około 10 godzinach budzi się w nim instynkt mordercy. Zaczyna wyrzucać z gniazda wszystko co się w nim znajduje, pozostałe jaja i pisklęta aż zostanie w gnieździe zupełnie samo i otrzyma cały pokarm przynoszony przez przybranych rodziców.

Popęd do wyrzucania trwa zwykle 3-4 dni, ale jest to wystarczający czas, by usunąć wszystkich konkurentów. Instynkt przetrwania Żarłoczne pisklę potrzebuje do swojego rozwoju dużych ilości jedzenia i opiekunowie muszą się nieźle natrudzić, by je nakarmić. Mała kukułka bezustannie rozdziawia swój dziób, ukazując jaskrawoczerwoną paszczę i donośnie szczebiocze domagając się pokarmu.

Przybrani rodzice dwoją się i troją, by zaspokoić nieprawdopodobny apetyt szybko rosnącego kukułczęcia. Po ok.20 dniach pisklę jest już na tyle duże, że nie mieści się w gnieździe. Przysiada grzecznie tuż obok na gałęzi i jest nadal karmione przez kolejne dwa tygodnie.

Po tym czasie zwykle jest już większe od swoich opiekunów, ale nadal od nich zależne. Aby zaspokoić głodomora, przybrani rodzice dokonują prawdziwie akrobatycznych sztuczek. Albo karmią go w locie, zawisając w powietrzu, albo przysiadają na jego głowie, by od góry wsunąć pokarm do żebrzącego dzioba. Po kolejnych pięciu tygodniach kukułka staje się samodzielna, porzuca swoich opiekunów i rozpoczyna dorosłe życie.

Tak jak jej nieznani prawdziwi rodzice, nigdy nie pozna własnych dzieci. Swoje jaja podrzuci do gniazd innych ptaków. I tak z pokolenia na pokolenie. Życiem kukułki kieruje instynkt. Jej zwyczaje są świadectwem ewolucyjnych przystosowań gatunku do nietypowego trybu życia.

Wykształciły się one na przestrzeni dziesiątków czy setek tysięcy lat. Pasożytnictwo lęgowe dotyczy jednak wielu grup ptaków, na różnych kontynentach i nasza rodzima kukułka nie jest tu niechlubnym wyjątkiem. Postępuje w sposób, który narzuca jej natura, bo takie ma predyspozycje i przystosowania. Czyni tak zawsze, bo nie może inaczej.

W drodze ewolucji kukułka zatraciła cechy odległych przodków, którzy prawdopodobnie wysiadywali jaja i pielęgnowali pisklęta. Dziś nie byłaby w stanie odchować lęgu. Znosi bowiem od 15 do 20 jaj w odstępach dwudniowych. Zanim zniosłaby ostatnie jajo, po ok.40 dniach wysiadywania, połowa piskląt już by się wykluła, bo następuje to dość wcześnie – po 12 dniach.

See also:  Sernik, KtRy KażDemu Wychodzi?

Gniazdo nie pomieściłoby takiej liczby lokatorów. Reszta jaj zostałaby wypchnięta lub zgnieciona nie mówiąc już o niepodobieństwie wykarmienia tylu żarłocznych piskląt przez jedną, nawet najbardziej pracowitą i obowiązkową matkę. Kukułka zaadaptowała się do swoich możliwości i powierza jaja innym ptakom, zapewniając im tym samym dobrą opiekę.

Pomimo tego i faktu, że znosi o wiele więcej jaj niż inne ptaki, kukułka nie jest ptakiem pospolitym i podlega prawnej ochronie. Szacuje się, że zaledwie z połowy podrzuconych jaj wylęgają się pisklęta, ponieważ zdarza się, że inne ptaki nie podejmują opieki nad podrzutkiem.

opracowała Renata Jendroszczyk

:

Jak wygląda jak wygląda Sroka?

Ptakiem, o stosunkowo niewielkiej wadze – waży niespełna 200 g. Upierzenie sroki jest czarno – białe. Barwy charakterystycznie się układają – powstaje swego rodzaju kontrast. Skrzydła roku są czarne, spód ciała biały, nogi czarne, Czarny także jest dziób.

Czy słowiki odlatują na zimę?

Przylatuje w drugiej połowie kwietnia lub na początku maja, odlatuje w sierpniu–wrześniu. Leci na zachód, nocami. Zimę spędza w środkowej części Afryki, w tamtejszych lasach deszczowych.

Czy Sroka zostaje na zimę w Polsce?

Jakie ptaki nie odlatują do ciepłych krajów? – Spotkać można również ptaki, które zostają na zimę w Polsce, Są to między innymi: sikora, kowalik, dzięcioł, wróbel, sójka, cietrzew, sroka, czapla siwa, łabędź niemy czy zimorodek. Jesienne wędrówki ptaków PAP

Które ptaki nie odlatują z Polski na zimę?

Ptaki zimą — jakie gatunki możesz wtedy spotkać w swoim ogrodzie? – Jak wie każde dziecko, pewne gatunki ptaków odlatują z naszego kraju, a inne do niego przylatują. Te zimujące w Polsce często przybywają z miejsc o mroźniejszym klimacie – jak na przykład jemiołuszki z charakterystycznym czubem na głowie.

Wiele z ptaków odwiedzających nasz kraj to zagrożone gatunki, jak bernikle, rzadkie kaczki lodówki czy czarno-białe edredony. Pewne gatunki ptaków występują w Polsce przez cały rok, ale zimą odwiedzają nas też przedstawiciele tych samych grup, które przez większość czasu mieszkają w Azji. Gdy przyjdzie lato, niektóre z gilów czy szczygłów wrócą na Syberię.

Ptaki zimowe najczęściej jednak gniazdują w Polsce przez cały rok i nie odlatują na południe. Sprawdź też: Jakie ptaki można spotkać zimą w Polsce? Wróble (oraz ich kuzyni, mazurki), kolorowe sikorki oraz wszechobecne gawrony i kawki są dobrze znane mieszkańcom miast.

Kiedy odlatują Czajki z Polski?

Czajka wędrowniczka – Pierwsze czajki opuszczają Polskę już pod koniec maja. Są to przeważnie osobniki, którym nie udało się wyprowadzić w danym sezonie lęgów. Z Polski przemieszczają się do Europy Zachodniej, gdzie przechodzą pierzenie. Pozostałe ptaki rozpoczynają migrację w czerwcu, ale szczyt migracji przypada w październiku i listopadzie. Stado czajek podczas bardzo wczesnej wiosny – fot. Andrzej Hermański

Czy mewy odlatują na zimę?

Mewa siwa (dawniej: pospolita) Jeszcze niedawno oficjalna polska nazwa tego gatunku brzmiała mewa pospolita. Było to mylące, ponieważ mewa siwa nie jest pospolitym gatunkiem. W Polsce występuje lokalnie, jest bardzo nieliczna. Pretenduje obecnie do miana jednego z najbardziej zagrożonych gatunków krajowych mewowców.

Jest objęta ścisłą ochroną na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U.2011 nr 237 poz.1419). Nazwa tego gatunku została zmieniona na początku 2011 roku. Obecna nazwa jest w dosłownym tłumaczeniem łacińskiej. Łacińskie słowo canus oznacza kolor szary.

Sokołowski w Ptakach ziem polskich podaje także inną nazwę jaka była kiedyś używana w stosunku do tego gatunku: rybitw rybołówek. Mewa siwa, fot. Marcin Łukawski Wygląd Mewa siwa jest średniej wielkości, mniejsza od tak zwanych „dużych mew” (np. mewy srebrzystej), większa od śmieszki.

Jest mniej więcej wielkości wrony. Jej długość ciała to 40-45 cm, rozpiętość skrzydeł 110-125 cm. Waży 300-500 g. Ptaki większe pochodzą ze wschodniej Syberii. Osobniki młodociane w pierwszym roku życia są z wierzchu brunatno-szare, od spodu nakrapiane. Na końcu ogona mają czarny pasek, który tracą w drugim roku życia.

Dorosłe ubarwienie ptaki te zyskują w trzecim roku życia. Stają się wtedy białe z jasnoszarymi, czarno zakończonymi skrzydłami z białym brzegiem. W szacie spoczynkowej tył głowy i kark mają brudno-szaro nakrapiane. Od podobnie ubarwionej mewy srebrzystej mewę siwą odróżnia przede wszystkim drobniejsza budowa, delikatniejszy dziób i ciemne oko.

Jej „wyraz twarzy” wydaje się łagodniejszy. Dziób jest brudno-zielonawo-żółtawy, bez czerwieni. Nogi w podobnej kolorystyce. Podgatunki Mewa siwa występuje w 4 podgatunkach. W Polsce występuje podgatunek nominatywny1, L.c. canus, który zasiedla także Islandię, Wyspy Brytyjskie i Europę Środkową, aż po Morze Białe.

Podgatunek ten zimuje w Europie, północnej Afryce i Zatoce Perskiej W naszym kraju może się też pojawiać L.c. henei, gniazdujący w Rosji, aż po północną Syberię, a zimujący w południowo-zachodniej Europie i na wybrzeżach Morza Kaspijskiego i Czarnego.

  • Trzeci podgatunek mewy siwej, L.c.
  • Brachyrhynchus występuje w Ameryce Północnej.
  • Czwarty, L.c.
  • Kamtschatschensis, z Syberii i wschodniej Azji bywa uznawany za odrębny gatunek.
  • Występowanie Mewa siwa najliczniej występuje w północnej części Europy, od Szkocji, po północną Rosję.
  • Na wybrzeżach może tam tworzyć wielotysięczne kolonie.

W Europie Zachodniej i Środkowej gniazduje mniej licznie, głównie na wybrzeżach, lokalnie w głębi lądu, gdzie liczniejsza jest zimą i podczas migracji. Mewa siwa jest gatunkiem związanym przede wszystkim z wybrzeżami mórz, ale w Polsce zasiedla głównie śródlądzie, zwłaszcza doliny rzek.

Do połowy lat ’50. sporadycznie gnieździła się w Polsce, głównie nad Bałtykiem i na Mazurach. Po zasiedleniu Wisły pod koniec lat ’50. jej liczebność zaczęła gwałtownie wzrastać, aż do połowy lat ’90., kiedy jej liczebność osiągnęła do 3200-3500 par (z czego około 90% w dolinie Wisły). Najliczniejsza była w dolinie środkowej Wisły (około 3000 par).

Od drugiej połowy lat ’90. liczebność tego gatunku spada i obecnie szacowana jest na około 2300-2600 par. Przyczyną spadku liczebności jest niski sukces lęgowy i wysoka śmiertelność dorosłych, głównie w wyniku masowych pojawów krwiopijnych meszek, drapieżnictwa norki amerykańskiej i lisa.

Bardzo duży spadek liczebności w koloniach mewy siwej na Wiśle, może być częściowo rekompensowany poprzez zajmowanie innego typu siedlisk np. na zbiornikach przemysłowych. W południowej Polsce na tego typu zbiornikach mewa siwa ma znacznie wyższy sukces lęgowy niż na Wiśle. Obecnie mewa siwa zasiedla niemal cały kraj, ale nierównomiernie i w rozproszeniu.

W głębi lądu kolonizuje wyspy na dużych rzekach, głównie na Wiśle, a czasem większe jeziora lub stawy, żwirownie i wyrobiska kopalni. Kluczowym lęgowiskiem mewy siwej w Polsce jest środkowy odcinek Wisły. Najliczniej gnieździ się na Wiśle między Zawichostem a ujściem Pilicy oraz od ujścia Narwi do Płocka.

  • Wzrost populacji lęgowej następuje jedynie na Śląsku i w Małopolsce, ale na tych obszarach jest jej zaledwie po około kilkadziesiąt – sto par.
  • Zaczyna się pojawiać na pojedynczych stanowiskach na wschodzie Polski.
  • Osobniki nielęgowe spotyka się w niemal całym kraju.
  • Wędrówki i zimowanie W okresie wędrówek II-IV i VII-XII mewa siwa pojawia się w całej Polsce.

Może wtedy tworzyć duże skupiska, liczące nawet po kilkanaście tys. osobników. Największe koncentracje widywane są nad morzem. Na śródlądziu obserwowano mniejsze grupy, liczące po kilkaset-tysiąc osobników. Zimuje w całej Polsce, najliczniej na wybrzeżu.

U nas zimują przede wszystkim mewy siwe z północy i wschodu, a nasze najczęsciej odlatują na wybrzeża morskie Południowej i Zachodniej Europy. W Zatoce Gdańskiej, głównie w ujściu Wisły, zimą przebywa ok.7000 osobników tego gatunku. Jest tam najliczniejsza wśród mew. Jej liczebność w Polsce waha się zimą w zależności od warunków pogodowych.

W czasie surowych zim na śródlądziu wykazywano do ok.7 tys. ptaków, okresie zim łagodnych – nawet 26 tys. osobników. Na śródlądziu najliczniej zimuje nad dużymi rzekami, w rejonie dużych miast, koncentracje po kilka, a czasem kilkanaście tys ptaków. Najwieksze koncentracje na śródlądziu odnotowano na Śląsku na zbiorniku Dzierżno duże k.

  1. Gliwic. Mewa siwa, fot.
  2. Marcin Łukawski Biologia i ekologia gatunku Mewa siwa chętnie żywi się owadami i innymi bezkręgowcami (np.
  3. Raki, małże), odpadkami spożywczymi, rybami.
  4. Zjada prawie wyłącznie chore lub martwe ryby, ponieważ nie potrafi nurkować i jest dość powolna.
  5. Poluje na niewielkie zwierzęta kręgowe (żaby, myszy itp.), plądruje gniazda.

Często wraz ze śmieszkami żeruje na świeżo zaoranych polach zbierając pędraki i inne małe zwierzęta. Kruszewicz opisuje obserwację mew siwych żerujących na owocującej czereśni. Mewy siwe często gnieżdżą się na rzecznych wyspach, w koloniach śmieszek. Zazwyczaj zajmują w nich peryferyjne miejsca, a kiedy ich liczebność wzrasta, na wyspach osiedlają się także mewy srebrzyste.

Następnie śmieszek zaczyna ubywać. W Polsce gniazda mew siwych budowane są w skupiskach po kilka lub nawet pojedynczo. W innych rejonach, nad morzami, mewy siwe tworzą nawet wielotysięczne kolonie. Mewa siwa unika budowania gniazda na nagim piasku. Preferuje miejsca z kępową lub łanową roślinnością zielną, ale ponieważ przywiązuje się do miejsc gniazdowania, to pozostaje w nich także wtedy, gdy roślinność się zmienia (np.

teren porasta krzewami). Gniazda lokuje najczęściej blisko wody, na ziemi, rzadziej na pniach, gałęziach na brzegach lub nad wodą. Sporadycznie (np. gdy jej wyspa jest zalana podczas bardzo wysokiego stanu wody w rzece) buduje gniazda na drzewach. Gniazda różnią się w zależności od podłoża.

Na terenach podmokłych są wysokie i solidne, ale na piasku mogą być zbudowane z bardzo małej ilości budulca. W Europie spotyka się także mewy siwe gniazdujące na dachach budynków. W Głogowie na Dolnym Śląsku ptaki tego gatunku zbudowały gniazda na bramkach trakcji kolejowej nad Odrą. Na lęgowiskach mewa siwa pojawia się w końcu marca lub w kwietniu, przeważnie parami.

Wkrótce zaczynają się toki i wybór miejsc na gniazda. Sokołowski pisze, że toki różnią się szczegółami w zależności od warunków i indywidualnych osobników. W czasie toków jeden lub kilka ptaków odłącza się od gromady. Tokując biegają dookoła z wyciągniętą do przodu szyją i głową tuż nad ziemią.

Przysiadają, udają, że skubią trawę. Po tym symbolicznym zbieraniu materiału na gniazdo pozostałe mewy krzyczą. Samica siada coraz częściej na ziemi, samiec skubie trawę i rzuca ją za siebie. Krótko przed znoszeniem jaj samica żebrze o pokarm, a samiec wypluwa przed nią przyniesioną zdobycz. Samica składa 1-3 jaja (zazwyczaj 3).

ubarwione typowo dla jaj mew: oliwkowo-brązowe lub zielonkawe z nieregularnymi cętkami i kreskami. Jaja wysiadują na zmianę oboje rodzice, przez 24-26 dni. Czasem wysiadywanie zaczyna się już od pierwszego jaja, czasem dopiero od trzeciego. Pisklęta dostają pokarm od rodziców, którzy wypluwają go przed nimi.

Po około 5 tygodniach młode stają się lotne. Z początkiem lipca dorosłe i młode ptaki opuszczają legowiska. Zdolne do rozmnażania są dopiero ptaki trzyletnie, ale sukces lęgowy osiągają zazwyczaj jeszcze później, w wieku 5 lat. Mogą żyć ponad 20, a może nawet 30 lat. Literatura: Jonsson L.2006. Ptaki Europy i obszaru śródziemnomorskiego.

Muza S.A., Warszawa. Kruszewicz A.2005. Ptaki Polski.t.1. Multico O.W., Warszawa. Neubauer G.2011. Monitoring populacji ptaków Polski w latach 2008-2009. Biuletyn Monitoringu Przyrody 8/1. Sikora A., Rohde Z., Gromadzki M., Neubauer G., Chylarecki P. (red.).2007.

Czy sikorki odlatują na lato z Polski?

Czy sikorki odlatują na lato? – Sikorki nie odlatują na lato, są ptakami, które towarzyszą nam przez cały rok. W Polsce zimują ptaki z zimniejszych części świata, która odlatują od nas wraz z nastaniem cieplejszych dni. Do takich ptaków należą na przykład jemiołuszka czy kaczka lodówka.

Gdzie lecą żurawie na zimę?

„Polskie’ żurawie najczęściej zimują na Półwyspie Iberyjskim, a w czasie srogich zim – w Afryce Północnej. W Hiszpanii uznaje się je za część przyrodniczego dziedzictwa narodowego. Tylko w tym kraju zimuje do 70 proc. wszystkich osobników z całej Europy, od 260 do 270 tys.