HiszpaSki Konkwistador KtóRy Podbił AztekóW?

HiszpaSki Konkwistador KtóRy Podbił AztekóW

Kto podbił imperium Inków a kto Azteków?

Historia konkwisty – Podbój prowadzili przedsiębiorczy i ambitni konkwistadorzy hiszpańscy, kierujący niewielkimi, lecz dobrze wyposażonymi i zaprawionymi w bojach oddziałami żołnierzy-awanturników, żądnych łupów i przygód. Często byli nimi przestępcy, zwalniani specjalnie z więzień na dalekie i nader ryzykowne wyprawy kolonialne.

Wielu rycerzy było ogarniętych zapałem religijnym i jechało do nowo odkrytej Ameryki, by wziąć udział w nawracaniu nowych dusz na wiarę chrześcijańską, Organizacją i finansowaniem większych wypraw zajmowała się początkowo korona hiszpańska lub pełnomocnicy królewscy. Z czasem organizacją wypraw zajęli się też bogatsi szlachcice.

U podstaw konkwisty i zapału osadniczego w Nowym Świecie leży przede wszystkim zakończenie rekonkwisty na Półwyspie Iberyjskim, Zakończenie walk i zdobycie Grenady w 1492 pozostawiło po sobie ogromną (około 7% populacji całej Hiszpanii ) klasę szlachty zaściankowej, która przez pokolenia zajmowała się głównie wojną,

Między innymi należeli do niej Hernán Cortés i Francisco Pizarro, Pierwszy, z oddziałem 500 żołnierzy, podbił i opanował w latach 1519–24 terytorium państwa Azteków, leżące w Meksyku, w Ameryce Środkowej. Drugi w latach 1531–36 ujarzmił imperium Inków w Peru i Chile w Ameryce Południowej. W obu przypadkach nieliczni lecz zdeterminowani konkwistadorzy odnieśli sukces, choć cywilizacje Azteków i Inków w momencie odkrycia przez Hiszpanów kontynentu amerykańskiego znajdowały się na wysokim poziomie rozwoju.

Ich przedstawiciele używali narzędzi kamiennych. Wytwarzali ozdoby z brązu i złota, budowali kamienne piramidy, świątynie, pałace, drogi. Oba ludy zbudowały imperia dzięki podbojom i zniewoleniu innych plemion. Obaj hiszpańscy konkwistadorzy działali bezwzględnie i okrutnie, nie gardząc intrygą i podstępem.

Podbijane wielkie, milionowe społeczeństwa Azteków i Inków padły ponadto, w dużej mierze, ofiarą swych własnych religii, gdyż początkowo Indianie uważali białych najeźdźców za wysłańców bogów. Legenda aztecka mówiła np., że pewnego dnia biały i brodaty bóg ( Quetzalcoatl ) powróci na statku do swego ludu.

Konkwistador Hernán Cortés, który pojawił się w państwie Azteków, właśnie tak wyglądał, więc jego władca Montezuma II, powitał go z szacunkiem. Obdarował Cortésa darami ze złota, jadeitu i piór quetzala, by nakłonić go do opuszczenia Meksyku, co tylko podsyciło chciwość Hiszpanów.

Wielki strach wywoływał też widok nieznanych tubylczym ludom Ameryki koni, muszkietów oraz armat, używanych przez Hiszpanów. Hiszpanie dysponowali stalowymi rapierami, hełmami i pancerzami, Diametralnie różniły się strategia i taktyka walki, zwłaszcza Hiszpanów i Azteków. Aztekowie walczyli głównie w celu zdobycia jeńców, a nie wyniszczenia wrogów.

Ponadto oba imperia nie były jednorodne. Uciskane przez władców rozliczne plemiona chciały widzieć w potężnych przybyszach swych wybawców i obrońców przed uciskiem we własnych państwach. Indianie sprzymierzali się więc często z konkwistadorami, którzy zaciągali ich do swych oddziałów.

Stąd też twierdzenie, jakoby podbój Meksyku i Peru dokonały się wyłącznie rękami garstki Hiszpanów jest błędne, gdyż w większości bitew, obok konkwistadorów uczestniczyły też tysiące ich indiańskich sojuszników. Dodatkowo imperium Inków, przed najazdem oddziału Francisco Pizarro, było bardzo osłabione wcześniejszą wojną domową.

Pizarro wykorzystał tę sytuację i zaprosił zwycięskiego władcę Atahualpę wraz z gronem 5 tys. szlachty indiańskiej. Przybyli oni bez broni, zaś w czasie uczty zostali podstępnie napadnięci i wymordowani przez żołnierzy hiszpańskich. Z rzezi oszczędzono i wzięto do niewoli tylko samego władcę.

Obiecano mu wolność w zamian za duży okup. Faktycznie Hiszpanie otrzymali 6 ton złota i 12 ton srebra, lecz mimo to Atahualpa został skazany na śmierć przez spalenie na stosie. Według wierzeń Inków spalenie ciała było równoznaczne z zabiciem również duszy. Hiszpanie zgodzili się więc na zamianę wyroku śmierci na uduszenie, wszakże pod warunkiem wcześniejszego przejścia skazańca na chrześcijaństwo.

Tak też się stało. Ciało Atahualpy zostało w nocy potajemnie wykopane z grobu przez wiernych Indian i ukryte. Po śmierci władcy Inków, jego dwie armie się rozpierzchły, a niewielki oddział niepiśmiennego Pizarro opanował w ciągu kilku lat całe imperium Inków.

Hiszpanie rychło zorganizowali w obu Amerykach wielkie kopalnie złota i srebra oraz plantacje uprawy kukurydzy, trzciny cukrowej, kakao i bawełny, na których zmuszali Indian do ciężkiej pracy. Wstępne nadużycia konkwistadorów w systemie sprawowania władzy i całkowity brak odporności na choroby zakaźne, przywleczone z Europy spowodowały olbrzymią śmiertelność wśród tubylczej indiańskiej ludności.

Szacuje się, że w latach 1500–1548 jej liczebność zmniejszyła się od 50 do 90 procent.

Kto to był konkwistador?

«tytuł nadawany przez królów hiszpańskich i portugalskich zdobywcom Ameryki Południowej i Środkowej w XVI w.»

Kogo z podanych zaliczymy do konkwistadorów?

Przypisy – 1. Przyczyny odkryć geograficznych – Wiek XVI można uznać, za czas kiedy w stosunkowo krótkim czasie odkryto sporo nowych lądów i dróg. Przyczyn wzmożonej ekspansji obcych terytoriów były dość sporo, od tych gospodarczych po czysto prozaiczne.

Po pierwsze chciano znaleźć krótszą drogę do Indii. Szukano nowych rynków zbytu, nowych źródeł surowców naturalnych, przeludnienie Europy a co za tym idzie poszukiwanie nowych miejsc pod osadnictwo. Szerzenie religii chrześcijańskiej. A oprócz tego zwykła chęć sławy i bogactwa 2. Cywilizacje prekolumbijskie – Cywilizacjami prekolumbijskimi nazywano liczne grupy etniczne rozwinięte pod względem kultury i gospodarki rolniczej, takie jak Majowie, Aztekowie, Inkowie, Taironi, które zamieszkiwały tereny dzisiejszej Ameryki, przed podbiciem ich przez Konkwistadorów.3.

Henryk Żeglarz – Król Portugalski, żyjący w latach 1394 – 1460. To właśnie jego uznaje się za prekursora późniejszych wypraw morskich. Stworzył ośrodek naukowy w którym tworzono instrumenty nawigacyjne oraz statki. Dzięki niemu kapitanowie statków zaczęli prowadzić księgi pokładowe w którym zapisywali swoje obserwacje z wypraw.

Ferdynand Magellan – Żeglarz z Portugalii, pracujący w służbie Hiszpanii. Żył na przełomie XIV i XV wieku. Swoja sławę zawdzięcza wyprawie dookoła świata jaką podjął w 1519 roku. Statki którymi płynął Magellan wraz ze swoją załogą, wypłynęły na Atlantyk i opłynęły całe południowe wybrzeże Ameryki Południowej.

W 1521 roku, Ferdynand Magellan zginął w potyczce z mieszkańcami Filipin. Pomimo śmierci Magellana, wyprawa popłynęła w dalszy kurs i po prawie trzech latach powróciła do Hiszpanii. Bartolomeo Diaz – Żeglarz z Portugalii, który na polecenie tamtejszego króla podjął wyprawę badawczą, do najdalszych zakątków kontynentu Afrykańskiego.

  1. Odkrywca Przylądka Dobrej Nadziei.
  2. Zginął ok roku 1500, podczas kolejnej ze swoich wypraw – jego statek zatonął podczas burzy.
  3. Vasco da Gama – Żeglarz z Portugalii, który na czele trzech statków odkrył w 1498 roku, morską drogę do Indii.
  4. Po 5 latach powrócił do Indii, tym razem z 13 okrętami.
  5. Założył tam dużą ilość kolonii handlowych.

Za swoje zasługi otrzymał od króla Portugalii Manuela I Wielkiego tytuł Hrabiego. Zmarł w Indiach w 1524 roku. Amerigo Vespucci – Żeglarz z Włoch, na służbie hiszpańskiego króla. ok roku 1500, wyruszył wraz z Vincentem Pinzoną do wybrzeży Brazylii. Twórca teorii, według której odkryte przez Kolumba lądy, nie były Indiami, lecz Nowym, nieodkrytym do tej pory światem.

  • Od jego nazwiska wzięła się nazwa „Ameryka”.
  • Rzysztof Kolumb – Żeglarz z Włoch, który przeszedł do historii, jako odkrywca Nowego Świata – Ameryki.
  • W roku 1492 dzięki protekcji władców Hiszpanii – Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli Kastylijskiej, wyruszył na czele wyprawy, mającej znaleźć krótszą drogę morską do Indii.

Płynąc przez Atlantyk dopłynął do archipelagu wysp Bahama. W późniejszych latach zorganizował jeszcze trzy wyprawy, podczas których dopłynął m.in. do Wenezueli, Przesmyku Jukatan, Jamajki, Kuby. Zmarł w 1506 roku. Do końca życia był przekonany, iż dopłynął do wybrzeży Indii.4.

  1. Powstanie imperiów kolonialnych – W XVI wiek u prym w podbojach nowych, nieznanych ziem wiodły Hiszpania i Portugalia.
  2. W wyprawy odkrywcze inwestowano wiele złota.
  3. Dzięki wyprawom, obydwa kraje w szybkim tempie rozwijały handel i gospodarkę.
  4. Ponieważ było wiadome, że prędzej czy później może dojść pomiędzy nimi do konfliktu o bogactwa naturalne podbitych ziem, w 1494 roku, zawarto układ w Tordesillas pomiędzy królami Portugalii i Hiszpanii.

Mówił on o strefie wpływów – tereny na zachód miały należeć do Hiszpanii, tereny na wschód – do Portugalii. W późniejszym czasie, układ rozszerzono o wpływy na Pacyfiku.5. Faktorie – Pierwotnie, były to miejsca, znajdujące się na terenie nowo podbitych krajów, gdzie pozyskiwano cenne surowce, a następnie wywożono je do danego państwa, które miało na nie monopol.6.

Onkwistadorzy – Słowo pochodzące z języka hiszpańskiego oznaczającego zdobywców. Konkwistadorzy byli dowódcami wypraw (Konkwist) mających na celu podbicie rdzennych mieszkańców nowoodkrytych terytoriów dzisiejszej Ameryki, Najsłynniejszymi Konkwistadorami byli Ferdynand Cortez zdobywca państwa Azteków i Franciszek Pizarro, który podbił Inków.

Etykiety:

Jak Hiszpanie podbili Inków?

Francisco Pizarro. XIX-wieczny portret autorstwa Amable-Paula Coutana. Pizarro założył miasto Lima i był odpowiedzialny za podbój imperium Inków 488 lat temu, w trakcie podboju imperium Inków przez Hiszpanów Francisco Pizarro założył miasto Lima. Miejscowość położona nad Pacyfikiem pierwotnie nosiła nazwę Ciudad de Los Reyes czyli Miasto Królów i stanowiła bazę wypadową dla hiszpańskich konkwistadorów.

  1. Ilka lat później Lima stała się stolicą podległego Hiszpanii Wicekrólestwa Peru, na czele którego stał wicekról.
  2. Nie został nim jednak Francisco Pizarro, człowiek odpowiedzialny za podbój tych ziem.
  3. Onkwistador zginął wcześniej podczas walk o władzę między kolonizatorami.
  4. Gwałcić, palić i rabować.
  5. Jak w Europie Pierwsi Hiszpanie dotarli do państwa kontrolowanego przez Inków pod koniec trzeciej dekady XVI wieku.

Podbój indiańskich plemion przez konkwistadorów w powszechnej świadomości kojarzy się z niezwykłą brutalnością, jakiej dopuszczali się bezduszni Europejczycy. W rzeczywistości metody działań Hiszpanów w Ameryce Południowej nie różniły się od tego, czego stale doświadczali mieszkańcy Starego Kontynentu.

Posłuchaj 53:33 koniec cywilizacji i kultury inków_953_09_ii_tr_0-0_cbbace3f.mp3 O rozwoju i upadku imperium Inków opowiada archeolog, prof. Mariusz Ziółkowski. Audycja „Klub ludzi ciekawych wszystkiego” prowadzona przez Hannę Marię Gizę (PR, 14.11.2009) – Hiszpanie zachowywali się w Ameryce tak samo, jak w tym samym czasie i nieco później na przykład na terenie Niderlandów.

Można powiedzieć, że to, co robili wśród Inków, było pewnym standardem zachowania armii hiszpańskiej. Z drugiej strony jest rzeczą oczywistą, że przybyli tam, żeby podbijać i grabić – mówił w audycji Polskiego Radia prof. Mariusz Ziółkowski, archeolog.

Czytaj także: Hernán Cortés – zdobywca ziem i dusz Machu Picchu. Najbardziej tajemnicze miasto świata Współpraca z najeźdźcami Sam podbój imperium Inków nie przebiegał jednak w sposób jednoznaczny i nie polegał na wyżynaniu niewinnych i bezbronnych tubylców. Kilkuset Hiszpanów, którzy pierwotnie dotarli do zachodnich wybrzeży Ameryki Południowej, nie byłoby w stanie podporządkować sobie kraju, liczącego ponad 10 milionów ludzi.

Pomogły im choroby przywiezione z Europy, na które mieszkańcy Ameryki nie byli uodpornieni oraz wewnętrzne spory w imperium. Z konkwistadorami chętnie współpracowały podbite przez Inków plemiona. – Sami Inkowie stanowili kilka procent społeczeństwa tego państwa.

  • Pozostała część poddanych to były plemiona w ten czy inny sposób włączone do imperium i w różnym stopniu zależało im na tym, żeby pozostać poddanymi Inki – mówił gość „Klubu ludzi ciekawych wszystkiego”.
  • Hiszpanie, w momencie przybycia do Ameryki Południowej, błyskawicznie znaleźli sojuszników, którzy liczyli na pomoc konkwistadorów w wyzwoleniu od Inków.

– Plemię Kañari z dzisiejszego Ekwadoru, których inkaski władca Atahualpa zdziesiątkował, byli najwierniejszymi sługami Hiszpanów przez cały okres kolonialny – dodał archeolog. Po pomoc do Pizarra i jego ludzi zwracał się także wspomniany Atahualpa oraz opozycyjnie nastawieni do władcy inkascy arystokraci.

  1. Atahualpa, który został później schwytany i zamordowany, przez osiem miesięcy instrumentalnie wykorzystywał Hiszpanów do swoich celów.
  2. Natomiast sama śmierć władcy jest przede wszystkim wynikiem inkaskiej intrygi, zaplanowanej przez jego wrogów – wyjaśniał prof.
  3. Mariusz Ziółkowski.
  4. Inkaskie wojny domowe zwyciężają Hiszpanie W 1532 roku Pizarro nawiązał współpracę z Manco Inką, nastawionym opozycyjnie do Atahualpy.

Sojusz doprowadził do śmierci inkaskiego władcy i zdobycia przez połączone siły 15 listopada 1533 roku stolicy imperium Cuzco. – Pizarro i Manco Inka weszli do okupowanego przez resztki sił Atahualpy Cuzco. Miejscowa arystokracja inkaska, której udało się przeżyć czystki dokonane przez armię Atahualpy, traktowała ich jak wyzwolicieli – mówił gość radiowej audycji.

  • Owocna współpraca Manco Inki z Pizarrem trwała ponad dwa lata.
  • Dopiero uświadomienie sobie, że chciwość Hiszpanów, których przybywało coraz więcej, nie ma żadnych granic, inkaski władca zerwał sojusz z przybyszami.
  • W 1534 roku Manco Inka wszczął powstanie przeciw konkwistadorom, ale jego plany zdobycia Cuzco zajętego przez Hiszpanów, spełzły na niczym.

– Nie udało mu się zdobyć miasta między innymi dlatego, że około 200 Hiszpanów, którzy stanowili załogę, wsparło kilka, jeśli nie kilkanaście tysięcy inkaskich żołnierzy podległych rodom przeciwnym Manco Ince – wyjaśniał naukowiec w radiowej audycji.

  1. Ziemie imperium inkaskiego, rozciągające się na powierzchni ponad miliona kilometrów kwadratowych, obejmujące tereny dzisiejszego Peru i Ekwadoru, części Boliwii, Kolumbii Chile i Argentyny zostały podbite przez Hiszpanów w kolejnych dziesięcioleciach.
  2. Francisco Pizarro, który brał udział w licznych inkaskich wojnach domowych, sam zginął z rąk swoich rodaków podczas walk o władzę w 1541 roku.

Słynny konkwistador poległ w założonej przez siebie Limie. th

Kto podbił Azteków w latach 1519 1521?

W latach 1519‐1521 pierwszy z wielkich konkwistadorów Hernán Cortés podbił państwo Azteków w Meksyku. Dziesięć lat później dwaj inni konkwistadorzy, Francisco Pizarro i Diego de Almagro, wyruszyli z Panamy, aby podporządkować Hiszpanii imperium Inków.

See also:  Portret KtRy Przynosi SzczęśCie?

Kto zniszczył państwo Azteków?

W 1519 roku niewielka grupa Hiszpanów podjęła wyprawę, która zakończyła się podbojem potężnego imperium Azteków. Pozornie to przewaga technologiczna pozwoliła armii Cortésa na pokonanie kilkaset razy liczniejszych Indian.

Kto przeszedł do historii jako jeden z najsłynniejszych konkwistadorów?

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Hernán Cortés de Monroy Pizarro Altamirano Hernando

Data i miejsce urodzenia 1485 Medellín
Data i miejsce śmierci 2 grudnia 1547 Castilleja de la Cuesta
Miejsce spoczynku San Isidro del Campo
Multimedia w Wikimedia Commons

/td>

Cytaty w Wikicytatach

/td>

Hernán Cortés Hernán Cortés de Monroy Pizarro Altamirano, marqués del Valle de Oaxaca, znany również jako: Hernando, Fernando lub w Polsce Ferdynand, nazwisko czasem jest pisane Cortez (ur. najprawdopodobniej ok.1485 w Medellín, w prowincji Badajoz, Estremadura, zm.2 grudnia 1547 w Castilleja de la Cuesta, w prowincji Sewilla ) – hiszpański konkwistador, znany przede wszystkim jako zdobywca Meksyku,

Kto przeszedł do historii jako jeden z najsłynniejszych konkwistadorów dowodzone przez niego oddział podbił państwo Azteków?

Zdobywca państwa Azteków Hernán Cortés (Ferdynand Cortez) urodził się w 1484 roku w Medelin, w prowincji Estremadura, najsłabiej zaludnionej części Kastylii.

Co podbił Hernán Cortés?

8 listopada 1519 roku Hernán Cortés na czele hiszpańskiej wyprawy wkroczył do stolicy Imperium Azteków. Podbój miasta Tenochtitlan dokonał się bez żadnych walk, aztecki władca Montezuma II był bowiem przekonany, że gości wysłanników boga Quetzalcoatla.

Jak konkwistadorzy traktowali Indian?

Czarna legenda Hiszpanów – Kwartalnik Przekrój Hiszpańscy konkwistadorzy dopuścili się w Nowym Świecie niezliczonych okrucieństw. Z ich rąk zginęły miliony Indian – w walkach, w rzeziach, wskutek katorżniczej pracy i głodu. Dochodziły do tego jeszcze choroby przywleczone ze Starego Kontynentu, które zbierały straszliwe żniwo.

  1. Jednym z najbardziej drastycznych przykładów okrucieństwa w Nowym Świecie były makabryczne pomysły Vasco Núñeza de Balboa (który notabene jako pierwszy Europejczyk zobaczył w 1513 r.
  2. Pacyfik z amerykańskiego wybrzeża, co zapewniło mu stałą obecność w podręcznikach).
  3. Używał on przeciw Indianom psów wytresowanych w mordowaniu.

Rzucano im na pożarcie nawet dzieci. Zachowała się XVI-wieczna rycina pokazująca jak mastify Núñeza de Balboa rozrywają na strzępy tubylców podejrzewanych o homoseksualizm. Konkwistadorzy traktowali ich preferencję jako zarazę, którą należy wyplenić. I choć to Hiszpanie nie przebierali w środkach, w Europie nie szczędzili opowieści o prawdziwych i zmyślonych okrucieństwach Indian.

Ceremonie religijne Azteków faktycznie były bardzo krwawe. Ale już kanibalizm, rzekomo praktykowany przez rdzennych mieszkańców Wysp Karaibskich, był w dużej mierze fake newsem puszczonym w obieg przez Hiszpanów. Ponoć zetknęli się tam z ludożerstwem podczas wczesnej fazy kolonizacji, za czasów Krzysztofa Kolumba.

I to od imienia mieszkańców podbijanych wysp – Karaibów – wzięło się słowo „kanibal”. Tymczasem badania wykopaliskowe przeprowadzone w ubiegłym roku przez badaczy akademickich z USA na Antigui wykazały, że tubylcy z czasów konkwistadorów nie byli specjalnie agresywni.

Nie znaleziono żadnych śladów praktykowania przez nich ludożerstwa. Dieta mieszkańców Antigui bazowała na roślinach i rybach. Prawdopodobnie więc Hiszpanie celowo przesadzali, aby uzasadnić eksterminację i wykorzystywanie Indian. Bo z królewskiego nakazu to właśnie „kanibali” mogli zamieniać w niewolników, tak przydatnych do pracy w koloniach.

Jeszcze więcej skarbów! Konkwistadorzy rozpowiadali kłamstwa i półprawdy o Indianach, ale z drugiej strony – sami też padali ofiarą fake newsów, tyle że indiańskich! Najpierw tubylcy z plemienia Taino próbowali ocalić swoją skórę, wmawiając Hiszpanom, że gdzieś na Karaibach można znaleźć tajemniczą krainę Beimini ze źródłem wiecznej młodości,

Była to oczywiście bujda na resorach. Potem zaś, po podboju państwa Inków, wciąż nienasyceni bogactwami Hiszpanie dowiedzieli się od miejscowych plemion, że prawdziwe królestwo złota znajduje się w głębi dżungli. Jego władca, obsypany złotym pyłem, co roku składał w miejscowym jeziorze ofiarę z nieprzebranych ilości szlachetnych kruszców i drogich kamieni.

Od nazwy owego złotego człowieka – po hiszpańsku el hombre dorado – wzięła się nazwa całej mitycznej krainy: W pogoni za takimi mirażami ginęli i popadali w obłęd kolejni konkwistadorzy i kolonizatorzy. A drogie kruszce i szlachetne kamienie, które znaleźli i wywieźli z kopalni oraz prekolumbijskich świątyń Nowego Świata, też nie przyniosły Hiszpanom szczęścia.

Ich ojczyznę wręcz zalała fala złota i srebra, przestali cokolwiek produkować, a inflacja rosła. Tymczasem butni władcy w Madrycie mieli coraz większe ambicje, wszczynali kolejne wojny i zadłużali się u bankierów. W kilka pokoleń kraj zbankrutował! Lecz nawet jeszcze wtedy Hiszpanie w Nowym Świecie marzyli o Eldorado i innych zaginionych miastach, pełnych bogactw.

Echa tych poszukiwań słychać jeszcze dziś. Kto pisze historię? Jakby mało było tego, że dali się oszukać fake newsom wymyślanym z zemsty przez gnębionych Indian, Hiszpanie padli też ofiarą czarnej propagandy rozpowszechnianej przez konkurencyjne europejskie mocarstwa.

Celowali w tym zwłaszcza Anglicy, pozujący na bardziej cywilizowanych kolonizatorów i niecierpiący „papistów” (jak nazywali katolików). Rywalizacja obu tych państw była bardzo zażarta, doszło nawet do wyprawy hiszpańskiej Wielkiej Armady na Anglię w 1588 r. Zakończyła się klęską Hiszpanii, lecz nawet mimo to pozostawała ona kolonialnym imperium i morską potęgą, budząc zazdrość innych państw.

Przyklaskiwali więc Anglikom protestanccy Holendrzy, sami próbujący zrzucić z siebie jarzmo hiszpańskiej dominacji i marzący o krociowych zyskach z kolonii. Do tego chóru obłudników dołączały też Francja i Portugalia, rywalizujące z sąsiadami zza miedzy o zamorskie posiadłości.

Mieli oni wszyscy ułatwione zadanie w oczernianiu Hiszpanów, ponieważ o nadużyciach konkwistadorów wspominali nawet hiszpańscy mnisi z Ameryki! Na przykład dominikanin Bartłomiej de Las Casas, autor bulwersującego Krótkiego opisu zniszczenia Indii Wschodnich (1552). Wystarczyło tylko powołać się na dzieło zakonnika, dodać coś od siebie w formie komentarza, podkoloryzować i ze zbrodniczych Hiszpanów robiły się naprawdę największe bestie w historii.

Tymczasem podczas kolonizacji Ameryk nie tylko Hiszpania, ale wszystkie europejskie mocarstwa gnębiły rdzenną ludność, jeśli tylko miały okazję – i Anglicy, i Portugalczycy, i Francuzi, i Holendrzy. Spośród nich Hiszpania była jeszcze na tyle „światła”, że wydała przepisy formalnie zabraniające złego traktowania miejscowych.

W ich obronie częstokroć stawali też mnisi. Hiszpanie nawracali mieczem „pogan” w Nowym Świecie, jednakże nie byli przy tym rasistami: np. swobodnie zawierali mieszane małżeństwa. Tymczasem dla Anglików było to nie do pomyślenia. Wykorzystywali oni Indian, okłamywali i mordowali (w tym rozdając zarażone chorobami koce), za przykład okrucieństwa i fanatyzmu stawiając jednak Hiszpanów.

Jako że na przełomie XVIII–XIX w. Hiszpania podupadła i to przedstawiciele innych krajów wtedy „pisali historię”, była łatwą ofiarą propagandy. Tak powstała „czarna legenda” hiszpańskiego podboju Ameryk, która tyleż podkreśla grzechy konkwistadorów, co skwapliwie usuwa w cień zbrodniarzy w barwach pozostałych mocarstw.

Kto dokonał podboju imperium Inków?

Francisco Pizarro (ur.1474, 1475 lub 1478 w Trujillo, zm.26 czerwca 1541 w Limie) – hiszpański konkwistador, który podbił imperium Inków, a także założył miasto Lima, współczesną stolicę Peru.

W jaki sposób Hernan Cortes podbił państwo Azteków?

La Noche Triste (30 czerwca 1520 r.) – Położenie Hiszpanów wydawało się beznadziejne. Cortes nakazał wyprowadzić Montezumę na dach pałacu, zamierzając uciszyć wzburzony tłum. W chwilę później trafiony kamieniem rzuconym z tłumu, król aztecki padł martwy.

  • Cortes podjął wówczas próbę ucieczki po grobli.
  • Aztekowie poniszczyli mosty na grobli.
  • Hiszpanie wycofywali się budując prowizoryczne mosty, używając do tego drewnianych desek.
  • Ucieczka rozpoczęła się krótko przed północą 30 czerwca i zakończyła się dla Hiszpanów katastrofą.
  • Prawie trzy czwarte obładowanych łupami Hiszpanów i około tysiąca Tlaxcalteków zostało zabitych podczas próby ucieczki.

W jeziorze zatonęło większość łupów oraz armat. Około 270 Hiszpanów, stacjonujących w innej części miasta, po ucieczce Cortesa zostało pojmanych i poświęconych w ofierze azteckim bogom. Klęska Hiszpanów przetrwała w historii jako La Noche Triste (Tragiczna Noc).

Czy żyją potomkowie Inków?

Jednak to co wiemy na pewno, to to że jak wielu by ich nie zginęło, inkaska społeczność nadal żyje. Dowodem na to są wspólnoty tzw. „Żyjących Inków’, czyli zwyczajnych, niespokrewnionych ze sobą osób – ostatnich potomków Imperium Inków.

Skąd pochodzi nazwa Peru?

Skąd pochodzi nazwa Peru? – Nazwa Peru pochodzi od słowa w języku Quechua, które oznacza „kraina obfitości”. Ta nazwa jest odpowiednia, ponieważ żyzne ziemie Peru i korzystny klimat uczyniły go idealnym miejscem do uprawy kawy. Obfitość Peru nie jest tylko w jego zasobach naturalnych, ale także w bogatym dziedzictwie kulturowym jego ludzi.

Kto wybił Inków?

Inkowie – kto to? kiedy żyli? jak zginęli? odkrycia i informacje INKOWIE byli najbardziej znani z ustanowienia swego własnego państwa w Ameryce Prekolumbijskiej, które w latach 1438-1533 skupiało się na terenie dzisiejszego Peru i reprezentowało szczyt cywilizacji Inków.

Ich kultura rozwijała się od XI wieku do połowy XVI wieku. Przed 1438 rokiem Państwo Inków było znane jako Królestwo Cuzco. Inkowie wykorzystali podbój i pokojową asymilację, aby włączyć do niego terytorium dzisiejszego Peru, a następnie dużą część zachodniej Ameryki Południowej, skupiając się na andyjskim paśmie górskim.

Nazwa keczua dla imperium po reformach Pachacutiego brzmiała Tawantin Suyu1, co można przetłumaczyć jako Cztery Regiony lub Cztery Zjednoczone Regiony. Państwo Inków podzielono wówczas na cztery suyusy, których rogi spotkały się w stolicy, Cuzco (Qosqo).

  1. Innym słynnym miastem Inków jest Machu Picchu.
  2. Dlaczego Inkowie upadli? Wkrótce po wojnie domowej Inków ostatni Sapa Inca (cesarz) został schwytany i zabity na rozkaz konkwistadora Francisco Pizarro, co oznaczało początek hiszpańskich rządów.
  3. Resztki imperium wycofały się do odległych dżungli Vilcabamby i założyły małe państwo Neo-Inca, które zostało podbite przez Hiszpanów w 1572 roku.

Co wybudowali Inkowie? Inkowie byli doskonałymi organizatorami. Mimo że nie znali koła i wozów, szacuje się, że wybudowali sieć dróg liczącą ok.40 tysięcy km, wybrukowanych wielokątnymi kamieniami. Drogi ułatwiały komunikację, łączność i zarządzanie rozległym imperium.

  1. Najważniejszą arterią komunikacyjną była droga zwana Wielką Drogą Królewską.
  2. Zbudowana została wzdłuż pasma Andów, równolegle do trasy prowadzącej wzdłuż wybrzeża Oceanu Spokojnego.
  3. Obie drogi połączone były ze sobą licznymi odcinkami, biegnącymi najczęściej wzdłuż brzegów rzek i górskich żlebów.
  4. Przy drogach pobudowane były składy żywności i tzw.

tambos, czyli gospody zapewniające nocleg. W nich zmieniały się sztafety inkaskiej poczty. Jak Inkowie budowali mosty? Pozostawione przez Inków mosty miały konstrukcję wiszącą. Elementem nośnym były liny wykonane z włókien agawy. Inkaskie miasta można podzielić na dwa typy budowli: jedne z nich ulegały stopniowej ewolucji (np.

  1. Stolica imperium Cuzco), inne sprawiają wrażenie zaplanowanych i wzniesionych w całości (np.
  2. Machu Picchu – najbardziej znane miasto kultury inkaskiej, Ollantaytambo).
  3. Jak Inkowie budowali mury? Jednak jednymi z najsłynniejszych dzieł Inków były monumentalne budowle wzniesione z kamieni bez użycia zaprawy.

Do budowy używano kamieni o różnych kształtach i różnej wielkości: od wielkich bloków o wymiarach 5,0 x 5,0 m, do niedużych odłamków skalnych. Bloki skalne najczęściej rozdzielano wzdłuż linii pęknięć, a ich wykończenie zakłada się, że miało miejsce za pomocą doszlifowywania za pomocą tarcia.

  • Jako surowców najczęściej używano lokalnych materiałów np.
  • Cusco zbudowano z dolorytu zielonego, zaś słynne Machu Picchu w dużym stopniu z granitu.
  • Wszystkie elementy były dokładnie do siebie dopasowane – dotyczy to budowli sakralnych i pałacowych.
  • Ściany budynków były lekko nachylone, zawsze opierając się o siebie i skałę pod spodem.

Średni kąt nachylenia ścian wynosił między 5 a 10 stopni. Nachylenie ścian wraz z dokładnością dopasowania do siebie każdego z bloków zapewniało niezwykłą stabilność budowli, nawet w tak problematycznym obszarze, gdzie trzęsienia ziemi są codziennością.

Co uprawiali Inkowie? Państwo Inków u swego szczytu zamieszkane było przez około 12 milionów mieszkańców. Zajmowali się oni głównie rolnictwem, uprawiając kukurydzę, ziemniaki, komosę ryżową, bawełnę i kokę, oraz hodowlą lam i alpak. Część pól nawadniano przy pomocy sztucznych kanałów irygacyjnych. Domy mieszkalne budowano z cegły suszonej lub ciosanych kamieni łączonych zaprawą glinianą.

Rozwinięta była ceramika, zdobiona inkrustacjami i malowidłami. Najnowsze odkrycia i wyniki badań związanych z Inkami opublikowane O tym, że dzieci składane w ofierze przez Inków 500 lat temu na szczytach wulkanów były odurzane z pomocą liści koki i substancji halucynogennych świadczą wyniki badań toksykologicznych.

Przeprowadził je międzynarodowy zespół naukowców, wśród których były badaczki z UW i UMK. Archeolodzy znają już Nieznane konstrukcje odkrył zespół polskich naukowców w parku Machu Picchu w Peru, dzięki zastosowaniu skanera laserowego podczepionego do drona. Obszar porasta gęsta roślinność, która utrudnia klasyczne badania.

Kilka lat temu w ramach współpracy z dyrekcją Parku Machu Picchu polscy naukowcy rozpoczęli badania w inkaskim W czasie rozplanowywania budowli w słynnym Machu Picchu w Peru Inkowie stosowali dwa rodzaje miar. Jeden z nich opierał się na module wynoszącym 42 cm, drugi – 54 cm.

Istnienia tego pierwszego naukowcy spodziewali się, drugi – jest niespodzianką. Takie ustalenia płyną z pracy Dzieci składane przez Inków na szczytach wulkanów jako ofiary dla bogów mogły pochodzić z różnych rejonów imperium – twierdzą naukowcy badający peruwiańskie mumie, m.in. bioarcheolog z Polski.

Archeolodzy znają już kilkanaście miejsc na terenie Peru, gdzie ok.500 lat temu na szczytach gór lub Z przeszło 20 budowli i 5 placów składał się inkaski kompleks ceremonialny odkryty w sierpniu przez polskich i peruwiańskich archeologów. Zdaniem naukowców jest to największe znalezione dotąd założenie tego typu w Andach, zlokalizowane na tak dużej wysokości – powyżej 4800 m n.p.m.

Kto spalił okręty?

Chłodna kalkulacja, odwaga czy szaleństwo? Czy Cortés naprawdę kazał spalić swoje statki? – fot.Rafael de Monleón/domena publiczna 21 kwietnia 1519 r. statki Cortésa rzuciły kotwicę w San Juan de Ulúa (współcześnie okolice Veracruz), a kolejne tygodnie przyniosły nawiązanie kontaktów z wysłannikami imperium Hernán Cortés, stojąc u wrót Imperium Azteków, nakazał spalić statki, które przywiozły jego i resztę konkwistadorów.

  • Chciał w ten sposób pokazać, że z obranej drogi nie ma odwrotu, a jedynym wyjściem jest zwycięstwo.
  • Romantyczny to obrazek, problem w tym, że nieprawdziwy.
  • Zanim wyjaśnimy jak to dokładnie było z tymi statkami, wypadałoby opisać w jakiej sytuacji znajdował się Cortés i jego ekspedycja wiosną 1519 r., kiedy dotarli do terenów rządzonych przez Motecuhzomę.

Generalnie hiszpańska kolonizacja Ameryki przebiegała według następującego schematu: śmiałek (najczęściej bogaty) otrzymywał od Korony, swego rodzaju licencję na podbój i kolonizację. Potem organizował wyprawę, podbijał i kolonizował. Jednak Cortés wyruszając z Kuby nie miał takiego dokumentu.

Działał na zlecenie gubernatora wyspy Diego Velázqueza, który liczył na uzyskanie takiej właśnie licencji dla siebie, Przyszły zdobywca Meksyku został upoważniony tylko do odkrywania i handlu, ale nie do kolonizacji. Zatem cała ekspedycja była rekonesansem, a prawdziwy podbój miał się zacząć dopiero w przyszłości.

Czytaj też: Zapomniane ludobójstwo w Afryce, czyli o tym, jak Niemcy zdobywali zamorskie kolonie

Co zabiło Azteków?

To nie były, jak do tej pory podejrzewano, wirusy odry czy ospy ani bakterie tyfusu. Sprawcą przerażających epidemii na ziemiach Azteków w XVI wieku były przywleczone z Europy przez hiszpańskich konkwistadorów pałeczki Salmonelli enterica Paratyphi C, wywołujące tzw. dur rzekomy (paratyfus).

Jak nazywał się ostatni aztecki król?

Montezuma II Xocoyotzin

Tlatoani Azteków
Okres od 1502 do 30 czerwca 1520
Poprzednik Ahuítzotl
Następca Cuitláhuac
Dane biograficzne
Data urodzenia 1466
Data śmierci 30 czerwca 1520
Ojciec Axayacatl
Rodzeństwo Cuitláhuac
Dzieci Tlaltecatzin, Chimalpopoca, Tecuichpo Ixcaxochitzin (później Isabel Moctezuma) i inni nieznani z imienia
Multimedia w Wikimedia Commons

/td>

Cytaty w Wikicytatach

/td>

Montezuma II Xocoyotzin (również Moctezuma II, Motekosoma, Motecuhzoma lub Moteuczoma ) (ur.1466, zm.30 czerwca 1520 ) – ostatni przed przybyciem Hiszpanów tlatoani (władca) Azteków w latach 1502–1520; syn Axayacatla, brat Cuitláhuaca, Montezuma, uznawany za władcę absolutnego, był władcą Azteków u szczytu potęgi miasta-państwa Tenochtitlán,

  • Za jego panowania utrwalone zostały dotychczasowe podboje Azteków.
  • Był władcą niezdecydowanym, ulegającym presji proroctw.
  • Otaczali go wróżbici, którzy przepowiedzieli przybycie jednego z bogów – Quetzalcoatla,
  • Przybycie Hiszpanów pod wodzą Cortésa w przepowiedzianym (osiem znaków) i oczekiwanym czasie (w tzw.

roku jednej trzciny ) sprawiło, że Montezuma traktował go jako boga. Cortés, licząc na znaczne łupy, wyruszył do Tenochtitlán, gdzie doszło do spotkania z władcą Azteków. Po tym spotkaniu Montezuma zapewne zdał sobie sprawę, że Cortés nie jest bogiem, nie potrafił się mu jednak zdecydowanie przeciwstawić.

Czy Meksykanie to Aztekowie?

Imperium Azteków – Uxmal Po upływie stu lat od upadku cywilizacji Tolteków kilka plemion używających języka nahuatl przybyło z północy do Doliny Meksykańskiej. Największym z nich byli Mexikowie (czyt. Meszikowie ), później były one określane łącznie jako Aztekowie. Plemię Mexica zdominowało pozostałe grupy i stało się główną siłą, która przyczyniła się do powstania imperium Azteków w środkowym Meksyku.

  1. Ich cywilizacja korzystała w dużej części z poprzednio już istniejących kultur, a w szczególności z dorobku Tolteków i osiągnęła wysoki poziom rozwoju kulturalnego i gospodarczego.
  2. Iedy Aztekowie przybyli do Doliny Meksykańskiej (około połowy XIII w.) zastali już tam potężne plemiona, które zażądały od nowych przybyszów daniny na swoją rzecz.

Sami zaś Aztekowie zostali zmuszeni do osiedlenia się na bagnistym terenie na zachód od jeziora Texcoco, jedynym suchym kawałkiem lądu była tam wówczas mała wysepka otoczona jedynie przez olbrzymie moczary. Według legendy Aztekowie założyli swoje osiedle w miejscu, gdzie ujrzeli orła siedzącego na kaktusie z wężem w szponach (orzeł ten widnieje obecnie w godle i na fladze współczesnego Meksyku).

Czy Aztekowie składali ofiary z ludzi?

Krwawe obrzędy religijne Azteków Głównym bogiem był Huitzilopochtli – bóg Słońca i wojny. W azteckim panteonie ważne miejsce zajmowali również: Quetzalcoatl (Pierzasty Wąż) – bóg wiatrów, opiekun rzemiosł, wielki nauczyciel ludzi, oraz Texcatlipoca – bóg nocy.

  • Wierzono, że cała historia ludzkości związana jest z ciągłą walką pomiędzy reprezentującym zło Texcatlipocą (symbol – czerń) oraz reprezentującym dobro – Quetzalcoatlem (symbol – biel).
  • Olejne cztery ludzkie społeczeństwa zniszczone przez kataklizmy (plaga tygrysów, wiatr, pożar, potop) odrodziły się dzięki życiodajnemu Słońcu, które jednak wymaga licznych ofiar, jako że stale potrzebuje krwi, niezbędnej do utrzymania swej siły i promieniowania.

Konsekwencją takiego sposobu rozumowania była konieczność składania bogom ofiar z ludzi. Im więcej ofiar, tym pewniejsza gwarancja ocalenia świata i ludzkości. Według jednego z mitów sam Quetzalcoatl w czasie pią- tego stworzenia świata poświęcił się za ludzi, schodząc do krainy śmierci.

  • Tam własną krwią oblał kości zmarłych i w ten sposób doprowadził do powstania nowego człowieka.
  • Zatem bogowie azteccy nie mogli istnieć bez ludzkiej krwi, a ludzie bez bogów, którzy ich stworzyli.
  • Masowe składanie ofiar z ludzi stanowiło najważniejszy element licznych ceremonii religijnych.
  • Ofiarami byli w większości jeńcy wojenni lub niewolnicy; dużo rzadziej na ołtarzach bogów ginęły kobiety i dzieci.

Przeznaczonych na ofiary ludzi zabijano w sposób ściśle określony. Najczęściej kapłani danego bóstwa unieruchamiali ofiarę, a następnie rozcinali jej pierś nożem z obsydianu i wyrywali drgające jeszcze serce, które ofiarowywano bogom. Pokrojone zwłoki ofiar często spożywano w czasie rytualnych uczt.

Ich uczestnicy traktowali je jako intymne zjednoczenie z bóstwem. Szczególnie odrażająca była ceremonia na cześć boga ognia Huehueteotla. Rozpoczynał ją zwykle wspólny taniec na cześć bóstwa, który wykonywali jeńcy wojenni i ci, którzy ich schwytali. Następnego dnia jeńców wprowadzano na szczyt piramidy, gdzie wiązano ich, odurzano konopiami oraz wrzucano kolejno do wielkiego ogniska.

Nie czekając na kres ich męczarni, asystujący przy tym kapłani wielkimi hakami wyciągali swe ofiary z ognia i wyszarpywali im serca z poparzonych ciał. Z kolei ofiary składane innemu azteckiemu bogu, Xipe, przywiązywano do rusztowania, a kapłani zadawali im śmierć strzałami z łuków; niekiedy też przeznaczonych na ofiary jeńców wojennych topiono.

  • Mimo że hiszpańskie informacje o setkach tysięcy ofiar, jakie mieli składać Aztekowie w Tenochtitlanie, są z pewnością zawyżone, nie ulega wątpliwości, że łączna liczba osób, które straciły życie na ołtarzach azteckich bogów, była wielka.
  • Potwierdzają to dokładniejsze informacje dotyczące rządów okrutnego Ahuizotla z końca XV wieku.

Wtedy to podczas 14 wielkich świąt religijnych, jakie przypadały w ciągu roku, złożono w ofierze co najmniej 20 tys. jeńców wojennych. Hiszpański podbój Meksyku w pierwszej połowie XVI wieku położył kres tym nieludzkim praktykom. : Krwawe obrzędy religijne Azteków

Kiedy podbito Azteków?

Aztekowie, umowna i potoczna nazwa indiańskiego ludu ze środkowego Meksyku, współtwórcy dużego imperium, podbitego 1519–21 przez Hiszpanów.

Kto podbił imperium Inków?

Francisco Pizarro (ur.1474, 1475 lub 1478 w Trujillo, zm.26 czerwca 1541 w Limie) – hiszpański konkwistador, który podbił imperium Inków, a także założył miasto Lima, współczesną stolicę Peru.

Kto dokonał podboju państwa Inków?

Inkowie – kto to? kiedy żyli? jak zginęli? odkrycia i informacje INKOWIE byli najbardziej znani z ustanowienia swego własnego państwa w Ameryce Prekolumbijskiej, które w latach 1438-1533 skupiało się na terenie dzisiejszego Peru i reprezentowało szczyt cywilizacji Inków.

  • Ich kultura rozwijała się od XI wieku do połowy XVI wieku.
  • Przed 1438 rokiem Państwo Inków było znane jako Królestwo Cuzco.
  • Inkowie wykorzystali podbój i pokojową asymilację, aby włączyć do niego terytorium dzisiejszego Peru, a następnie dużą część zachodniej Ameryki Południowej, skupiając się na andyjskim paśmie górskim.

Nazwa keczua dla imperium po reformach Pachacutiego brzmiała Tawantin Suyu1, co można przetłumaczyć jako Cztery Regiony lub Cztery Zjednoczone Regiony. Państwo Inków podzielono wówczas na cztery suyusy, których rogi spotkały się w stolicy, Cuzco (Qosqo).

Innym słynnym miastem Inków jest Machu Picchu. Dlaczego Inkowie upadli? Wkrótce po wojnie domowej Inków ostatni Sapa Inca (cesarz) został schwytany i zabity na rozkaz konkwistadora Francisco Pizarro, co oznaczało początek hiszpańskich rządów. Resztki imperium wycofały się do odległych dżungli Vilcabamby i założyły małe państwo Neo-Inca, które zostało podbite przez Hiszpanów w 1572 roku.

Co wybudowali Inkowie? Inkowie byli doskonałymi organizatorami. Mimo że nie znali koła i wozów, szacuje się, że wybudowali sieć dróg liczącą ok.40 tysięcy km, wybrukowanych wielokątnymi kamieniami. Drogi ułatwiały komunikację, łączność i zarządzanie rozległym imperium.

Najważniejszą arterią komunikacyjną była droga zwana Wielką Drogą Królewską. Zbudowana została wzdłuż pasma Andów, równolegle do trasy prowadzącej wzdłuż wybrzeża Oceanu Spokojnego. Obie drogi połączone były ze sobą licznymi odcinkami, biegnącymi najczęściej wzdłuż brzegów rzek i górskich żlebów. Przy drogach pobudowane były składy żywności i tzw.

tambos, czyli gospody zapewniające nocleg. W nich zmieniały się sztafety inkaskiej poczty. Jak Inkowie budowali mosty? Pozostawione przez Inków mosty miały konstrukcję wiszącą. Elementem nośnym były liny wykonane z włókien agawy. Inkaskie miasta można podzielić na dwa typy budowli: jedne z nich ulegały stopniowej ewolucji (np.

Stolica imperium Cuzco), inne sprawiają wrażenie zaplanowanych i wzniesionych w całości (np. Machu Picchu – najbardziej znane miasto kultury inkaskiej, Ollantaytambo). Jak Inkowie budowali mury? Jednak jednymi z najsłynniejszych dzieł Inków były monumentalne budowle wzniesione z kamieni bez użycia zaprawy.

Do budowy używano kamieni o różnych kształtach i różnej wielkości: od wielkich bloków o wymiarach 5,0 x 5,0 m, do niedużych odłamków skalnych. Bloki skalne najczęściej rozdzielano wzdłuż linii pęknięć, a ich wykończenie zakłada się, że miało miejsce za pomocą doszlifowywania za pomocą tarcia.

Jako surowców najczęściej używano lokalnych materiałów np. Cusco zbudowano z dolorytu zielonego, zaś słynne Machu Picchu w dużym stopniu z granitu. Wszystkie elementy były dokładnie do siebie dopasowane – dotyczy to budowli sakralnych i pałacowych. Ściany budynków były lekko nachylone, zawsze opierając się o siebie i skałę pod spodem.

Średni kąt nachylenia ścian wynosił między 5 a 10 stopni. Nachylenie ścian wraz z dokładnością dopasowania do siebie każdego z bloków zapewniało niezwykłą stabilność budowli, nawet w tak problematycznym obszarze, gdzie trzęsienia ziemi są codziennością.

Co uprawiali Inkowie? Państwo Inków u swego szczytu zamieszkane było przez około 12 milionów mieszkańców. Zajmowali się oni głównie rolnictwem, uprawiając kukurydzę, ziemniaki, komosę ryżową, bawełnę i kokę, oraz hodowlą lam i alpak. Część pól nawadniano przy pomocy sztucznych kanałów irygacyjnych. Domy mieszkalne budowano z cegły suszonej lub ciosanych kamieni łączonych zaprawą glinianą.

Rozwinięta była ceramika, zdobiona inkrustacjami i malowidłami. Najnowsze odkrycia i wyniki badań związanych z Inkami opublikowane O tym, że dzieci składane w ofierze przez Inków 500 lat temu na szczytach wulkanów były odurzane z pomocą liści koki i substancji halucynogennych świadczą wyniki badań toksykologicznych.

Przeprowadził je międzynarodowy zespół naukowców, wśród których były badaczki z UW i UMK. Archeolodzy znają już Nieznane konstrukcje odkrył zespół polskich naukowców w parku Machu Picchu w Peru, dzięki zastosowaniu skanera laserowego podczepionego do drona. Obszar porasta gęsta roślinność, która utrudnia klasyczne badania.

Kilka lat temu w ramach współpracy z dyrekcją Parku Machu Picchu polscy naukowcy rozpoczęli badania w inkaskim W czasie rozplanowywania budowli w słynnym Machu Picchu w Peru Inkowie stosowali dwa rodzaje miar. Jeden z nich opierał się na module wynoszącym 42 cm, drugi – 54 cm.

  1. Istnienia tego pierwszego naukowcy spodziewali się, drugi – jest niespodzianką.
  2. Takie ustalenia płyną z pracy Dzieci składane przez Inków na szczytach wulkanów jako ofiary dla bogów mogły pochodzić z różnych rejonów imperium – twierdzą naukowcy badający peruwiańskie mumie, m.in.
  3. Bioarcheolog z Polski.

Archeolodzy znają już kilkanaście miejsc na terenie Peru, gdzie ok.500 lat temu na szczytach gór lub Z przeszło 20 budowli i 5 placów składał się inkaski kompleks ceremonialny odkryty w sierpniu przez polskich i peruwiańskich archeologów. Zdaniem naukowców jest to największe znalezione dotąd założenie tego typu w Andach, zlokalizowane na tak dużej wysokości – powyżej 4800 m n.p.m.

Czy Aztekowie podbili Majów?

Majowie – kim byli, gdzie żyli, jak zniknęli? | Archeologia Żywa MAJOWIE byli twórcami wysoko rozwiniętej cywilizacji, której funkcjonowanie datujemy na okres od ok.1200 r.p.n.e. do 1542 r.n.e. Ogólniej i również współcześnie, to grupa ludów indiańskich mówiących językami z rodziny maja, zamieszkujących południowo-wschodni Meksyk (półwysep Jukatan i stan Chiapas), Gwatemalę, Belize i zach.

Honduras. Cywilizacja Majów pomimo obejmowania znaczącego terytorium i braku wspólnego państwa posiadała wiele cech wspólnych. Periodyzacja historii cywilizacji Majów – okres preklasyczny (2000 p.n.e. – 250 n.e.) – okres klasyczny (250 – 950) – okres poklasyczny (950 – 1539) – okres konkwisty (1511 – 1697) Gdzie mieszkali Majowie? Istnieją setki stanowisk będących pozostałościami cywilizacji Majów, które rozrzucone są na terytorium pięciu krajów: Belize, Salwadorze, Gwatemali, Hondurasie i Meksyku.

Sześć miejsc o szczególnie wybitnej architekturze lub rzeźbie to Chichen Itza, Palenque, Uxmal i Yaxchilan w Meksyku, Tikal w Gwatemali i Copán w Hondurasie. Inne ważne, ale trudno dostępne miejsca to Calakmul i El Mirador. Zainteresowanym jak wyglądały największe miasta Majów polecamy,

  1. Jak Majowie zapisywali liczby i pismo? Majowie na Obszarze Północnym i Centralnym pisali znakami wyrażającymi nie tylko głoski i sylaby, ale przede wszystkim pojęcia i idee, którym jednak przypisana była zwykle określona wartość fonetyczna.
  2. Z tych ostatnich można było tworzyć bardziej złożone wyrazy, korzystając z zasady rebusu.

Z chwilą, gdy poszło w niepamięć znaczenie poszczególnych hieroglifów, pismo Majów stało się szyfrem prawie niemożliwym do odczytania, tym bardziej, że po wielu wiekach znaki, ulegając licznym przemianom, przestały być podobne do przedmiotów, które miały wyobrażać.

  1. Liczby zapisywano w postaci kombinacji kropek i kresek.
  2. Liczby od 1 do 4 zaznaczane były odpowiednią ilością kropek, liczba 5 poziomą kreską.
  3. Zero zaznaczane było rysunkiem przypominającym półotwarte oko, skorupę ślimaka bądź też muszlę.
  4. Cyfry od 0 do 19 Majowie umieszczali w odpowiednich rzędach wielkości.

Przez długi czas za majański odpowiednik uważano zapiski biskupa Diego de Landy, który w swoim dziele Relación de las cosas de Yucatán podał zestaw znaków uważany przezeń za alfabet Majów (tzw. „alfabet Landy”). Dziś wiadomo, że notatki de Landy były w dużej mierze błędne, co wynikło z nieporozumienia między misjonarzem a jego tubylczymi informatorami.

Mimo to pismo hieroglificzne stosowane przez Majów udało się w dużej części rozszyfrować. Jak wyglądał kalendarz Majów? Po pierwsze, nie skończył się on z datą 21.12.2012 roku, co przez długi czas niektórzy uważali za ewentualną propozycję końca świata. Kak widać świat cały czas się kręci. Podstawy kalendarza Majów opierają się na systemie, który był powszechnie używany w całym regionie, co najmniej od V wieku p.n.e.

Dzieli on wiele aspektów z kalendarzami używanymi przez inne wcześniejsze cywilizacje mezoamerykańskie, takie jak Zapotekowie i Olmekowie oraz współczesne lub późniejsze, takie jak kalendarze miksteckie i azteckie. Kalendarz opierał się o sprzężenie dwóch cykli: rytualnego liczącego 260 dni i słonecznego liczącego 365 dni, podzielonego na 18 okresów (niby miesięcy), po 20 dni i 1 okresu z 5 dniami.

Drugim sposobem liczenia upływu czasu była tzw. długa rachuba, odpowiadająca mniej więcej naszemu rokowi. Najczęściej bóstwu Itzamnie przypisuje się przekazanie wiedzy o systemie kalendarzowym przodkom Majów, wraz z pisaniem w ogóle i innymi fundamentalnymi aspektami kultury Majów. Majowie zakładali, że każdy dzień roku ma swoją specyficzną energię, a jeśli uda się nam z nią zsynchronizować, osiągniemy spełnienie.

Ten wymiar duchowy nie odrzucał całkowicie naukowości. W kalendarzu Majów nie ma nic przypadkowego. Stanowi on uporządkowaną formę, bazującą na prawach cykliczności i matematyczno-astronomicznym porządku świata. Czy Majowie składali ofiary z ludzi? Składanie bóstwom ofiar z ludzi było jednym z najważniejszych rytuałów ludów Ameryki Środkowej.

Majowie i Aztekowie przejęli rytuał składania ofiar z ludzkiego serca od Tolteków – Indian znanych z masowych rzezi na jeńcach wojennych. Majowie wierzyli w pakt z bóstwem, zobowiązujący człowieka do karmienia istot demonicznych ofiarami z ludzi w zamian za ich przychylność. Najwcześniejsze przekazy nie wspominają jednak o ofiarach z ludzi.

Musiały one wejść do obyczajowości Majów dopiero z czasem, gdy zostali oni podbicie przez inne plemiona – najpierw Tolteków, a potem Azteków. Mimo to, kultura Majów nie przesiąkła kanibalizmem. Przykładowo prace archeologiczne prowadzone w Teotihuacan wykazały, że w momencie poświęcania Świątyni Quetzalcoatla złożono w ofierze ponad 200 osób.

  • Liczba ciał w poszczególnych grobach mogłaby sugerować ich związek z kalendarzem (20 i 18 – liczba dni i miesięcy), z poziomami świata niebiańskiego i podziemnego (odpowiednio: 13 i 9) oraz ze stronami świata (4).
  • Budowla była ozdobiona wizerunkami Pierzastego Węża oraz przedstawieniami wykonanego z kawałków muszli nakrycia głowy tak zwanego Węża Wojny.

Najbardziej znani z krwawych, masowych ofiar z ludzi byli jednak Aztekowie, którzy wierzyli, że Słońce i Ziemia już czterokrotnie były niszczone i by zapobiec zniszczeniu świata piątego muszą utrzymać dobre relacje z bogami. Dlaczego i jak Majowie upadli oraz co się z nimi stało później? Najprostszym wyjaśnieniem upadku ich cywilizacji są, spowodowane przez susze, coraz mniejsze plony.

  1. Ich spadek z roku na rok zmniejszał coraz bardziej wpływy polityczne Majów, prowadząc do dezintegracji społecznej.
  2. Spadek plonów przyczynił się także do głodu, a w efekcie do upadku cywilizacji.
  3. Cywilizacja Majów weszła w swój okres schyłkowy jeszcze przed podbojem hiszpańskim.
  4. Upadły wielkie centra kulturowe i większość miast, duża część ludności przeniosła się do niewielkich wiosek z drewnianymi chatami.

Majowie zachowali jednak swoje wierzenia, mity i złożoną, hierarchiczną strukturę społeczną, wreszcie znajomość pisma. Konkwistadorzy narzucili podbitej ludności nowe ramy administracyjne, a przede wszystkim religię i częściowo język. Misjonarze spalili wszystkie pisma Majów utrwalone na nietrwałych materiałach – drewnie, skórze i papierze.

Tubylcom zakazano posługiwania się własnym pismem i jego znajomość po krótkim czasie wygasła. W 1546 połączone siły Hiszpanów i Xiu zwyciężyły armie państewek Majów wschodniego Jukatanu, oficjalnie kończąc konkwistę półwyspu. Tayasal (Nojpeten), miasto Majów z plemienia Itzá przetrwało jednak na wyspie ukrytego w lasach jeziora Petén Itzá kolejne 150 lat.

Stanowisko to, Artykuły opisujące cywilizację Majów oraz najnowsze wyniki badań W najnowszym numerze „Archeologii Żywej” prezentujemy nie tylko historie, zachowania i zwyczaje przeróżnych władczyń i władców na przestrzeni dziejów. Przybliżamy również związane z nimi przedmioty zachowane do naszych czasów, a niektóre z nich przetrwały naprawdę wiele! Gdzie kupić numer? Archeologia Żywa 1/2023 – spis treści W najnowszym numerze „Archeologii Żywej” wyruszamy w podróż dookoła świata śladami naszych rodzimych badaczy! Opisujemy badania prowadzone prawie na każdym kontynencie, więc każdy powinien znaleźć coś dla siebie.

Gdzie kupić numer? Archeologia Żywa 4/2022 – spis treści Od redaktora naczelnego Jeśli jesteście z nami od Becán to ruiny ważnego ośrodka cywilizacji Majów, odznaczające się na tle okolicy monumentalną zabudową, w tym sporych rozmiarów piramidami. Ponowne badania powalają naukowcom wysnuć nowe wnioski.

Wnioski skrajnie odmienne od tego, co sugerowano przez ostatnie pięćdziesiąt lat Na łamach czasopisma „Ancient Mesoamerica” ukazał się W czasach prekolumbijskich na ziemiach Meksyku rozsiane były setki miast. Zobaczmy, jak wyglądały trzy z nich: Teotihuacan, Cantona i Calakmul, należące do największych i najbardziej wpływowych.

Teotihuacan Teotihuacan położone jest w północno-wschodniej części Doliny Meksyku, na ziemiach dzisiejszego stanu Meksyk. Początki miasta sięgają 100 W najnowszym numerze Archeologii Żywej 2 (80) 2021 piszemy o wędrówkach średniowiecznych miast z terenów Polski, miejskich centrach prekolumbijskiego Meksyku, pierwszych miastach w Egipcie, Anatolii, ośrodkach Indian Pueblo, największym oppidum Galii i średniowiecznej Sobie.

To numer wypchany po brzegi! Archeologia Żywa 2 (80) 2021 Tym razem Archeologia Żywa wniesie coś do tematu garderoby w przeszłości. Numer AŻ 2/2019 o wdzięcznym tytule „Nie szata zdobi człowieka” jak zwykle odpowie na wiele pytań, z których istnienia nie zdawaliście sobie nawet sprawy.

W co ubierali się wikingowie? Czy greccy hoplici naprawdę Fragment ceramicznej kadzielnicy w kształcie twarzy, świadectwa rytuałów religijnych w postaci naczyń ceramicznych – w sumie kilkaset zabytków odkryli polscy archeolodzy w czasie badań podwodnych w jeziorze Petén Itzá obok starożytnej stolicy Majów Nojpeten w Gwatemali.

Nojpeten było stolicą ostatniej z grup starożytnych Majów, Muzyka towarzyszyła ludziom we wszystkich kulturach od zamierzchłych czasów. Nie inaczej było w obu Amerykach, a panamerykańskie tradycje muzyczne szczególnie dobrze uwidaczniają się w trakcie badań prekolumbijskich kultur z terenów współczesnego Meksyku.

  • Na kontynencie amerykańskim najstarsze instrumenty ze znalezionych do tej pory należały do W momencie gdy drapacze chmur projektowane są jako wynik potrzeb ekonomicznych, ich starożytne odpowiedniki zwykle związane były z szeroko pojętą sferą sacrum.
  • Biorąc jednak pod uwagę ich charakter i dostępne wtedy możliwości technologiczne, ich powstanie nie miało w sobie nic z cudu.

Były one wyłącznie tryumfem : Majowie – kim byli, gdzie żyli, jak zniknęli? | Archeologia Żywa

Kto i kiedy podbił Majów?

Zagłada cywilizacji Majów. – Ściągi, wypracowania, lektury I. Majowie. Sąsiadami Azteków na południowym wschodzie byli Indianie Majowie, którzy zamieszkiwali terytorium dzisiejszego półwyspu Jukatan, Gwatemali, San Salwadoru i Hondurasu. W chwili odkrycia przez Krzysztofa Kolumba Ameryki, ich cywilizacja znajdowała się w okresie schyłkowym.

  • Podstawą uprawy była, tak jak u Azteków kukurydza.
  • Jednak w przeciwieństwie do kultury materialnej, ich kultura duchowa i umysłowa stała na bardzo wysokim poziomie.
  • Znali oni zero w matematyce (Aztekowie nie) i posiadali bardzo wysoki poziom wiedzy w dziedzinie astrologii.
  • Ich kalendarz był o wiele dokładniejszy, niż ówczesny w Europie kalendarz juliański.

Stworzyli oni także przepiękną kulturę artystyczną: architektura, malarstwo i snycerstwo. Plemiona Majów, także w przeciwieństwie do plemion azteckich, były nastawieni raczej pokojowo. Ich życie koncentrowało się w miastach, w których, co jest rzeczą bardzo charakterystyczna nie było ulic.

Wewnątrz miast podstawą życia społecznego był klan. Na czele takiego miasta-państwa stał naczelnik, który sprawował tą funkcję dziedzicznie. Religia Majów miała charakter politeistyczny. II, Etapy hiszpańskiego podboju Ameryki. Cortez (1485-1547) – hiszpański konkwistador, który zasłynął z podboju Meksyku.

Franciso Pizarro (1471-1541) – hiszpański konkwistador, zdobywca, W 1529 roku mianowany gubernatorem Peru. W latach 1531-1534 zniszczył Inków, mordując między innymi ich władcę Atahualpę. Pierwsze uderzenie Hiszpanów zostało skierowane przeciwko mieszkańcom Antyli, a więc wysp Morza Karaibskiego, Byli to Indianie z plemion Karaibów i Arawaków, zamieszkujący również wybrzeże Ameryki Południowej (tereny dzisiejszej Wenezueli i Gujany) oraz środkowe Amazonki.

Ludność Antyli w wyniku napadu hiszpańskiego uległa szybkiemu wyniszczeniu. Kolejnym, drugim etapem był, Podboju tego kraju dokonał, jak już wspomniano Ferdynand Cortez w latach 1518-1521. Na podbój wyruszył Cortez w listopadzie 1518 roku, drogą morską. Miał on ze sobą jedynie około 800 ludzi, którzy nie byli jakoś specjalnie uzbrojeni.

W kwietniu następnego roku ekspedycja wylądowała na Jukatanie, w dzisiejszym Vera Cruz. Z tego właśnie miejsca Kortez wyruszył na podbój Meksyku. Celem było oczywiście zdobycie stolicy Azteków – Tenochtitalnu. Hiszpanie wywarli olbrzymie wrażenie na miejscowej ludności.

  • Po pierwsze ich religia głosiła pojawienie się białych ludzi, a po drugie przerazili się oni koni – zwierząt do tej pory nie znanych oraz uzbrojenia przybyszów.
  • Wódz Azteków – Monetzuma nie zdobył się jednak na żadną poważniejsza kontrakcję.
  • Wobec tego Hiszpanie 19 listopada 1519 roku wkroczyli do stolicy państwa.

Kortez uwięził Monetzumę, na co Aztekowie odpowiedzieli powołując nowego króla – Cuauhtemoca. Rozpoczęły się krwawe walki. Przyniosły one początkowo zwycięstwo Azteków. Hiszpanie musieli się wycofać z Tenochtitlanu. Ponownie do oblężenia stolicy przystąpiono jednak w maju 1521 roku.

  1. W sierpniu miasto zostało zdobyte przez Hiszpanów.
  2. Następca Montezumy, na osobisty rozkaz Corteza został powieszony.
  3. Z podbitych wówczas ziem stworzył Cortez kolonię o nazwie Nowa, której został pierwszym gubernatorem.
  4. Państwo Azteków zostało dobitnie zniszczone.
  5. Trzecim etapem był podbój Peru.
  6. Został on dokonany przez grupę awanturników (około 200 osób) na czele których stanęli Francisco Pizarro i Almagro.

Podbój ten dokonał się w latach 1532-1533. W listopadzie 1532 roku wylądowali oni w Tumbes w Peru. Stoczona niedawno wojna miedzy wodzem Inków Huascaerm a jego bratem Atahualpa, osłabiła państwo, co wykorzystali Hiszpanie. Atahualpa, który wyszedł zwycięsko z bratobójczej wojny, przegrał z Hiszpanami.16 listopada 1532 roku doszło do rzezi Inków w Cajacamarca.

Odbyła się ona pod pretekstem znieważenia Biblii przez Atahulapę. Sam wódz zginął. Hiszpanie zajęli stolicę państwa – Cusco i rozciągnęli swe dalsze podboje z tego miejsca. Zdobyli miedzy innymi północne, W ciągu całego XVI wieku podbili i częściowo skolonizowali dalsze rejony Ameryki Południowej: dzisiejszy, Argentynę, i,

III. Imperium hiszpańskie w Ameryce. Tak więc cała Ameryka Środkowa i Południowa (bez Brazylii, którą skolonizowali Portugalczycy) stała się terenem na którym powstało wielkie imperium hiszpańskie. Główne kolonie hiszpańskie w Ameryce Południowej nazwane zostały Nową Kastylią i Nowym Toledo.

Z czasem powstała dla nich jedna nazwa – Peru. Nowa Hiszpania, czyli Meksyk i Peru były rządzone przez wicekrólów. Każde z wicekrólestw dzieliło się na prowincje. Administracja miejska sprawowana była przez cabildo. Bardzo szybko na owych terenach rosły siły kościoła katolickiego. Powstały nawet dwa arcybiskupstwa, dla Nowej Hiszpanii w Meksyku oraz dla Nowej Kastylii w Limie, a także (Lima i Meksyk).

Oba wicekrólestwa podlegały bezpośrednio utworzonej w 1524 roku Radzie Indii, która posiadała kompetencje administracyjne i sądownicze. Sprawami gospodarczymi tych ziem zajmował się tzw. Dom Transakcji, z siedzibą najpierw w Sewilli, a następnie w Kadyksie.

Nastąpił olbrzymi napływ ludności z Hiszpanii do jej imperium zamorskiego. Brak białych kobiet zmuszał przybywających na owe tereny Hiszpanów do wstępowania w związki małżeńskie z tamtejszymi kobietami. Urodzone z takich związków dzieci to Metysi. W zamorskich posiadłościach Hiszpanii powstał nowy typ władania ziemią zwany encomienda, oparty na zachodnioeuropejskich stosunkach feudalnych.

Jego cecha charakterystyczną był przymusowa praca Indian (repatriminiento), którzy byli tak naprawdę nieludzko wykorzystywani. : Zagłada cywilizacji Majów. – Ściągi, wypracowania, lektury