Jak PomC Alkoholikowi KtóRy Nie Widzi Problemu?

Jak poradzić sobie z alkoholikiem który nie chce się leczyć?

Jeśli Twoje próby pomocy nie przynoszą efektów i chory nadal nie chce się leczyć, zwróć się po pomoc do specjalisty. Być może konieczna będzie interwencja, która ma na celu doprowadzenie chorego do placówki. Sesja interwencyjna jest konfrontacją. Ma ona charakter rzeczowy, konkretny i życzliwy wobec osoby uzależnionej.

Czego nie można mówić alkoholikowi?

Alkoholik nie może być pod wpływem alkoholu ; najlepiej mówić o tym, co nas dotyczy i nas boli; nie krytykować oraz nie pouczać; zwracać się do alkoholika życzliwie.

Jak dotrzeć do alkoholika?

Jak rozmawiać z alkoholikiem o jego piciu: – Nie łatwo jednoznacznie określić, jak wpłynąć na alkoholika i rozmawiać z pijakiem. Specjaliści wymieniają jednak kilka wskazówek, które mogą pomóc i dodać odwagi.

Skończ z wyparciem.

Alkoholizm to choroba i trzeba to zrozumieć. Im szybciej to następuje, tym uzależnienie powoduje mniejsze szkody. Obie strony muszą być tego świadome i pogodzić się z tym. Poczucie wstydu i strachu trudno pokonać, ale zatracanie się w tym jedynie pogłębia problem alkoholowy. Rozmowa z alkoholikiem o nałogu to pierwszy krok do zmiany zachowania.

Pozwól zrozumieć, gdy alkoholik nie widzi problemu.

Nie możesz przekonać alkoholika do leczenia, jeśli sam nie wierzy w jego słuszność. Osoba uzależniona powinna odczuć konsekwencje nadużywania alkoholu. Usprawiedliwianie, szukanie wymówek i winnych danej sytuacji nie spowoduje zmiany na lepsze. Alkoholik musi być w pełni odpowiedzialny za swoje czyny i popełnione błędy.

Nie zaczynaj od krzyku – postaw na spokój.

Przed rozpoczęciem rozmowy z alkoholikiem warto zaplanować jej przebieg i zarys. Gniew, krzyk i wypominanie wywoła jedynie poczucie winy, które skłoni alkoholika do zapicia smutków. Ważna jest mówienie o emocjach. Przekazywanie, co czuło się w momencie, gdy bliska osoba była pod wpływem alkoholu.

Czekaj na trzeźwość.

Wszystkie obietnice, refleksje i postanowienia nie mają sensu, gdy alkoholik nie widzi problemu i jest nietrzeźwy. O większości z nich może nie pamiętać lub w przypływie głodu alkoholowego zrezygnować ze zmian w trosce o swoje samopoczucie. Rozmowa z alkoholikiem zawsze powinna odbyć się w momencie abstynencji – nawet tej chwilowej.

Skup się na faktach.

W trakcie rozmowy z pijakiem powinno się podawać konkretne sytuacje i porównywać je z przeszłością. Dać do zrozumienia, jak wiele się zmieniło i jakie może to mieć konsekwencje w przyszłości. Warto zwrócić uwagę, co jest krzywdzące dla alkoholika oraz bliskich mu osób.

Co zrobić gdy mój tata pije?

Mój tata jest alkoholikiem. Co mam robić, jak się zachować? Mój tata ma 46 lat, jest alkoholikiem. Nie pije już od 10 lat. Na początku chodził na spotkania AA i na jakieś wizyty u psychologa, potem z tego zrezygnował. Przez te 10 lat był czysty jak łza, lecz teraz, co jakiś czas zdarza mu się popijać.

  • Dla mnie najbardziej zadziwiające jest to, że on upiera się, że nic nie pije!! Co oczywiście jest kłamstwem w żywe oczy.
  • Mimo że, mówimy mu, że my widzimy, że pił i wiemy to na 100% to on nadal upiera się, że nic nie pił!!! Ja mam 22 lata i moje pytanie brzmi: jak mam się w tej całej sytuacji zachować? Co mam robić, mówić, jak z nim rozmawiać? Krzyczeć, tłumaczyć? Udawać, że nic się nie dzieje, przytulać czy nie przytulać? Szanowna Pani, Sytuacja, o której Pani pisze, wskazuje, że ojciec jest w nawrocie choroby uzależnienia.

Nawrót choroby uzależnienia rozwija się w 3 fazach. Pierwsza faza – leczenie pozorowane Osoba uzależniona podejmuje szereg działań związanych z leczeniem – jednak w rzeczywistości nie leczy się. Typowe zachowania w tej fazie to, gdy osoba uzależniona kontynuuje spotkania terapeutyczne, ale zaczyna opuszczać spotkania, myli dzień lub godzinę spotkania.

Bierze na siebie kolejne obowiązki zarówno domowe oraz zawodowe. Angażuje się w pomoc innym osobom, zwłaszcza osobom uzależnionym od alkoholu. Zaniedbuje podstawowe zasady dbałości o regularny odpoczynek, dietę, higienę snu, zaś następnego dnia nadrabia zaległości. Typowe myśli w pierwszej fazie nawrotu: „Nie ciągnie mnie do picia”; „Już nigdy się nie napiję”; „Życie jest piękne, świat jest piękny, jestem szczęśliwy”.

To co towarzyszy w uczuciach to: radość, zachwyt, zadowolenie, duma, itp. Zatem to co robi, mówi, deklaruje, czuje alkoholik nie jest niepokojące dla otoczenia. Ma przekonanie, że wszystko jest w porządku, przekonuje o tym wszystkich innych. Ostatnia faza to faza aktywnego picia alkoholu.

Druga faza nawrotu – jawne zaprzestanie trzeźwienia Osoba uzależniona porzuca wszelkie działania związane z trzeźwieniem. Jest przekonana, że nie potrzebuje leczenia i świetnie daje sobie radę. Typowe zachowania osoby uzależnionej w tej fazie to przede wszystkim zaprzestanie planowania swojego dnia, wiele spraw zaczyna zaskakiwać.

Osoba uzależniona traci kontakt z poradnią, ma szereg usprawiedliwień tego, że już nie kontynuuje leczenia. Wspomina przyjemne sytuacje związane z piciem alkoholu. „Przez przypadek” spotyka kolegę, z którym kiedyś pił alkohol, ignoruje sygnały z zewnątrz „że coś jest nie tak”.

  1. Bardzo intensywnie pracuje, nie ma czasu na odpoczynek, ani na inne przyjemności.
  2. Podejmuje ryzykowne decyzje, często niewłaściwe, błędne.
  3. Osoba uzależniona od alkoholu jest bardzo zmęczona, zestresowana, napięta, źle śpi, albo śpi więcej niż wcześniej.
  4. Typowe myśli: „Nie trzeba tak sztywno trzymać się ustaleń, najważniejsze żeby nie pić”; „Wszystkim udowodnię, że jestem twardy”; „Powinienem poradzić sobie sam”; „Jak chcę to mogę nie pić”.
See also:  Kwiat KtRy Nie Potrzebuje SłOńCa?

Typowe uczucia w fazie drugiego nawrotu to: drażliwość, złość, smutek, zniechęcenie, rozczarowanie, apatia, itp. Trzecia – ostatnia faza nawrotu. Powrót do picia Alkoholik zaczyna pić alkohol. Często pojawia się myślenie, że potrafi kontrolować picie – nie jest alkoholikiem.

  • Typowe zachowania osoby uzależnionej w tej fazie to m.in.
  • Odnawianie kontaktu z osobami i miejscami z czasów picia alkoholu.
  • Używanie żargonu charakterystycznego dla osób pijących.
  • Pożyczanie pieniądzy na alkohol, podczas spotkań towarzyskich wznoszenie toastu kieliszkiem z sokiem lub wodą.
  • Osoba uzalezniona od alkoholu zaczyna mieć coraz więcej kłopotów, konfliktów, trudności.

Działa impulsywnie, chaotycznie. Zaniedbuje swój wygląd zewnętrzny. Odczuwa zmęczenie oraz wyraźną chęć napicia się alkoholu. Miewa sny alkoholowe, cierpi na bezsenność, w końcu zaczyna pić. Typowe myślenie w 3 fazie nawrotu: „Nie pije już tak długo, może wyleczyłem się”; „Potrafię kontrolować picie”; „Ciekawe, co by było, gdybym się napił”; „Mam wszystkiego dość, po co mi to”; „To wszystko wina żony”; „Wypiję tylko jednego”.

Typowe uczucia: euforia, rozpacz, apatia, żal, smutek, poczucie mocy, bezradność. Uczucia są silne, chwiejne, zmienne. Niezależnie od tego, czy uczucia są przyjemne czy też nie, są trudne do zniesienia dla osoby uzależnionej. Zaczynają uaktywniać się mechanizmy uzależnienia: mechanizm nałogowego regulowania emocji, mechanizm iluzji i zaprzeczeń oraz mechanizm rozproszonego „ja”.

Rozmowy z osobą uzależnioną na tym etapie bywają trudne ze względu na aktywność mechanizmów obronnych takich jak: minimalizowanie, zaprzeczanie, intelektualizowanie. Sytuacja, o której Pani pisze wskazuje na trzecią fazę nawrotu oraz aktywny mechanizm iluzji i zaprzeczeń.

Mechanizm iluzji i zaprzeczeń – jeden z trzech mechanizmów uzależnienia, objawia się zniekształceniami poznawczymi, czyli wyolbrzymionymi lub irracjonalnymi wzorcami myślenia, które podtrzymują i utrwalają obecność zaburzeń psychicznych – w tym przypadku picie alkoholu. U osoby uzależnionej powstaje system przekonań, który określa subiektywna wizja życia i świata.

Jest odizolowana od realności i otaczającej rzeczywistości. U osoby uzależnionej pojawiają się liczne tłumaczenia : „To nie ja”; „Od jutra będzie inaczej”; „To nie moja wina” itp. To co może Pani zrobić, to podjąć rozmowę z ojcem gdy jest trzeźwy. Warto mówić o własnych emocjach i obawach, które Pani towarzyszą.

  1. Ostatecznie jednak musi Pani pamiętać, że ojciec musi samodzielnie wziąć odpowiedzialność za swoje zdrowie i życie.
  2. Warto wskazać mu kontakt z poradnią leczenia uzależnień/specjalistą terapii uzależnień.
  3. W przypadku definitywnej odmowy warto skontaktować się z Komisją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, która może wdrożyć procedurę zobowiązania do leczenia odwykowego.

Szczegółowe informacje uzyska Pani w każdej Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Dodatkowo chciałabym zachęcić Panią do kontaktu ze ze względu na możliwość rozwoju u Pani, który może mieć istotny wpływ na jakość Pani dorosłego życia.

Syndrom DDA (dorosłe dzieci alkoholików) objawia się m.in.: niską samooceną, poczuciem bezwartościowości, poczuciem winy i osamotnienia, cierpienia, krzywdy. Występują problemy z rozpoznawaniem, nazywaniem i zarządzaniem własnymi uczuciami, problemy z rozpoznaniem i zaspokajaniem własnych potrzeb. Pojawiają się problemy z tworzeniem głębokich i trwałych więzi, trudność w przeżywaniu spontaniczności, radości, zabawy, relaksu, lęk przed bliskością, lęk przed odrzuceniem, lęk przed stratą, silna potrzeba kontroli, nadodpowiedzialność, perfekcjonizm, trudności z rozpoznaniem własnych granic.

Terapia DDA ma na celu:

rozstanie się z dzieciństwem – uporanie się z cierpieniem, zmiana przekonań na temat swojego dzieciństwa, uświadomienie sobie doznanej krzywdy oraz niezaspokojenia potrzeby, odreagowanie urazów z dzieciństwa, uporządkowanie/pozamykanie spraw z rodzicami, zrewidowanie nierealnych oczekiwań, spojrzenie na swoje dzieciństwo z perspektywy osoby dorosłej, zaakceptowanie siebie, dzieciństwa, rodziców, rozstanie z rodzicami (przebaczyć), lęk, cierpienie, złość, smutek; zmiana obrazu siebie samego – poczuć własną siłę i niezależność; uporządkowanie własnego życia – tworzenie satysfakcjonujących relacji, budowanie trwałych więzi, odnalezienie własnych celów życiowych, stworzenie nowej hierarchii wartości, planowanie i wprowadzanie zmian w różnych obszarach życia.

Warto wziąć sprawy w swoje ręce, zadbać o siebie i własne potrzeby, tak aby odzyskać spokój i satysfakcję z własnego, dorosłego życia. Sensity.pl to poradnia psychologiczna, której misją jest pomoc rodzinom w pokonywaniu kryzysów, ze szczególnym uwzględnieniem pracy z parami i małżeństwami, które znajdują się w sytuacji około rozwodowej.

Dlaczego alkoholik milczy?

Alkoholizm to złożona choroba psychosomatyczna, która wymaga leczenia. Im wcześniej chorzy zdają sobie z tego sprawę, tym wyższe mają oni szanse na pokonanie nałogu i spędzenie reszty swojego życia w zdrowiu i trzeźwości. W swoim życiu chorzy stosują jednak szereg reakcji psychicznych i emocjonalnych.

To one niejednokrotnie utrudniają im szybkie podjęcie decyzji o rozpoczęciu terapii. Zaprzeczenia, tłumaczenia, iluzje, agresja i wypieranie problemu – to najczęstsze zachowania, jakimi charakteryzują się osoby, które samodzielnie nie są w stanie przestać pić. Dlaczego alkoholik kłamie? Próbuje usprawiedliwiać swój problem, którego najczęściej do siebie nie dopuszcza.

Przenosi poczucie winy i odpowiedzialność za własne czyny na inne osoby (najczęściej najbliższe sobie). Liczy na to, że w ten sposób uniknie konsekwencji patologicznych zachowań oraz że jednocześnie rodzina da mu spokój, gdyż przecież w każdej chwili może przestać sięgać po alkohol.

Jednym z najważniejszych powodów tego, dlaczego alkoholik kłamie, jest jego złudna wiara w to, co mówi. Jest on najczęściej przekonany, że problem alkoholowy go nie dotyczy. Wydaje mu się, że nie musi pić codziennie, w dowolnej chwili przerywając bezpiecznie ciąg alkoholowy. Rzeczywistość okazuje się być zgoła inna.

Uzależnienie od alkoholu jest niezwykle zdradliwe, a usprawiedliwianie zachowania nałogowca jedynie opóźnia proces leczenia schorzenia. Osoba dotknięta uzależnieniem tworzy w swoim umyśle iluzję rzeczywistości. Usprawiedliwia spożywanie alkoholu w nadmiernych ilościach nie tyle przed innymi, co przed sobą samym.

See also:  OłNierz KtóRy Zajmował Się Dostawą Paszy Dla Koni?

Czy alkoholik jest egoista?

Psychiczne objawy alkoholizmu – Podstawową właściwością choroby alkoholowej jest silna chęć sięgania po etanol. Pragnienie to ujawnia się nie tylko na płaszczyźnie fizycznej, ale także psychicznej. Stąd bardzo często mówi się o psychicznych objawach uzależnienia od alkoholu.

Chory wraz z biegiem czasu traci zdolność logicznego myślenia, nie jest w stanie przyznać się do tego, że ma problem, a także zaczyna tworzyć nierzeczywiste wizje i plany. Upośledzeniom i zniekształceniom ulega zwłaszcza sfera emocjonalna. Osoba uzależniona zauważa, że etanol staje się dla niej źródłem przyjemności i ucieczki od otaczającej rzeczywistości.

W ten sposób zaczyna redukować wszelkie nieprzyjemne stany: napięcia, zmęczenia, zdenerwowania. Procesy emocjonalne osób uzależnionych od alkoholu są nastawione na nieustanne dążenie do zdobycia oraz spożycia trunku. Co więcej, chorym wydaje się, że nie tracą kontroli nad swoim życiem, dopóki są w stanie panować nad emocjami.

W miarę zaawansowania nałogu nasila się egoizm oraz egocentryzm. Alkoholik traci kontakt ze światem, wzmaga się u niego rozdrażnienie oraz chwiejność emocjonalna. Jeszcze jednym specyficznym aspektem, z jakim jest ściśle związana choroba alkoholowa, jest zmiana postrzegania własnej osoby. Wynika to przede wszystkim z faktu, że osobowość chorego ulega rozproszeniu oraz dezintegracji.

Z jednej strony uzależniony postrzega siebie jako jednostkę pełną możliwości, kompetencji oraz wewnętrznej siły. Z drugiej, im częściej sięga po używkę, tym bardziej po ustąpieniu upojenia alkoholowego zaczyna zdawać sobie sprawę z popełnianych błędów, grzechów, złych czynów.

poczucie winy i wstydu, narastająca złość, a niekiedy nawet agresja, zaburzenia pamięci i świadomości, stany depresyjne, częste wahania nastroju, pogarszająca się sprawność intelektualna, problemy z pamięcią i koncentracją, coraz mocniej odczuwany lęk i niepokój, gwałtowne reakcje emocjonalne.

Podsumowując, za najważniejsze objawy uzależnienia od alkoholu uznaje się:

spożywanie alkoholu mimo szkód wywołanych piciem, leczenie alkoholem kaca, picie w samotności, jednorazowe spożywanie większych ilości alkoholu (powyżej 100 gramów alkoholu etylowego), trudności z przypominaniem sobie wydarzeń z dnia poprzedniego, siadanie za kierownicę pod wpływem alkoholu, rozdrażnienie i nerwowość w sytuacji braku dostępu do alkoholu, otrzymywanie od ludzi informacji wskazujących na ograniczenie spożywania alkoholu.

Czy alkoholik odczuwa wstyd?

Ale alkoholik nie radzi sobie ze wstydem tak samo, jak osoby zdrowe. W chwilach trzeźwienia osoba uzależniona odczuwa wstyd i upokorzenie sytuacją, w jakiej się znalazła. Wstyd to uczucie bardzo nieprzyjemne i silne. A dla alkoholika najlepszą metodą na radzenie sobie z trudnymi emocjami jest oczywiście butelka.

Kiedy rozmawiac z alkoholikiem?

Kiedy przeprowadzić rozmowę o terapii? Wyłącznie na trzeźwo! – Aby pomóc alkoholikowi należy rozmawiać z nim, kiedy znajduje się on w stanie trzeźwości. Nigdy nie należy podejmować rozmów z nim, kiedy jest w stanie po spożyciu alkoholu, gdyż wtedy nawet krótka wzmianka o podjęciu przez niego leczenia może przynieść u osoby uzależnionej odwrotny od zamierzonego skutek.

Jak wyciągnąć alkoholika z ciągu?

Detoks alkoholowy – Detoks alkoholowy jest bezpiecznym sposobem walki z nałogiem uzależnionego. Stanowi najczęściej pierwszy etap przeprowadzenia uzależnionego przez początkowe, nieprzyjemne objawy abstynencji. Może być więc jedynie niewielkim elementem całej terapii alkoholowej.

  • Detoks alkoholowy zdecydowanie odbudowuje stan ogólny organizmu i przywraca go do normalnego, zdrowego funkcjonowania.
  • Inną nazwą detoksu alkoholowego jest odtrucie organizmu.
  • Nie jest to jednak działanie jednoznaczne z odwykiem alkoholowym.
  • Głównym celem detoksu alkoholowego jest usunięcie z krwiobiegu osoby uzależnionej pozostałości toksycznych związków.

Związki te pochodzą bezpośrednio z procesu rozkładu alkoholu etylowego. Co więcej, ma za zadanie również w organizmie. Detoksykacja alkoholowa następuje poprzez dożylne podanie choremu leków i płynów nawadniających wzbogaconych glukozą i najczęściej również witaminą B6.

  1. Dodatkowo choremu podaje się leki przeciwwymiotne oraz te zmniejszające napięcie mięśniowe, zapobiegające padaczce i leki uspokajające.
  2. Marzeniem osób uzależnionych jest szybki detoks, umożliwiający niemal natychmiastowe wyjście z nałogu.
  3. Nie jest to jednak możliwe do osiągnięcia.
  4. Prawidłowo przeprowadzany powinien trwać minimum 7-10 dni.

Dokładny czas odtrucia organizmu ustalany jest jednak indywidualnie, na podstawie oceny stopnia zaawansowania choroby alkoholowej i motywacji pacjenta.

Czy odciąć się od alkoholika?

Jak reagować na picie męża? Porady dla bliskich alkoholików –

Pomóc uzależnionemu partnerowi można tylko wtedy, kiedy samemu będzie się w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej. Współuzależnienie daje złudne poczucie niesienia pomocy, prowadząc jednocześnie do rozwoju alkoholizmu u chorego. Kontrolowanie alkoholika, chowanie i wyrzucanie alkoholu, wypominanie strat, przypominanie porażek – niczego dobrego nie wniosą. Rodzina alkoholika powinna odciąć się od jego choroby i pozwolić mu ponosić konsekwencje picia w całej rozciągłości. Im szybciej alkoholik poniesie konsekwencje swojego picia, tym większa szansa na podjęcie przez niego leczenia. Współuzależnieni przede wszystkim powinni zadbać o swoje zdrowie. Najlepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z pomocy terapeutycznej.

Czy można zamknąć alkoholika?

Jak leczyć alkoholika bez jego zgody? – Małżonkowie, dzieci, rodzice czy inni najbliżsi osoby uzależnionej najczęściej o wiele lepiej niż ona sama widzą, że alkohol powoli opanowuje jej życie i je niszczy, a zarazem degraduje całe otoczenie. Alkoholizm stanowi postępującą chorobę, która nieleczona może doprowadzić do śmierci.

  1. Co jednak zrobić, gdy sam zainteresowany zaprzecza, że picie jest efektem uzależnienia i nie chce podjąć terapii? Jak leczyć alkoholika bez jego zgody? Terapia alkoholowa w Polsce jest w pełni dobrowolna.
  2. Istnieją jednak sytuacje, gdy osoby z otoczenia chorego mogą wnioskować o przymusowe leczenie – mimo wyraźnego sprzeciwu samego zainteresowanego.
See also:  Sernik, KtRy Zawsze Wychodzi Puszysty?

Taką możliwość daje ustawa z 26 października 1982 roku „O wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi”. Decyzję o skierowaniu na przymusowy odwyk wydaje sąd rejonowy właściwy do miejsca zamieszkania lub pobytu alkoholika. Sprawę do sądu może jednak skierować wyłącznie Gminna Komisja ds.

Rozwiązywania Problemów Alkoholowych lub prokurator. Bliscy uzależnionego, którzy zastanawiają się, jak leczyć alkoholika bez jego zgody, muszą skierować wniosek do gminy (mogą to zrobić także inne osoby dotknięte skutkami alkoholizmu danej osoby). W ustawie ściśle określono jednak przesłanki, które muszą być spełnione, aby biegły powołany przez komisję wydał orzeczenie, a sprawa trafiła do sądu.

Przymusowe leczenie alkoholizmu może zostać orzeczone, gdy powoduje on rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, uchylanie się od pracy lub ciągłe zakłócanie spokoju publicznego. Do wniosku należy dołączyć dowody, które potwierdzą spełnienie przesłanek (np.

Orzeczenie psychologa szkolnego, zeznania świadków, protokoły z interwencji policji czy rachunki z izby wytrzeźwień). Biegły analizuje sprawę i dostarczone dowody, a następnie kieruje sprawę do sądu. Ostatecznie to sąd orzeka o konieczności leczenia alkoholika bez jego zgody. Może to być skierowanie na leczenie zamknięte (ośrodek leczenia uzależnień alkoholowych nie pobiera wtedy opłat) lub terapię w poradni uzależnień (również na koszt NFZ).

Osoba skierowana przez sąd na przymusowe leczenie z alkoholizmu nie ma prawa opuszczać ośrodka przez czas wyznaczony przez sąd (istnieją przepustki na zgodę kierownika placówki). Maksymalny okres przymusowego odwyku to 2 lata. Na wniosek skierowanego, czas terapii może być skrócony.

Dlaczego alkoholik milczy?

Alkoholizm to złożona choroba psychosomatyczna, która wymaga leczenia. Im wcześniej chorzy zdają sobie z tego sprawę, tym wyższe mają oni szanse na pokonanie nałogu i spędzenie reszty swojego życia w zdrowiu i trzeźwości. W swoim życiu chorzy stosują jednak szereg reakcji psychicznych i emocjonalnych.

  • To one niejednokrotnie utrudniają im szybkie podjęcie decyzji o rozpoczęciu terapii.
  • Zaprzeczenia, tłumaczenia, iluzje, agresja i wypieranie problemu – to najczęstsze zachowania, jakimi charakteryzują się osoby, które samodzielnie nie są w stanie przestać pić.
  • Dlaczego alkoholik kłamie? Próbuje usprawiedliwiać swój problem, którego najczęściej do siebie nie dopuszcza.

Przenosi poczucie winy i odpowiedzialność za własne czyny na inne osoby (najczęściej najbliższe sobie). Liczy na to, że w ten sposób uniknie konsekwencji patologicznych zachowań oraz że jednocześnie rodzina da mu spokój, gdyż przecież w każdej chwili może przestać sięgać po alkohol.

Jednym z najważniejszych powodów tego, dlaczego alkoholik kłamie, jest jego złudna wiara w to, co mówi. Jest on najczęściej przekonany, że problem alkoholowy go nie dotyczy. Wydaje mu się, że nie musi pić codziennie, w dowolnej chwili przerywając bezpiecznie ciąg alkoholowy. Rzeczywistość okazuje się być zgoła inna.

Uzależnienie od alkoholu jest niezwykle zdradliwe, a usprawiedliwianie zachowania nałogowca jedynie opóźnia proces leczenia schorzenia. Osoba dotknięta uzależnieniem tworzy w swoim umyśle iluzję rzeczywistości. Usprawiedliwia spożywanie alkoholu w nadmiernych ilościach nie tyle przed innymi, co przed sobą samym.

Co zniechęca do picia alkoholu?

Domowe sposoby na wytrzeźwienie – Sprawa wygląda inaczej w przypadkach, gdy uzależnienie już zaczęło przejmować kontrolę nad życiem alkoholika. Osobom chorym nawet najbardziej racjonalne argumenty nie są w stanie przemówić do rozsądku. Szansa na samodzielne wyjście z nałogu istnieje w pierwszych fazach rozwoju choroby, pod warunkiem, że uzależniony zdaje sobie sprawę z powagi problemu.

Można wówczas spróbować domowych sposobów na wytrzeźwienie. Zmianie ulec muszą nawyki prowadzące do picia. Alkoholik powinien poszukać sobie absorbujących zajęć, takich jak uprawianie sportu, lektura i medytacja. Pomocne bywa oddanie się hobby, na które do tej pory ze względu na picie nie było czasu i pieniędzy.

Należy całkowicie zrezygnować przy tym w przebywaniu w miejscach i towarzystwie stwarzającym okazje do picia. Koniec z wizytami w barach i pubach. W przypadku zaawansowanych alkoholików z symptomami fizycznego uzależnienia, domowe sposoby na wytrzeźwienie nie przyniosą zadowalających rezultatów.

Jak wyciągnąć alkoholika z nałogu?

Co zrobić jeśli osoba uzależniona nie chce się leczyć? Gdzie szukać pomocy? – Tak jak już wspomniałam, wydaje mi się, że najlepszym sposobem jest uznanie własnej bezsilności – nie jesteśmy w stanie zmienić drugiej osoby bez jej wewnętrznej motywacji.

  1. Należy skoncentrować się na sobie.
  2. Rzecz bardzo trudna, ale w takiej sytuacji tylko to jest możliwe.
  3. Pomoc można uzyskać przede wszystkim w Poradniach Leczenia Uzależnień, gdzie jest również oferta dla rodzin osób uzależnionych (terapia indywidualna, grupowa, warsztaty umiejętności, w razie potrzeby – możliwość opieki lekarza psychiatry).

Istnieją również grupy samopomocowe typu Al-Anon, gdzie można uzyskać potrzebne wsparcie. Dostępne formy pomocy duży nacisk kładą na bycie w grupie, na wyjście z poczucia osamotnienia i wstydu. Dzielenie się z innymi swoim doświadczeniem i znajdowanie u innych podobieństw jest ważnym czynnikiem terapeutycznym w przypadku grupy.

Istnieją również inne formy pomocy, które są bardziej skoncentrowane na skłonieniu osoby uzależnionej do terapii, a poprzez to pomoc całej rodzinie – chociażby zgłoszenie się do Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, która wdraża odpowiednią procedurę, łącznie z możliwością wydania nakazu leczenia,

Nie można również zapominać o kwestiach związanych z przemocą, która często koreluje z uzależnieniem od alkoholu – tu pomocne będą instytucje typu policja, OPS. Organy te mogą chociażby założyć tzw. Niebieską Kartę, która ma za zadanie chronić osobę doświadczającą przemocy.