Dlaczego Metformina Powoduje Biegunki

Dlaczego Metformina Powoduje Biegunki

Co na biegunki po Metforminie?

Odpowiednia dieta – Aby poprawić pracę przewodu pokarmowego i układu trawiennego zawsze warto zadbać o odpowiednią dietę. W przypadku uporczywych biegunek warto zwrócić uwagę na ilość oraz jakość błonnika pokarmowego w codziennym jadłospisie – nie należy znacznie zmniejszać jego ilości, ponieważ jest to składnik niezwykle korzystny w dietoterapii insulinooporności, natomiast warto wprowadzić do jadłospisu źródła rozpuszczalnej frakcji błonnika pokarmowego.

  1. Ma ona zdolność do pochłaniania wody i zapobiega tworzeniu się wodnistych, biegunkowych stolców.
  2. Dobrym źródłem są płatki owsiane oraz miąższ warzyw i owoców.
  3. W trakcie biegunek należy zwrócić także szczególną uwagę na odpowiednie spożycie płynów (min.2 litry płynów dziennie), aby nie dopuścić do odwodnienia organizmu.

Podsumowując, niezwykle ważne jest aby lekarz i dietetyk okazali pacjentowi wsparcie w poszukiwaniu rozwiązania dla problemu, jakim jest biegunka po przyjmowaniu metforminy aby uniknąć sytuacji, w której pacjent rezygnuje z przyjmowania leku lub będzie pomijał jego dawki.

Skutecznymi sposobami na zmniejszenie działań niepożądanych jest dobranie odpowiedniego preparatu metforminy oraz odpowiedniej dawki leku, a w razie konieczności chwilowe jej zmniejszenie pod okiem lekarza, przyjmowanie leku w trakcie lub tuż po posiłku oraz zadbanie o odpowiednią dietę i nawodnienie.

Bibliografia:

Mizerski G., Dziurzyńska M., Jaroszyński A.: Wpływ postaci metforminy na częstość występowania objawów niepożądanych, Forum Medycyny Rodzinnej, 2015, 9(2), 136-138.Korzeniowska K., Malesza K.: Biegunka wywołana metforminą – opis przypadku., Farmacja Współczesna, 2021, 14, 64-67.Mizerski G., Dziurzyńska M., Jaroszyński A.: Skuteczność wybranych metod postępowania w redukcji częstości występowania objawów niepożądanych podczas leczenia metforminą, Forum Medycyny Rodzinnej, 2015, 9(2), 139–141.

Małgorzata Kacprzak https://www.facebook.com/DietetykAppetitus : Biegunki przy metforminie

Czy metformina może powodować biegunkę?

WNIOSKI –

Objawy niepożądane ze strony układu pokarmowego zgłasza 29,88% pacjentów rozpoczynających leczenie metforminą. Objawy niepożądane występują rzadziej w grupie pacjentów stosujących postać SR, z wyjątkiem wzdęć i biegunki, które u tych osób spotyka się częściej.

Adres do korespondencji: dr n. med. Grzegorz Mizerski Katedra i Zakład Medycyny Rodzinnej, Uniwersytet Medyczny ul. Staszica 13, 20–081 Lublin tel.: 81 532 34 43 e-mail: [email protected]

Czy metformina niszczy jelita?

Popularne leki wykazujące niekorzystny wpływ na mikrobiom jelitowy i mogące wpływać na rozszczelnienie bariery jelitowej | Dietoterapia Lenartowicz Dlaczego Metformina Powoduje Biegunki Dzisiejszy wpis jest kontynuacją cyklu dotyczącego bariery jelitowej. Jeśli nie czytałaś/czytałeś pierwszego wpisu, zapraszam do lektury – Bariera jelitowa odgrywa ogromną rolę w zachowaniu zdrowia i zapobieganiu chorobom. Istnieje wiele dowodów na to (w ciągu ostatnich 30 lat ukazało się prawie 2000 publikacji według bazy danych PubMed), że utrata funkcji bariery jelitowej może wystąpić nagle i gwałtownie (uraz prowadzący do posocznicy) lub stopniowo prowadząc do przewlekłych chorób zapalnych.

W poprzednim wpisie powiedzieliśmy sobie, że bariera jelitowa nie jest murem. Z fizjologicznego puntu widzenia to genialny, selektywny, półprzepuszczalny filtr który chroni ludzki organizm przed mikroorganizmami chorobotwórczymi czy toksynami ze środowiska zewnętrznego, jednocześnie pozwalając na wchłonięcie niezbędnych składników odżywczych, wody czy elektrolitów.

Przepuszczalność jelitowa jest cechą ściśle związaną z mikrobiotą jelit oraz elementami układu odpornościowego błony śluzowej GALT. Czynniki które mogą zmieniać przepuszczalność jelit i powodować translokację zwartości do wewnętrznych warstw ściany jelita to:

  • modyfikacje mikroflory jelitowej,
  • zmiany warstwy śluzu,
  • uszkodzenie nabłonka,

Wpływ na to ma:

  • dieta,
  • styl życia, w tym stres,
  • stosowane leki,
  • infekcje,
  • alkohol, środki odurzające,
  • wiek (bariera jelitowa rozszczelnia się z wiekiem),

Dziś chciałabym powiedzieć o popularnych lekach które mogą powodować dysbiozę jelitową i prowadzić do rozszczelnienia bariery jelitowej. Zdecydowałam się podjąć ten temat z uwagi na pacjentów zgłaszających się do mnie po pomoc w walce z dokuczliwymi objawami ze strony przewodu pokarmowego.

To często osoby które zostały przez lekarza odesłane na psychoterapię ponieważ ani gastroskopia, ani kolonoskopia nie wykazała nic niepokojącego, więc zasugerowano przyczynę o podłożu stresowym, emocjonalnym. Analizując przyjmowane leki ja mam jednak odpowiedź na zgłaszane mi objawy co potwierdza rezultat zastosowanej dietoterapii i indywidualnie dobranej suplementacji.

Dlatego tak ważne jest, aby w formularzu zamówienia diety rzetelnie wypełnić rubrykę dotyczącą przyjmowanych leków i dawek. Najczęściej są to:

  • antybiotyki,
  • inhibitory pompy protonowej (IPP),
  • niesterodidowe leki przeciwzapalne (NLPZ),
  • doustne preparaty żelaza,
  • stosowana w zaburzeniach glikemii metformina,
  • cytostatyki i leki immunosupresyjne,

Antybiotyki Antybiotyki ratują życie i zdrowie i to nie ulega żadnej wątpliwości. Są ogromną zdobyczą medycyny ponieważ dzięki nim potrafimy skutecznie leczyć choroby, które dziesiątkowały ludzkość od stuleci. Ważne jednak, aby stosować je rozsądnie, w uzasadnionych przypadkach i zawsze zgodnie z zaleceniem i pod kontrolą lekarza.

Antybiotykooporność już dziś jest poważnym problemem epidemiologicznym, a prognozy nie są optymistyczne. Jako pacjenci (w ogromnej większości także jako rodzice) musicie mieć świadomość że antybiotyki działają tylko i wyłącznie na organizmy żywe wykazujące cechy budowy komórkowej (mające np. jądro komórkowe czy błonę komórkową) i funkcje życiowe takie jak odżywianie czy rozmnażanie.

Takie organizmy to bakterie, pierwotniaki i grzyby. Antybiotyki nie działają na wirusy w związku z czym stosowanie ich w leczeniu infekcji wirusowych jest całkowicie pozbawione sensu. Mechanizm działania antybiotyków polega min. na:

  • upośledzaniu procesów energetycznych w komórkach,
  • hamowaniu syntezy ścian komórkowych,
  • uszkadzaniu błon cytoplazmatycznych komórki bakterii,
  • hamowaniu syntezy białek bakteryjnych,

Niestety przepisywanie antybiotyków w leczeniu wirusów, grypy czy dających objawy charakterystyczne dla typowych przeziębień to w naszym kraju ogromny problem. Bywa że pacjenci wręcz wymuszają na lekarzach przepisanie antybiotyku (także dzieciom) naiwnie licząc że przyspieszy to zdrowienie, lub pozwoli chorym iść do pracy bez konieczności brania L4.

  • Na dysbiozę jelitową czyli zaburzenia w ilości i jakości bakterii jelitowych tylko czekają grzyby z rodziny Candida albicans (powodują na początku grzybicę narządów płciowych, jamy ustnej, a w dalszej perspektywie grzybicę ogólnoustrojową ) czy bakteriie Clostridium difficile powodujące rzekomobłoniaste zapalenie jelit.
  • Stosuj antybiotyki z rozwagą ponieważ:
  • niszczą błonę śluzową żołądka (stosując antybiotyk jako osłonę pij na czczo glutka z siemienia lnianego),
  • doprowadzają do dysbiozy, a w konsekwencji rozszczelnienia bariery jelitowej,
  • zmniejszają przyswajanie wielu witamin,
  • niszczą witaminę K, kwas foliowy, witaminę B7, B1, B12 i B3,
  • działają toksycznie na organizm,

Podstawą w trakcie i po antybiotykoterapii jest odbudowa mikrobiomu jelitowego polegająca na odpowiednio długiej probiotykoterapi przy wsparciu diety bogatej w prebiotyki. Inhibitory pompy protonowej (IPP) Inhibitory pompy protonowej należą do najczęściej przepisywanych grup leków na świecie.

Ich działanie polegające na hamowaniu wydzielania kwasu solnego w żołądku wykorzystywane jest w leczeniu i zapobieganiu chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, refluksie żołądkowo – jelitowym, jako element leczenia Helicobacter pylori (łącznie z antybiotykiem) czy innych schorzeń górnego odcinka przewodu pokarmowego.

Stosuje się je także podczas terapii niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NPLZ) w celu zapobiegania owrzodzeniom oraz dolegliwościom żołądkowo – jelitowym wywoływanym stosowaniem leków z tej grupy. Długotrwałe przyjmowanie leków z grupy IPP (leczenie trwa na ogół kilka tygodni) zmienia skład mikroorganizmów jelitowych (redukcja Lacidobacilli i Bifidobacterii) powodując dysbiozę i rozszczelnienie bariery jelitowej dając objawy zbliżone do objawów zespołu jelita drażliwego.

  1. Dodatkowo może sprzyjać zakażeniu Clostridium difficile której toksyna wywołuje zapalenie jelita grubego oraz wywołuje objawy przypominające obawy zespołu jelita drażliwego (na podstawie 56 badań z udziałem prawie 360 tysięcy pacjentów).
  2. Co istotne łączne stosowanie inhibitorów pompy protonowej (IPP) oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) nasila toksyczne działanie NLPZ na błonę śluzową przewodu pokarmowego oraz zwiększa ryzyko występowania owrzodzeń w jelicie cienkim.

Dobra wiadomość jest taka, że włączenie probiotykoterapii podczas jednoczesnego leczenia lekami z grupy NLPZ i IPP zapobiega uszkodzeniom błony śluzowej jelita cienkiego. Niesterodidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) oraz inhibitory pompy protonowej (PPI) które omówiłam powyżej, należą do najczęściej przepisywanych grup leków na świecie.

NLPZ dostępne są bez recepty (aspiryna, ibupforen, dikofenak, naproksen), w praktycznie każdym, nawet bardzo małym sklepie, tuż przy kasie, więc na wyciągnięcie ręki. Ich łatwa dostępność może dawać złudne poczucie bezpieczeństwa, ale mimo niekwestionowanych korzyści terapeutycznych należy mieć świadomość że to leki mające bardzo negatywny wpływ na cały układ pokarmowy.

Ostatnie badania kliniczne wykazały wpływ NLPZ na uszkodzenia, nadżerki, perforacje, wrzody oraz stan zapalny żołądka i błony śluzowej jelita cienkiego. Zwiększając ryzyko krwawienia z dolnej części przewodu pokarmowego mogą powodować niedokrwistość trudną do zdiagnozowania.

  1. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wzrasta z wiekiem (65+), ale związane jest także z wyjściowym (przed zastosowaniem terapii) stanem zdrowia (również stosowane leki, stan przewodu pokarmowego).
  2. Doustne preparaty żelaza

Niedokrwistość z niedoboru żelaza powstaje, gdy bilans spożycia żelaza, zapasów żelaza i utraty żelaza w organizmie są niewystarczające, aby w pełni wspierać wytwarzanie erytrocytów. Niedobór żelaza rzadko powoduje śmierć ale w sposób znaczący wpływa na stan zdrowia.

Żelaza potrzebują erytrocyty, tarczyca (niedobór żelaza blokuje aktywność peroksydazy tarczycowej, w efekcie czego obserwuje się zmniejszenie syntezy hormonów tarczycy), żelazo odgrywa kluczową rolę w budowaniu odporności, właściwym funkcjonowaniu układu nerwowego, wzroście, rozwoju i regeneracji tkanek oraz magazynowaniu i transporcie tlenu po całym organizmie.

Jest składnikiem hemoglobiny, mioglobiny i wielu enzymów. Jeśli jest go za mało dochodzi do spadku stężenia hemoglobiny we krwi, niedokrwistości (anemii) i niedotlenienia tkanek. Anemia wynikająca z niedoborów żelaza powoduje:

  • zwiększoną podatność na infekcje,
  • zaburzenia koncentracji,
  • osłabienie i uczucie ciągłego zmęczenia bez wyraźnej przyczyny,
  • problemy z koncentracją,
  • zmniejszoną aktywność,
  • apatię,
  • sińce pod oczami,
  • bladość błon śluzowych,
  • częste zajady w kącikach ust,
  • skłonność do siniaków,
  • zawroty głowy,
  • krwawienia z nosa,
  • wypadanie włosów,
  • łamliwość paznokci,
  • suchość skóry,

Objawy niedoboru żelaza, połączone z niskim poziomem ferrytyny są dość często bagatelizowane przez lekarzy (czym innym są wartości w normie, a czym innym w wartości optymalnej co dobitnie widać kiedy objawem są wypadające włosy kiedy organizm oszczędza żelazo) nie tylko w naszym kraju (artykuł Iron Deficiency Anemia: A Common and Curable Disease z 2013 roku).

Wielu problemów dałoby się uniknąć w porę zwracając uwagę na występujący problem. Dziś nie będę się zajmowała przyczynami niskiego poziomu żelaza. To może być i najczęściej jest, niedostateczna podaż, ale problemem może być sam proces trawienia (zmniejszona kwasowość w żołądku będzie powodowała trudności z trawieniem białek i przyswajaniem żelaza ponieważ aby sole żelaza mogły zostać wchłonięte w dwunastnicy, muszą zostać rozpuszczone w kwaśnej treści żołądka) czy krwawienia z przewodu pokarmowego.

Jeśli chcecie omówię to szerzej w oddzielnym wpisie. Rozwiązaniem problemu niedoboru żelaza jest okresowa podaż doustnych preparatów żelaza. Mają one jednak swoją ciemną stronę która ujawni się mocniej przy nieprawidłowej diecie. Doustne preparaty żelaza wykazują działanie drażniące na błony śluzowe przewodu pokarmowego, wpływają na mikrobiom powodując dysbiozę jelitową w konsekwencji rozszczelniając barierę jelitową.

  • Aby poprawić bezpieczeństwo stosowania doustnych preparatów żelaza należy odpowiednio dostosować dawkę, zastosować dietę bogatą w prebiotyki oraz w zależności od stanu zdrowa rozważyć włączenie probiotykoterapii.
  • Metformina

Metformin jest szeroko stosowanym lekiem pierwszego rzutu w zaburzeniach glikemii (cukrzycy typu II i insulinooporności). Poprawia wrażliwość insulinową, obniża wątrobową glukoneogenezę i produkcję triglicerydów, ułatwia wykorzystanie glukozy w tkankach obwodowych, poprawia profil lipidowy, obniża ciśnienie krwi.

Leczenie metforminą powoduje dość częste działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego o nieznanym mechanizmie. Należą do nich wzdęcia, biegunki, bóle brzycha, nudności. Przyczyną tych zaburzeń jest zmniejszenie całkowitej liczebność bakterii jelitowych (wpływ widoczny już 24 godziny po podaniu) i zmiana skład mikrobiomu.

Eekt ten prawdopodobnie wynika ze zwiększenia liczebności patogenu Escherichia coli w trakcie leczenia tą substancją. Cytostatyki i leki immunosupresyjne, Cytostatyki i leki o działaniu immunosupresyjnym wykazują toksyczne działanie na błonę śluzową przewodu pokarmowego powodując liczne dolegliwości podobne do tych przypominających zespół jelita drażliwego.

Zmieniają skład mikrobiomu jelitowego powodując przerwanie ciągłości bariery jelitowej i umożliwiając bakteriom Gram-dodatnim przedostanie się do naczyń i węzłów chłonnych. Inaczej się nie da ponieważ na tym polega działanie tych leków. Cytostatyki nie będą działały bez bakterii Gram-dodatnich ponieważ aktywują one komórki mieloidalne do produkcji substancji o działaniu cytotoksycznym.

Źródła: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24532193 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5643276/ https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5817415/ https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/28076696 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21556830 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24809527 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3045681/ https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3890944/ https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5683975/ https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25440891 https://www.researchgate.net/publication/320657432_Effects_of_iron_fortification_and_supplementation_on_the_gut_microbiome_and_diarrhea_in_infants_and_children_a_review https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/29070552 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/14624284 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6160085/ https://www.researchgate.net/publication/264392706_Harnessing_the_Intestinal_Microbiome_for_Optimal_Therapeutic_Immunomodulation : Popularne leki wykazujące niekorzystny wpływ na mikrobiom jelitowy i mogące wpływać na rozszczelnienie bariery jelitowej | Dietoterapia Lenartowicz

Co zrobić jak cukrzyk ma rozwolnienie?

Leczenie biegunki cukrzycowej – jakie leki? – Leczenie biegunki cukrzycowej obejmuje leczenie dietetyczne, farmakoterapię oraz ewentualne interwencje chirurgiczne. W leczeniu biegunki cukrzycowej ważna jest odpowiednia podaż płynów i elektrolitów, Zaleca się ograniczyć spożywanie błonnika, należy jeść małe, częste posiłki.

  • metoclopramid – poprawia koordynację motoryki żołądka,
  • domperidon – poprawia perystaltykę żołądka,
  • cisaprid – działa podobnie do poprzednich leków,
  • erytromycynę – antybiotyk makrolidowy – poprawia opróżnianie żołądkowe i moduluje motorykę ściany jelita, zwalniając jego pasaż,
  • leki zmniejszające wydzielanie kwasu solnego w żołądku z powodu zwiększonego ryzyka choroby refluksowej,
  • cholestyraminę – wiąże drażniące kwasy żółciowe,
  • klonidynę,
  • analogi somatostatyny,
  • enzymy trzustkowe,
  • metronidazol – antybiotyk,
  • leki zmniejszające ruchy jelit, takie jak loperamid lub difenoksylat z atropiną.

U kilku procent pacjentów leczenie dietetyczne i farmakologiczne nie będzie skuteczne. Wtedy można wykonać zabieg chirurgiczny: gastrostomię, jejunostomię, pyloroplastykę lub całkowitą resekcje żołądka. Często konieczne jest czasowe zastosowanie sondy nosowo-dwunastniczej.

Jak długo biegunka po Metforminie?

Biegunka cukrzycowa – leczenie   – Jeśli w toku diagnostyki zostanie zdefiniowana jedna z przyczyn wtórnych biegunki, należy ją wyleczyć. Dopiero wtedy, jeśli biegunka utrzymuje się nadal, można mówić o typowej  cukrzycowej.   W przypadku biegunki wywołanej metforminą należy skonsultować się z lekarzem.

  1. U pacjentów, którzy zaczynają przyjmowanie tego leku należy stopniowo zwiększać dawkę i ilość tabletek do osiągnięcia dawki docelowej.
  2. Można też zastosować preparaty o przedłużonym działaniu. Biegunka, jeśli się pojawi, powinna minąć po około tygodniu. W niektórych przypadkach biegunki wywołanej metforminą zaleca się zmianę na preparat innej firmy. Niekiedy konieczna jest  zmiana na inny lek przeciwcukrzycowy,  W cukrzycy bardzo ważne jest  zachowanie odpowiedniej diety,

W przypadku wystąpienia biegunki cukrzycowej ma to dodatkowe znaczenie, ponieważ może tu dochodzić do znacznych wahań poziomu cukru (niedocukrzenia). Posiłki powinny być rozdrobnione lub czasami nawet półpłynne, aby nie drażnić ściany jelita i zjadane częściej, a w mniejszych porcjach.   Leczenie biegunki cukrzycowej opiera się na leczeniu objawowym, ponieważ patogeneza jej powstawania nie jest do końca ustalona.

  1. Zhao M., Liao D., Zhao J., Diabetes-induced mechanophysiological changes in the small intestine and colon. World J Diabetes. 2017 Jun 15; 8(6): 249-269. 
  2. Piper M., Saad R., Diabetes Mellitus and the ColonCurr Treat Options Gastroenterol.2017 Dec; 15(4): 460-474.
  3. Reszczyńska M., Marczak-Karpina B., Dysfunction of the lower gastrointestinal tract as a complication of diabetes – a problematic issue in the diabetic care. Clin Diabet 2016; 5, 3: 100-106.
  4. Karnafel W., Obraz kliniczny neuropatii cukrzycowej układu wegetatywnego, online http://diabetologiaonline.pl/lekarz_diabeto_adoz,info,142,0.html 
  5. Tomaszewska A., Mrozikiewicz-Rakowska B., Czupryniak L., Diabetic enteropathy – still undefeated? Clin Diabetol 2017; 6, 3: 105-110.
  6. Chandrasekharan B., Anitha M., Blatt R., Shahnavaz N., Kooby D., Staley C., Mwangi S., Jones D.P., Sitaraman S., Srinivasan S., Colonic motor dysfunction in human diabetes is associated with enteric neuronal loss and increased oxidative stress Neurogastroenterol Motil 2011 Feb;23(2):131-8.
  7. Pilch-Kowalczyk J., Badanie pasażu jelitowego, online https://www.mp.pl/pacjent/badania_zabiegi/137273,badanie-pasazu-jelitowego 
  8. Witek P., Katra B., Neuropatia cukrzycowa, online https://www.mp.pl/cukrzyca/powiklania/66537,neuropatia-cukrzycowa 

: Biegunka cukrzycowa – przyczyny, diagnostyka i leczenie

Z czym nie można łączyć metforminy?

Cukier w lekach – Diabetycy powinni zwracać uwagę na zawartość cukru we wszystkich lekach, by dodatkowo nie obciążać swojego organizmu. Największa ilość cukru znajduje się zazwyczaj w syropach, wieloskładnikowych lekach na grypę i przeziębienie w saszetkach oraz tabletkach do ssania.

  • Należy unikać preparatów zawierających w swoim składzie glukozę, sacharozę czy syrop glukozowo-fruktozowy.
  • Osoby chorujące na cukrzycę mogą stosować leki słodzone słodzikami.
  • Słodziki nie podwyższają stężenia glukozy we krwi.
  • Są to między innymi sorbitol, ksylitol, fruktoza, aspartam, acesulfam K.
  • Metformina jest jedną z najczęściej stosowanych substancji leczniczych o działaniu hipoglikemizującym.

Metformina zawarta jest w lekach takich jak na przykład: Avamina, Glucophage, Formetic, Siofor, Z metforminą należy ostrożnie stosować leki takie jak glikokortykosteroidy, środki antykoncepcyjne, diuretyki, hormony tarczycy. Leki te mogą działać antagonistycznie do metforminy, czyli podwyższać poziom cukru we krwi.

Diabetycy przyjmujący powyższe leki powinni częściej wykonywać pomiary glikemii. Inhibitory konwertazy angiotensyny, czyli grupa leków stosowana w terapii nadciśnienia tętniczego, mogą zmniejszać stężenie glukozy we krwi. W przypadku, gdy pacjent stosuje leki z tej grupy, konieczne jest dostosowanie dawki metforminy.

Lekarstwa zawierające nifedypinę zwiększają wchłanianie metforminy z przewodu pokarmowego. Cymetydyna zwiększa stężenie metforminy we krwi.

Czy przy Metforminie trzeba brac probiotyk?

Probiotyki na tolerancję – W pierwszym badaniu z udziałem probiotyków zastosowano jeden szczep: Bifidobacterium bifidum G9-1. Do udziału w badaniu zaproszono 30 osób, u których metformina powodowała biegunkę albo zaparcia. Pacjenci stosowali probiotyk 10 tygodni, ale sprawdzono ich stan zdrowia również po 2 tygodniach od odstawienia suplementu.

Co się okazało? Pacjenci doświadczali mniej dolegliwości po przebytej probiotykoterapii. Najnowszą pracę przygotował polski zespół pod kierownictwem dr hab.n. med. Katarzyny Nabrdalik. Do testów użyto probiotyku wieloszczepowego Sanprobi Barrier. To badanie zostało docenione jeszcze przed rozpoczęciem – za projekt i jego koncepcję pani doktor otrzymała nagrodę Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego.

W badaniu wzięło udział 37 osób z cukrzycą stosujących metforminę, ale jej nietolerujących – przyjmowali maksymalnie 1500 mg/dobę. Pacjenci byli sami dla siebie kontrolą, co w praktyce oznaczało, że naprzemiennie stosowali probiotyk i go odstawiali. A jakie były wyniki? Obiecujące! Podczas brania probiotyku zdecydowanie zmniejszały się ich dolegliwości.

    1. Stosunkowo nową gałęzią nauki jest farmakomikrobiomika, która bada interakcje między mikrobiotą jelitową a lekami. Interakcje te można rozpatrywać w trzech kategoriach:
      1. wpływu mikrobioty na skuteczność leków,
      2. wpływu leków na kompozycję mikrobioty,
      3. poszukiwanie terapii leczniczych opartych na mikrobiocie.
    2. Współczesne rekomendacje sugerują, że metformina powinna być lekiem pierwszego rzutu dla osób z cukrzycą typu 2 i insulinoopornością. Jednak jej losy są burzliwe – lekarze i naukowcy często zmieniali zdanie co do jej przeznaczenia.
    3. Głównym miejscem działania mikrobioty jest jelito. To dlatego jej skuteczność zależy również od bakterii zamieszkujących przewód pokarmowy.
    4. Aż 20% przyjmujących metforminę cierpi na jej nietolerancję. Z tego powodu nie mogą przyjmować dawki optymalnej, czyli 2000 mg/dobę. Jednym z objawów nietolerancji są dolegliwości żołądkowo-jelitowe.

Aby poprawić tolerancję metforminy i złagodzić skutki uboczne jej stosowania, wprowadza się do terapii probiotyki. W polskim badaniu z udziałem Sanprobi Barrier zauważono, że przyjmowanie probiotyku zmniejsza dolegliwości ze strony układu pokarmowego.

Literatura:

  1. Skonieczna-Żydecka K., Mruk-Mazurkiewicz H., Metformina a mikrobiota, czyli o farmakomikrobiomice słów kilka, dostęp: https://diabetologia.mp.pl/dieta/290255,metformina-a-mikrobiota-czyli-o-farmakomikrobiomice-slow-kilka
  2. Maier L. et al., Extensive impact of non-antibiotic drugs on human gut bacteria, Nature volume 555, pages 623–628 (2018).
  3. Elbere I. et al., Association of metformin administration with gut microbiome dysbiosis in healthy volunteers, PLoS One.2018 Sep 27;13(9):e0204317. doi: 10.1371/journal.pone.0204317. eCollection 2018.
  4. Hashimoto Y. et al., Effect of probiotics, Bifidobacterium bifidum G9-1, on gastrointestinal symptoms in patients with type 2 diabetes mellitus: study protocol for open-label, single-arm, exploratory research trial (Big STAR study), J Clin Biochem Nutr.2020 Nov;67(3):223-227. doi: 10.3164/jcbn.20-100. Epub 2020 Sep 30.
  5. Nabrdalik K. et al, Probiotics in Metformin Intolerant Patients With Type 2 Diabetes, dostęp: https://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT04089280
See also:  WyjaNij Dlaczego Wyznawcy PrawosłAwia Obchodzą BożE Narodzenie PóźNiej Niż Katolicy

Artykuł sponsorowany

Jak zlagodzic skutki uboczne metforminy?

Możliwe skutki uboczne – Bardzo często pojawiają się zaburzenia żołądkowo-jelitowe takie, jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i utrata apetytu. Wymienione objawy najczęściej występują przy rozpoczynaniu leczenia. W większości przypadków ustępują samoistnie.

kwasicę mleczanową,pojedyncze przypadki zapalenia wątroby lub nieprawidłowych wyników badań jej czynności, które ustępują po zaprzestaniu leczenia metforminą,reakcje skórne takie, jak rumień, świąd skóry, pokrzywka,podczas długotrwałego stosowania – zmniejszenie wchłaniania witaminy B 12 i zmniejszenie jej stężenia w surowicy. Zaleca się rozważenie takiej etiologii u pacjentów, u których występuje niedokrwistość megaloblastyczna.

Dostrzeżenie u siebie niepokojących objawów powinno zostać skonsultowane z lekarzem. Oceni on nasilenie obserwowanych dolegliwości i podejmie decyzję odnośnie dalszego leczenia. Producent zaznacza, że monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii. Jednakże istnieje ryzyko jej wystąpienia przy łączeniu leku z innymi preparatami przeciwcukrzycowymi, jak insulina, repaglinid, pochodne sulfonylomocznika.

Po jakim czasie chudnie się po Metforminie?

Metformina jest lekiem stosowanym przede wszystkim w cukrzycy typu 2 w celu poprawy kontroli glikemii. Bywa też stosowana w insulinooporności, stanie przedcukrzycowym, cukrzycy ciążowej czy zespole policystycznych jajników 1, Pomimo, że nie jest to lek zarejestrowany jako zmniejszający masę ciała, to panuje przekonanie, że metformina sprzyja odchudzaniu.

Meta-analiza z 2019 roku wykazała, że taki efekt rzeczywiście istnieje i dotyczy nawet osób bez cukrzycy typu 2 2, Aczkolwiek efekt ten jest raczej mały, choć zwiększa się wraz z dawką. Konstrukcja tej meta-analizy nie pozwala ocenić, jak duży jest efekt w kilogramach. Jednak z innych praca wiemy, że wynosi od on zazwyczaj 3 – 4 kg u osób z cukrzycą typu 2 i 2 – 3 kg u osób bez niej 3,

Nie jest to więc jakiś niesamowicie duży efekt. Analiza dostępnych danych pozwala stwierdzić, że spadek masy jest widoczny dość szybko, bo nawet po kilku tygodniach, ale również dość szybko się stabilizuje. W związku z tym nie ma większej różnicy między pacjentami stosującymi metforminę kilka lat a tymi, którzy stosują ją kilka miesięcy.

Dlaczego metformina jest szkodliwa?

Diabetycy całymi latami stosują metforminę, ponieważ jest uważana za jeden z najbezpieczniejszych leków przeciwcukrzycowych. Tymczasem poważnym skutkiem ubocznym jej przyjmowania jest obniżenie poziomu witaminy B12 w organizmie, co może przyczynić się do anemii i depresji.

Kiedy odstawić metforminę?

Dlaczego tracimy kontrolę nad leczeniem cukrzycy Przewodniczący Rady Naukowej „Diabetologii po Dyplomie” Prof. dr hab. med. Dariusz Moczulski Wszystkie zalecenia towarzystw naukowych dotyczące leczenia cukrzycy typu 2 (DMT2) zgodnie wymieniają metforminę jako lek pierwszego wyboru przy rozpoczynaniu leczenia farmakologicznego, o ile nie jest ona przeciwwskazana lub źle tolerowana.

  1. Leczenie metforminą, zgodnie z tymi zaleceniami, powinno być kontynuowane praktycznie do końca życia, niezależnie od późniejszego włączenia do leczenia innych leków, w tym również insuliny.
  2. Biorąc pod uwagę częstość występowania cukrzycy na świecie, wynoszącą w 2014 roku już 422 miliony chorych (dane wg WHO), leczenie metforminą jest stosowane u setek milionów chorych na DMT2.

U około 20 proc. leczonych tym podstawowym lekiem wystąpią działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego zwykle na początku leczenia. Najczęściej są to nudności, wzdęcia i biegunki. U około 5 proc. chorych leczonych metforminą działania niepożądane nie ustąpią w trakcie leczenia i powrócą za każdym razem przy podaży nawet najmniejszej dawki metforminy wynoszącej 500 mg na dobę.

U takich chorych wolne zwiększanie dawki leku czy jego zamiana na formę o przedłużonym uwalnianiu nie spowoduje ustąpienia działań niepożądanych. Problem ten niestety nie jest szerzej omawiany w zaleceniach towarzystw naukowych. Nie ma zaleceń, jak długo należy czekać na ustąpienie działań niepożądanych po wdrożeniu do leczenia metforminy oraz po jakim czasie definitywnie zrezygnować z jej stosowania.

Często decyzję o odstawieniu metforminy podejmuje sam chory. Jeżeli poinformuje on nas o odstawieniu leku z powodu działań niepożądanych, to nadal mamy kontrolę nad leczeniem cukrzycy. Gorzej, gdy z różnych przyczyn chory nie poinformuje nas o odstawieniu leku z powodu wspomnianych działań niepożądanych.

  1. Tracimy wtedy kontrolę nad leczeniem cukrzycy i dziwimy się, dlaczego nasze leczenie nie przynosi oczekiwanych efektów.
  2. Zdarza się również, że pacjenci informują nas o działaniach niepożądanych metforminy, ale my nie chcemy tego słyszeć, ponieważ nie zamierzamy tak łatwo zrezygnować z leku pierwszego wyboru w leczeniu DMT2.

Pozostałe leki, które moglibyśmy zastosować u takiego chorego, nie są już tak dobre jak metformina. Czekamy więc na ustąpienie działań niepożądanych, które niestety u 5 proc. naszych chorych nigdy nie ustąpią. Brak decyzji lekarza o odstawieniu metforminy jest wtedy korygowany przez instynkt samozachowawczy chorego.

Nadal nie wiemy, skąd biorą się działania niepożądane metforminy i dlaczego tylko niektórzy chorzy na DMT2 są do nich predysponowani. Do tej pory wysunięto jedynie kilka teorii na ten temat, na przykład że stosowanie metforminy zwiększa produkcję kwasu mlekowego w jelicie, upośledza wchłanianie kwasów żółciowych lub prowadzi do akumulacji i nadmiernego działania histaminy i serotoniny w jelicie.

Wszystkie te mechanizmy mogą potencjalnie spowodować objawy podobne do działań niepożądanych metforminy. Jednak żadna z tych teorii nie została do tej pory jednoznacznie potwierdzona. Wysunięto również hipotezę, że istnieje pewna predyspozycja genetyczna do działań niepożądanych metforminy.

Nie udało się jednak do tej pory znaleźć zmiany w materiale genetycznym, która by jednoznacznie tłumaczyła zjawisko predyspozycji do takich działań niepożądanych. Przy stale rosnącej liczbie chorych na DMT2 na świecie należy oczekiwać, że wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie jej leczenia powinno należeć do zadań każdego lekarza, bez względu na posiadaną specjalizację.

Dlatego każdy lekarz rozpoczynający leczenie od leku pierwszego wyboru, czyli metforminy, powinien wiedzieć, że u około 5 proc. chorych wystąpią działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego i nie ustąpią tak długo, jak długo będziemy stosować ten lek.

  1. U chorych takich należy bez zbędnej zwłoki odstąpić od stosowania metforminy i zastąpić ją innym lekiem.
  2. W obecnym numerze „Diabetologii po Dyplomie” polecam państwu artykuł „Proste błędy insulinoterapii w codziennej praktyce lekarskiej”.
  3. Warto się zapoznać z tym artykułem, aby w podobnych sytuacjach klinicznych szybko rozpoznać takie błędy.

: Dlaczego tracimy kontrolę nad leczeniem cukrzycy

Czy po odstawieniu metforminy się tyje?

Został mi przepisany Metformax przy małym przekroczeniu normy insulinooporności. Mam PCOS i niedoczynność tarczycy, słyszałam, że na tym leku się chudnie, co bardzo by mnie ucieszyło. Czy po jego odstawieniu waga wróci? Dlaczego Metformina Powoduje Biegunki Metformax powoduje obniżenie poziomu glukozy (działanie hipoglikemizujace) we krwi na czczo i po posiłkach, zwiększa wrażliwość komórek na insulinę oraz obniża syntezę glukozy w wątrobie. Lek ma rzeczywiście dodatkowe działanie, którym jest utrata masy ciała, jednak nie jest to lek odchudzający, więc proszę o tym pamiętać.

Ciężko powiedzieć, czy waga spadnie i czy wróci, to zależy od tego, jaką dietę będzie Pani stosowała w trakcie i po leczeniu. Powinna Pani pamiętać, że dodatni bilans energetyczny w każdym przypadku będzie powodował przyrost tkanki tłuszczowej. Jeśli będzie Pani dostarczała dużo więcej kalorii, niż potrzebuje Pani organizm, to nadmiar będzie się odkładał w postaci tkanki tłuszczowej i będzie Pani tyła.

Musi Pani zadbać o odpowiednią dietę przy insulinooporności, PCOS i niedoczynności tarczycy. Główne wytyczne takiego odżywienia to spożywanie produktów o niskim indeksie glikemicznym, które powodują stopniowy wyrzut glukozy i insuliny do krwi. Produkty o niskim IG są trawione znacznie wolniej, dzięki czemu dłużej nie odczuwamy głodu.

Utrzymanie niskiego poziomu insuliny zapobiega gromadzeniu się tłuszczu i ułatwia jego przetwarzanie na energię. Do takich produktów należą: kasza gryczana, rośliny strączkowe, warzywa, ryż brązowy i pieczywo pełnoziarniste. Natomiast musi Pani zrezygnować z żywności przetworzonej, jedzenia fast food, słodyczy, potraw panierowanych i smażonych na głębokim tłuszczu.

Produkty takie zawierają dużo cukrów prostych, tłuszczów trans, które są niekorzystne dla zdrowia i mają wysoki indeks glikemiczny. Pamiętaj, że odpowiedź naszego eksperta ma charakter informacyjny i nie zastąpi wizyty u lekarza. Właścicielka Poradni Dietetycznej 4LINE, główny dietetyk w Klinice Chirurgii Plastycznej dra A.

Jak wygląda brzuch cukrzycowy?

Brzuch insulinowy. Jak się go pozbyć? Brzuch insulinowy to inaczej otyłość brzuszna (centralna). Charakteryzuje się nagromadzaniem tkanki tłuszczowej w okolicach jamy brzusznej. Często towarzyszy temu wzrost obwodu brzucha. Według WHO otyłość typu brzusznego możemy stwierdzić, gdy obwód talii wynosi ponad 80 cm u kobiet i ponad 94 cm u mężczyzn. Co ciekawe, w Stanach Zjednoczonych z nadwagą zmaga się znaczna część społeczeństwa. W związku z tym otyłość centralną diagnozuje się dopiero wtedy, gdy obwód talii u mężczyzn wynosi <102 cm, a u kobiet <88 cm. Innym wskaźnikiem służącym do oceny nadwagi i otyłości jest WHR (ang. waist-hip ratio). Bierze się tutaj pod uwagę stosunek obwodu pasa do obwodu bioder. Otyłość brzuszną rozpoznajemy, gdy WHR wynosi >0,8 u kobiet i >1,0 u mężczyzn. Przyczyn otyłości brzusznej może być wiele, jednak te najczęstsze to zbyt duża ilość przyjmowanych kalorii i brak aktywności fizycznej. Każdy posiłek ma swoją wartość energetyczną. Jeżeli kaloryczność posiłków będzie przekraczać zapotrzebowanie organizmu, wtedy nadmiar energii z przyjmowanej żywości zostanie zmagazynowany w postaci tkanki tłuszczowej. Z kolei brak ruchu będzie skutkował tym, że energia zmagazynowana w postaci tkanki tłuszczowej nie zostanie wykorzystana.

Jak domowym sposobem powstrzymać rozwolnienie?

Domowe sposoby na biegunkę – Niestrawności często towarzyszy biegunka. Domowe sposoby pomagają szybko ją zwalczyć i znacznie złagodzić występujące dolegliwości. Dawniej uważano, że dobrze jest dać odpocząć trochę jelitom, stosowano więc jednodniową głodówkę,

Następnego dnia osobie chorej podawano gotowany ryż i zupę marchwiową, sucharki lub czerstwą bułkę. Przez kilka następnych dni stosowano lekkostrawną dietę, Obecnie wielu lekarzy w dalszym ciągu zaleca taką właśnie metodę na łagodzenie przykrych objawów niestrawności. Przy zatruciu pokarmowym dobre efekty przynosi podanie węgla aktywowanego, który pochłania toksyny i zmniejsza podrażnienie błon śluzowych.

Specyfik dostępny jest w aptece bez recepty i powinien znajdować się na wyposażeniu każdej apteczki. Domowe sposoby na zatrzymanie biegunki, przekazywane z pokolenia na pokolenie, od wielu lat przynoszą dobre efekty. Należy tutaj zaliczyć przede wszystkim częste picie małymi łykami herbatki z ziół o działaniu przeciwzapalnym, kojącym i uspokajającym.

  • Mogą to być na przykład: nagietek, szałwia, rumianek, mięta, melisa,
  • Nagietek, szałwia oraz rumianek wykazują silne właściwości antyseptyczne i przeciwzapalne.
  • Mięta działa rozkurczowo, dzięki czemu łagodzi bóle brzucha, ponadto likwiduje wzdęcia, często towarzyszące biegunce.
  • Z powodzeniem można również wykorzystać napar z owoców i liści borówki.

Wykazuje on działanie przeciwbiegunkowe, ściągające oraz przeciwbakteryjne. W dzisiejszych czasach, kiedy dokładnie poznano rolę elektrolitów w organizmie oraz działanie układu immunologicznego człowieka, znacznie wzbogacono metody stosowane na rozwolnienie.

Domowe sposoby stosowane w leczeniu biegunki uzupełnia się podawaniem specjalnych płynów zawierających elektrolity oraz probiotyków, wspomagających florę bakteryjną układu pokarmowego. Jeśli przyczyną biegunki są, należy w miarę możliwości odizolować osobę chorą od negatywnych bodźców, ułożyć ją w ciepłym, przytulnym miejscu i podawać jej herbatkę z melisy i głogu.

Ma ona działanie kojące na układ nerwowy, wycisza i uspokaja. Głóg działa ponadto przeciwskurczowo, reguluje ciśnienie krwi i wzmacnia mięsień sercowy.

Jak domowymi sposobami zatrzymac rozwolnienie?

Czy istnieją domowe sposoby na biegunkę? – Stoperan Domowe sposoby nie wyleczą biegunki, ale mogą powstrzymać jej narastanie, przyspieszyć proces regeneracji jelit i ograniczyć ryzyko wystąpienia konsekwencji biegunki, np. Co pomoże i zapobiec powikłaniom? Unikaj tłustych, słodkich, ostrych i ciężkostrawnych produktów.

Dlaczego po Metforminie się chudnie?

Mam 35 lat, 90 kg,165 cm. Koniecznie muszę schudnąć. Dostałam Metformax 500, mam brać go rano i po tygodniu również po obiedzie. Przestrzegam diety dla kobiet z cukrzycą typu 2, nie chodzę głodna, jem co 3 godziny małe ilości, dużo warzyw i owoców, dużo wody.

  • Dietę dostałam od endokrynologa i od niego również ten lek.
  • Nie mam cukrzycy, a to co przeczytałam na ulotce mnie przeraziło.
  • Nie wiem co robić! Czy mogę brać ten lek? Bardzo chcę schudnąć, nie poddam się! Nie mogę na siebie patrzeć.
  • Najwięcej przytyłam po drugiej ciąży i chociaż unikam słodyczy, nie mogę schudnąć.

Dodam też, że staram się regularnie chodzić na kije – sprawia mi to dużo frajdy, po prostu lepiej się czuję. Proszę powiedzieć, czy te tabletki nie spowodują cukrzycy po odstawieniu? Dlaczego Metformina Powoduje Biegunki Trudno mi się odnieść do tego, co Pani opisuje, gdyż nie znam Pani przypadku. Nie chciałabym podważać zasadności działań lekarza. Może lek został zalecony z powodu insulinooporności, zaburzeń glikemii nie będących jeszcze cukrzycą, a stanem przedcukrzycowym? Metformax jest lekiem „pierwszego rzutu” w leczeniu cukrzycy typu 2.

  • Lekarze przepisują go od lat, więc nie jest to lek z nieprzebadaną, nową substancją aktywną.
  • Powoduje poprawę metabolizmu glukozy w mięśniach, tkance tłuszczowej, wątrobie.
  • Sprawia, że insulina (hormon obniżający stężenie glukozy we krwi) ma lepsze działania na tkanki docelowe i przez to obniża stężenie glukozy we krwi, zarówno na czczo jak i po posiłkach.

Dodatkowym działaniem Metformaxu jest redukcja masy ciała, jednak nie jest to lek odchudzający, Myślę, że o wszelkich obawach i wątpliwościach powinna Pani rozmawiać z lekarzem prowadzącym. Najlepiej poprosić go o wyjaśnienie takiego doboru farmakoterapii.

Skoro jest Pani na programie redukcyjnym, je regularnie i ćwiczy, to waga i tak powinna spadać. Pozdrawiam serdecznie Pamiętaj, że odpowiedź naszego eksperta ma charakter informacyjny i nie zastąpi wizyty u lekarza. Właścicielka Poradni Dietetycznej 4LINE, główny dietetyk w Klinice Chirurgii Plastycznej dra A.

Sankowskiego, tel.: 502 501 596, www.4line.pl Inne porady tego eksperta

Kiedy brać metforminę rano czy wieczorem?

1. Co to jest lek Metformax SR 500 i w jakim celu się go stosuje Metformax SR 500 zawiera metforminę, lek stosowany w leczeniu cukrzycy. Należy on do grupy leków zwanych biguanidami. Insulina to hormon produkowany przez trzustkę, który pozwala organizmowi pobierać glukozę (cukier) z krwi.

Organizm wykorzystuje glukozę do wytwarzania energii lub magazynuje ją do późniejszego wykorzystania. U chorych na cukrzycę trzustka nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny lub organizm nie jest w stanie właściwie wykorzystać wytworzonej insuliny. Prowadzi to do nadmiernego zwiększenia stężenia glukozy we krwi.

Metformax SR 500 pomaga zmniejszyć stężenie glukozy we krwi do wartości jak najbardziej zbliżonych do prawidłowych. U dorosłych z nadwagą długotrwałe stosowanie leku Metformax SR 500 zmniejsza również ryzyko powikłań związanych z cukrzycą. Przyjmowanie Metformax SR 500 łączy się z utrzymaniem masy ciała lub jej umiarkowanym zmniejszeniem.

  • Metformax SR 500 jest stosowany w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2 (zwaną również cukrzycą „insulinoniezależną”), gdy dieta i ćwiczenia fizyczne nie są wystarczające do uzyskania kontroli nad prawidłowym poziomem glukozy we krwi.
  • Jest on stosowany szczególnie u pacjentów z nadwagą.
  • Dorośli mogą przyjmować Metformax SR 500 jako jedyny lek lub w połączeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (lekami podawanymi doustnie lub z insuliną).2.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku Metformax SR 500 Kiedy nie stosować leku Metformax SR 500 • Jeśli u pacjenta występuje uczulenie na metforminy chlorowodorek lub na którykolwiek z pozostałych składników leku, (wymienionych w punkcie 6). • Jeśli pacjent ma choroby wątroby.

• Jeśli pacjent ma znacznie zmniejszoną czynność nerek. • Jeśli u pacjenta występuje niewyrównana cukrzyca, na przykład ciężka hiperglikemia (duże stężenie glukozy we krwi), nudności, wymioty, biegunka, nagłe zmniejszenie masy ciała, kwasica mleczanowa (patrz „Ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej” poniżej) lub kwasica ketonowa.

Kwasica ketonowa to choroba, w przypadku której substancje nazywane ciałami ketonowymi kumulują się we krwi i która może doprowadzić do cukrzycowego stanu przedśpiączkowego. Do objawów należą: ból brzucha, szybki i głęboki oddech, senność lub nietypowy owocowy zapach z ust.

W przypadku utraty nadmiernej ilość wody z organizmu (odwodnienie), np. z powodu długotrwałej lub ciężkiej biegunki lub powtarzających się wymiotów. Odwodnienie może prowadzić do zaburzeń czynności nerek, co może grozić wystąpieniem kwasicy mleczanowej (patrz poniżej „Ostrzeżenia i środki ostrożności”), • W przypadku ciężkiego zakażenia, np.

zapalenia płuc, oskrzeli lub nerek. Ciężkie zakażenia mogą prowadzić do zaburzenia czynności nerek, co może grozić wystąpieniem kwasicy mleczanowej (patrz poniżej „Ostrzeżenia i środki ostrożności”), • W przypadku leczenia ostrej niewydolności serca lub niedawno przebytego zawału mięśnia sercowego, ciężkich zaburzeń krążenia (np.

wstrząs) lub trudności z oddychaniem. Może to spowodować niedotlenienie tkanek, co może grozić wystąpieniem kwasicy mleczanowej (patrz poniżej „Ostrzeżenia i środki ostrożności”), • Jeśli pacjent spożywa alkohol w dużych ilościach. • Jeśli pacjent ma mniej niż 18 lat. Jeśli występuje którakolwiek z wymienionych wyżej sytuacji, przed zastosowaniem tego leku należy skonsultować się z lekarzem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Metformax SR 500 należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. Ryzyko kwasicy mleczanowej Lek Metformax SR 500 może wywołać bardzo rzadkie, ale bardzo ciężkie działanie niepożądane nazywane kwasicą mleczanową, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek.

Ryzyko kwasicy mleczanowej zwiększa się w przypadku niewyrównanej cukrzycy, ciężkiego zakażenia, długotrwałego głodzenia lub spożywania alkoholu, odwodnienia (patrz dokładniejsze informacje poniżej), zaburzeń czynności wątroby oraz wszelkich stanów chorobowych, w których jakaś część ciała jest niewystarczająco zaopatrywana w tlen (np.

ostre ciężkie choroby serca). Jeśli którakolwiek z powyższych okoliczności odnosi się do pacjenta, należy zwrócić się do lekarza o dokładniejsze instrukcje. Należy zaprzestać czasowo stosowania leku Metformax SR 500 jeśli u pacjenta występuje stan chorobowy, który może wiązać się z odwodnieniem (znaczną utratą wody z organizmu), taki jak ciężkie wymioty, biegunka, gorączka, narażenie na wysoką temperaturę lub jeśli pacjent pije mniej płynów niż zwykle.

Należy zwrócić się do lekarza o dokładniejsze instrukcje. Należy zaprzestać stosowania leku Metformax SR 500 i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub najbliższym szpitalem, jeżeli u pacjenta wystąpi którykolwiek z objawów kwasicy mleczanowej, bowiem stan ten może doprowadzić do śpiączki. Objawy kwasicy mleczanowej obejmują: • wymioty, • ból brzucha, • skurcze mięśni, • ogólnie złe samopoczucie w połączeniu z silnym zmęczeniem, • trudności z oddychaniem, • zmniejszenie temperatury ciała i spowolnienie akcji serca.

Kwasica mleczanowa jest nagłym stanem zagrażającym życiu, w którym jest konieczne natychmiastowe leczenie w szpitalu. Jeśli pacjent ma mieć duży zabieg chirurgiczny, nie może stosować leku Metformax SR 500 podczas zabiegu i przez pewien czas po nim. Lekarz zdecyduje, kiedy pacjent musi przerwać i wznowić leczenie lekiem Metformax SR 500.

Lek Metformax SR 500 nie powoduje hipoglikemii (zbyt małego stężenia glukozy we krwi). Jeśli jednak Metformax SR 500 jest stosowany w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, które mogą powodować hipoglikemię (takimi jak pochodne sulfonylomocznika, insulina, meglitynidy) istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii.

Jeśli wystąpią objawy hipoglikemii, takie jak osłabienie, zawroty głowy, zwiększone pocenie się, przyspieszona czynność serca, zaburzenia widzenia lub trudności z koncentracją, zwykle pomaga zjedzenie lub wypicie płynu zawierającego cukier. Podczas leczenia lekiem Metformax SR 500 lekarz będzie kontrolować czynność nerek pacjenta przynajmniej raz na rok lub częściej, jeśli pacjent jest w podeszłym wieku i (lub) ma pogarszającą się czynność nerek.

Dzieci i młodzież Leku Metformax SR 500 nie należy stosować u dzieci i młodzieży. Lek Metformax SR 500 a inne leki Jeśli pacjent będzie miał wstrzyknięty do krwiobiegu środek kontrastowy zawierający jod, na przykład w celu badania rentgenowskiego lub tomografii komputerowej, musi przerwać przyjmowanie leku Metformax SR 500 przed lub najpóźniej w momencie takiego wstrzyknięcia.

Lekarz zdecyduje, kiedy pacjent musi przerwać i wznowić leczenie lekiem Metformax SR 500. Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Pacjent może wymagać częstszych kontroli stężenia glukozy we krwi i ocen czynności nerek lub też modyfikacji dawki leku Metformax SR 500 przez lekarza.

See also:  Dlaczego Kotka Sika W Domu

Szczególnie ważne jest poinformowanie o następujących lekach: • leki zwiększające wytwarzanie moczu (moczopędne), • leki stosowane w leczeniu bólu i stanu zapalnego (NLPZ i inhibitory COX-2, takie jak ibuprofen i celekoksyb), • pewne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi (inhibitory ACE i antagoniści receptora angiotensyny II).

• agoniści receptorów beta-2 adrenergicznych, jak: salbutamol czy terbutalina (stosowane w leczeniu astmy), • kortykosteroidy (stosowane w leczeniu różnych chorób, jak np. ciężkie zapalenie skóry lub astma), • leki, które mogą zmieniać stężenie metforminy we krwi, zwłaszcza jeżeli pacjent ma zaburzoną czynność nerek (takie jak werapamil, ryfampicyna, cymetydyna, dolutegrawir, ranolazyna, trymetoprim, wandetanib, izawukonazol, kryzotynib, olaparyb), • inne leki stosowane w leczeniu cukrzycy.

Lek Metformax SR 500 z alkoholem • Należy unikać spożywania nadmiernych ilości alkoholu podczas przyjmowania leku Metformax SR 500 bowiem może to zwiększyć ryzyko kwasicy mleczanowej (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ciąża i karmienie piersią W czasie ciąży leczenie cukrzycy wymaga stosowania insuliny.

Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Ten lek nie jest zalecany pacjentkom karmiącym piersią lub planującym karmienie piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn Lek Metformax SR 500 nie powoduje hipoglikemii (zbyt małego stężenia glukozy we krwi).

  • Oznacza to, że nie ma on wpływu na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • Należy jednak zachować szczególną ostrożność, jeśli stosuje się Metformax SR 500 jednocześnie z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, które mogą powodować hipoglikemię (jak pochodne sulfonylomocznika, insulina, meglitynidy).

Objawy hipoglikemii obejmują: osłabienie, zawroty głowy, zwiększone pocenie się, przyspieszoną czynność serca, zaburzenia widzenia lub trudności z koncentracją. Jeśli wystąpią takie objawy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych.3.

Jak stosować lek Metformax SR 500 Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Lek Metformax SR 500 nie zastępuje korzyści wynikających z prowadzenia zdrowego trybu życia. Należy kontynuować wszelkie zalecenia lekarza dotyczące diety oraz regularnej aktywności fizycznej.

Zalecane dawkowanie Informacja dla pacjentów stosujących lek Metformax SR 500 sam lub w skojarzeniu z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi: Zalecana dawka początkowa to jedna tabletka na dobę. Po 10 do 15 dniach dawka powinna zostać dostosowana w zależności od wartości stężenia cukru we krwi.

  • Lekarz może zwiększyć dawkę maksymalnie do 2000 mg chlorowodorku metforminy na dobę (cztery tabletki leku Metformax SR 500 na dobę).
  • Informacja dla pacjentów już stosujących metforminę i przechodzących na Metformax SR 500: Zalecana dawka początkowa leku Metformax SR 500 powinna być równa dobowej dawce metforminy w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu.

Informacja dla pacjentów stosujących Metformax SR 500 w skojarzeniu z insuliną: Kiedy lek Metformax SR 500 jest stosowany w skojarzeniu z insuliną, zalecana dawka początkowa to jedna tabletka na dobę, podczas gdy dawka insuliny jest dostosowywana w zależności od wartości stężenia cukru we krwi.

Ontrola leczenia • Lekarz zleci regularne badania stężenia glukozy we krwi i dostosuje dawkę leku Metformax SR 500 w zależności od wartości stężeń glukozy we krwi. Należy regularnie zgłaszać się na wizyty kontrolne do lekarza. Jest to szczególnie ważne w przypadku osób w podeszłym wieku. • Lekarz co najmniej raz w roku sprawdzi czynność nerek pacjenta.

Częstsze kontrole mogą być konieczne u osób w podeszłym wieku lub jeśli nerki pacjenta nie funkcjonują prawidłowo. Jak stosować lek Metformax SR 500 Lek Metformax SR 500 należy stosować w czasie posiłku lub bezpośrednio po wieczornym posiłku. Tabletki należy połykać w całości popijając wodą.

  • Tabletka o przedłużonym uwalnianiu jest takim rodzajem tabletki, która uwalnia lek przez dłuższy czas niż tabletka o natychmiastowym uwalnianiu.
  • Niekiedy otoczka tabletki może być obecna w kale.
  • Jest to sytuacja prawidłowa.
  • W przypadku dodatkowych pytań, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Metformax SR 500 W przypadku zastosowania większej dawki leku Metformax SR 500 niż zalecana, może wystąpić kwasica mleczanowa. Objawy kwasicy mleczanowej są niecharakterystyczne i są to: wymioty, ból brzucha (ból w jamie brzusznej) z kurczami mięśni, ogólne złe samopoczucie, któremu towarzyszy silne zmęczenie i trudności w oddychaniu.

Inne objawy to obniżenie temperatury ciała i zwolnienie czynności serca. Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, pacjent powinien natychmiast uzyskać pomoc medyczną, ponieważ kwasica mleczanowa może prowadzić do śpiączki. Należy natychmiast odstawić lek Metformax SR 500 i skontaktować się z lekarzem lub zgłosić do najbliższego szpitala.

Pominięcie zastosowania leku Metformax SR 500 Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy przyjąć następną dawkę o zwykłej porze. W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem tego produktu leczniczego, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.4.

Możliwe działania niepożądane Jak każdy lek, lek ten może spowodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Następujące działania niepożądane są bardzo poważne i jeżeli dotyczą pacjenta, powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem: Bardzo rzadko (może dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 000 osób) • Lek Metformax SR 500 może powodować bardzo rzadkie, ale poważne działanie niepożądane zwane kwasicą mleczanową, szczególnie, gdy nerki nie pracują prawidłowo.

Objawy kwasicy mleczanowej są niecharakterystvczne (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jeżeli wystąpi ona u pacjenta, należy przerwać przyjmowanie leku Metformax SR 500 i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub najbliższym szpitalem, gdyż kwasica mleczanowa może doprowadzić do śpiączki.

Zaburzenia w wynikach badań czynności wątroby lub zapalenie wątroby (zapalenie wątroby, które może wywołać zmęczenie, utratę apetytu, utratę masy ciała, z zażółceniem skóry i białkówek oczu lub bez). Jeśli wystąpią takie objawy, należy odstawić Metformax SR 500 i powiedzieć o tym lekarzowi. Zanotowano następujące inne działania niepożądane, występujące z przybliżoną częstością: Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób) – Zaburzenia dotyczące przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha (ból w jamie brzusznej), utrata apetytu.

Wymienione działania niepożądane najczęściej występują na początku leczenia lekiem Metformax SR 500. Pomocne może być przyjmowanie leku Metformax SR 500 z posiłkiem lub bezpośrednio po posiłku. Jeśli objawy nie ustąpią należy odstawić Metformax SR 500 i powiedzieć o tym lekarzowi.

  1. Często (może dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 osób) • zaburzenia smaku.
  2. Bardzo rzadko (może dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 000 osób) • reakcje skórne, takie jak zaczerwienienie skóry (rumień), świąd skóry lub swędząca wysypka (pokrzywka).
  3. Zmniejszenie stężenia witaminy B12 we krwi.
  4. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.

Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.5. Jak przechowywać lek Metformax SR 500 Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności, który jest zamieszczony na blistrach i opakowaniu zewnętrznym po „EXP” lub „Termin ważności”.

Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca. Brak specjalnych zaleceń dotyczących warunków przechowywania. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa.

  • Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.6.
  • Zawartość opakowania i inne informacje Co zawiera lek Metformax SR 500 • Substancją czynną leku jest metforminy chlorowodorek.
  • Ażda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 500 mg metforminy chlorowodorku co odpowiada 390 mg metforminy.
  • Inne składniki leku to: hypromeloza (E454), etyloceluloza, celuloza mikrokrystaliczna i magnezu stearynian.

Jak wygląda lek Metformax SR 500 i co zawiera opakowanie: • Metformax SR 500 to owalne, białe lub prawie białe tabletki, z wytłoczoną cyfrą „93″ na jednej stronie tabletki i „7267″ na drugiej stronie. • Tabletki dostępne są w opakowaniach zawierających 30, 60, 90 lub 120 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań znajdują się w obrocie. Podmiot odpowiedzialny i wytwórca Podmiot odpowiedzialny Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o. ul. Emilii Plater 53 00-113 Warszawa, Polska Wytwórca Pharmachemie B.V., Swensweg 5, Postbus 552, 2003 RN Haarlem, Holandia TEVA Pharmaceutical Works Private Limited Company, Pallagi út 13, 4042 Debrecen, Węgry Teva Operations Poland Sp.

z o.o., ul. Mogilska 80, 31-546 Kraków, Polska Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Wielkiej Brytanii (Irlandia Północna) pod następującymi nazwami: Czechy – Metformin Teva XR Polska – Metformax SR 500 Wielka Brytania – Bolamyn SR 500 mg Prolonged Release Tablets (Irlandia Północna) Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Czy biorąc metforminę można jeść słodycze?

Jakie węglowodany można jeść przy insulinooporności a jakich nie? – Najlepsze są węglowodany złożone o niskim indeksie glikemicznym, na przykład kasze grubo­ ziarniste, pełnoziarniste makarony i pieczywo, rośliny strączkowe (ciecierzyca, soczewica, fasola itp.), owoce o niskim IG oraz absolutnie wszystkie warzywa, Dlaczego Metformina Powoduje Biegunki

Jak długo można brać metforminę?

Katedra Rehabilitacji, Uniwersytet Medyczny, Wrocław Adres do korespondencji: dr hab.n. med. Edyta Sutkowska, Katedra Rehabilitacji UM, Wrocław, e-mail: [email protected] Metformina jest powszechnie przepisywanym lekiem w terapii zaburzeń gospodarki węglowodanowej.

Czy można pić alkohol przy Metforminie?

Metformina a alkohol – Wyraźnym zaleceniem podczas stosowania metforminy jest unikanie spożywania alkoholu, a także leków zawierających alkohol w swoim składzie. Alkohol w połączeniu z metforminą zwiększa ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. Kwasica mleczanowa jest jednym z ostrych powikłań cukrzycy (jednakże nie jest powikłaniem charakterystycznym jedynie dla cukrzycy- istnieje wiele możliwych przyczyn mogących ją wywołać).

Jakie witaminy brać przy Metforminie?

Podstawowa suplementacja – W przypadku insulinooporności, podstawę suplementacji będą stanowić witamina D3, kwasy tłuszczowe Omega 3 oraz niekiedy probiotyki, magnez i witamina B12, A dopiero później warto wzbogacić suplementację np. o berberynę. Podstawowe składniki są niezwykle ważne dla naszego zdrowia z racji swojego szerokiego wpływu na nasz organizm, zaczynając od działania przeciwzapalnego, modulacji odpowiedzi układu odpornościowego, a kończąc na korzystnym wpływie na mikrobiotę jelitową.

  • Ponadto niektóre prace naukowe wskazują, że ich uzupełnienie może wywierać korzystny wpływ na regulację zaburzonej gospodarki węglowodanowo‑lipidowej, która występuje przy insulinooporności.
  • WITAMINA D3 Dieta nie jest idealnym sposobem na dostarczenie organizmowi witaminy D, ponieważ niewiele produktów spożywczych jest w nią z natury bogatych.

Zaledwie około 20% witaminy D pochodzi z naszej diety, a pozostałe 80% dostarcza nasza skóra poprzez syntezę witaminy D3 dzięki ekspozycji na słońce. Dlaczego zatem tak wielu Polaków zmaga się z jej niedoborami? Przyczyn tego stanu rzeczy może być kilka.

Jednym z nich jest fakt, że położenie geograficzne Polski sprawia, że tylko przez krótki okres w roku możemy przebywać na słońcu wystarczająco długo, aby organizm zdołał wytworzyć odpowiednią ilość tej witaminy. Z kolei w słoneczne dni stosujemy filtry chroniące przed szkodliwym promieniowaniem UV, które stanowią przed nimi barierę, ale przy okazji zaburzają produkcję witaminy D3.

W grupie osób szczególnie narażonych na jej niedobór są także osoby otyłe, u których podskórna tkanka tłuszczowa może zaburzać syntezę i zmniejszać biodostępność witaminy D3. Z powyższych względów najczęściej nie dostarczamy organizmowi wystarczającej ilości witaminy D3 lub nie stwarzamy odpowiednich warunków do jej syntetyzowania.

W takiej sytuacji konieczna jest suplementacja, ponieważ witamina ta jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. Niektóre doniesienia naukowe mówią o tym, że niedostateczna podaż witaminy D3 może być wręcz jednym z czynników dokładających cegiełkę do przyspieszenia rozwoju insulinooporności,

Może to wynikać z jej potencjalnej roli w regulacji wydzielania insuliny oraz tego, że stężenie witaminy D w surowicy krwi koreluje z wartościami parametrów metabolicznych, w tym ze wskaźnikiem masy ciała (BMI), HOMA‑IR (tzw. wskaźnik insulinooporności), triglicerydami, cholesterolem frakcji HDL, cholesterolem frakcji LDL, cholesterolem całkowitym i hemoglobiną glikowaną (HbA1c),

Dlatego przy insulinooporności szczególnie warto zadbać o jej dostateczną podaż, między innymi z racji jej działania przeciwzapalnego oraz ochronnego przed rozwojem chorób kardiometabolicznych (jak m.in. cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze), na które osoby cierpiące na zaburzenia gospodarki węglowodanowej są szczególnie narażone.

Przed rozpoczęciem suplementacji warto wykonać badanie 25(OH)D3 i na jego podstawie ustalić porcję suplementu. Za optymalny poziom witaminy D w organizmie uznaje się 60‑70 ng/ml. Po trzech miesiącach od rozpoczęcia suplementacji należy ponownie oznaczyć 25(OH)D3, by móc określić jak zmienił się poziom witaminy D.

  • By wynik wyszedł miarodajny, przed wykonaniem badania należy odstawić suplementację witaminy D na 3‑7 dni.
  • OMEGA 3 Kwasy tłuszczowe Omega 3, w tym kwas eikozapentaenowy (EPA) i dokozaheksaenowy (DHA) należą do wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, które są niezbędne dla naszego zdrowia.
  • Badania naukowe dowodzą, że EPA i DHA zapewniają prawidłowe funkcjonowanie układu sercowo‑naczyniowego oraz zmniejszają nasilenie toczących się w organizmie stanów zapalnych, co jest szczególnie istotne dla osób zmagających się z insulinoopornością.

Mediatory zapalne są bowiem uznawane za czynniki zwiększające ryzyko rozwoju insulinooporności, cukrzycy typu 2 i chorób sercowo‑naczyniowych. Stan zapalny jest również związany z zespołem metabolicznym, który często jest następstwem niewyrównanej insulinooporności,

Insulinooporność w połączeniu z występującą w zespole metabolicznym dyslipidemią (nieprawidłowe stężenia lipidów i lipoprotein w osoczu krwi) stanowi większe ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 oraz chorób sercowo‑naczyniowych. EPA i DHA oprócz działania przeciwzapalnego mogą wpływać także na zmniejszenie stężenia triglicerydów w osoczu, głównie w wyniku zmniejszania wydzielania wątrobowej lipoproteiny o bardzo małej gęstości (VLDL), co może przekładać się na poprawę profilu lipidowego i co za tym idzie, zmniejszenie ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 oraz chorób kardiometabolicznych,

Derosa i wsp. przeprowadzili trwające 18 miesięcy badanie, które obejmowało 281 osób z nadwagą lub otyłością i nieprawidłową glikemią na czczo lub nieprawidłową tolerancją glukozy.138 pacjentów zostało losowo przydzielonych do grupy suplementującej wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega‑3 (EPA i DHA) w ilości 1 g trzy razy dziennie, a 143 pacjentów do grupy placebo.

W grupie osób przyjmujących EPA i DHA zaobserwowano spadek glikemii i HOMA‑IR (tzw. wskaźnik insulinooporności) w porównaniu z wartością wyjściową i grupą placebo. Poziom insuliny w osoczu na czczo obniżył się w grupie osób suplementujących omega‑3, a wzrósł w przypadku placebo. Cholesterol HDL wzrósł po 18 miesiącach stosowania EPA i DHA, podczas gdy triglicerydy zmniejszyły się w porównaniu z wartościami wyjściowymi i placebo,

Źródło kwasów tłuszczowych omega‑3 stanowią głównie tłuste ryby morskie i owoce morza, z kolei Polska należy do krajów o ich niskim spożyciu, dlatego między innymi z tego względu zaleca się ich suplementację. PROBIOTYKI Niektóre doniesienia naukowe wskazują, że zmiany w mikrobiomie naszego przewodu pokarmowego, czyli tak zwana dysbioza jelitowa może przyczyniać się do progresji chorób metabolicznych, w tym stanu przedcukrzycowego i cukrzycy typu 2,

Podejściem do korzystnej modulacji mikroflory jelitowej jest stosowanie żywych szczepów bakterii (tzw. probiotyków), których przyjmowanie może wpływać na poprawę wrażliwości na insulinę, zmniejszenie markerów zapalnych, poprawę profilu lipidowego oraz zwiększenie kontroli nad stężeniem glukozy w surowicy krwi u osób otyłych, zmagających się z cukrzycą typu 2 lub z dyslipidemią,

Przed rozpoczęciem przyjmowania probiotyku w postaci suplementu diety warto poczytać o poszczególnych szczepach, aby dobrać produkt najlepiej pod swoje potrzeby. MAGNEZ I WITAMINA B12 (KOBALAMINA) W przypadku stosowania metforminy (leku zwiększającego wrażliwość tkanek na insulinę), może zachodzić konieczność suplementacji magnezu oraz witaminy B12, ponieważ jak wskazują publikacje naukowe, przyjmowanie jej może zwiększać ryzyko niedoboru tych składników,

  1. Magnez jest niezbędnym kofaktorem licznych reakcji w naszym organizmie.
  2. Według prac naukowych na niedobory magnezu może cierpieć nawet 2,5‑15% populacji na świecie,
  3. Na jego niedobór może wpływać nie tylko przyjmowanie metforminy, ale także przewlekły stres, wzmożona aktywność fizyczna, czy nadużywanie alkoholu.

Sygnałem, który może świadczyć o jego niedostatecznej podaży mogą być skurcze w łydkach, czy drżenie powiek. Dlatego szczególnie warto go suplementować w chwilach większego stresu, natłoku pracy i oczywiście przy stwierdzonych w badaniach laboratoryjnych niedoborach.

Niedobór magnezu można wykryć w badaniu krwi, sprawdzając zawartość magnezu w krwinkach czerwonych. W przypadku niedoboru witaminy B12, jedną z konsekwencji może być rozwój niedokrwistości megaloblastycznej, dlatego przy przewlekłym stosowaniu metforminy, warto co jakiś czas monitorować jej stężenie.

Do oceny wczesnego niedoboru witaminy B12 może służyć oznaczenie stężenia kwasu metylomalonowego w surowicy krwi. Jego podwyższony wynik może wskazywać na występowanie niedoboru kobalaminy. Wysycenie organizmu witaminą B12 można również ocenić oznaczając jej stężenie w surowicy krwi, jednak jest to mniej precyzyjna metoda.

  • Najlepiej jest dążyć do poziomu jak najbardziej zbliżonego do górnej granicy wartości referencyjnych określonych przez laboratorium.
  • Niedobór witaminy B12 można również wykryć za pomocą wskaźnika zwanego homocysteiną.
  • Jej podwyższone stężenie w surowicy krwi może świadczyć o niedoborze witamin z grupy B.
See also:  Dlaczego DorosY Pies Robi Kupy W Domu

Niezależnie od tego jakie suplementy diety są stosowane przy insulinooporności, należy zachować około 2‑3 godzinną przerwę między przyjęciem leków. Należy również pamiętać, by nie popijać leków kawą, herbatą, sokiem, czy innym tego typu napojem. Wskazana jest wyłącznie czysta woda, najlepiej źródlana lub zwykła, przefiltrowana, ponieważ takie wody zawierają małą ilość składników mineralnych, które w większej ilości mogłyby wpłynąć na zmniejszenie wchłaniania leków. Autor Emilia Ptak Dietetyczka ze specjalnością dietetyki klinicznej oraz sportowej Ekspert żywienia, współautorka książki „Masz to we krwi. Morfologia, Hashimoto, cholesterol. Wyniki, diety, wskazówki”. Jedna z autorek składów suplementów Health Labs Care.

  • Ten artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady medycznej.
  • Informacje zawarte w niniejszym dokumencie nie zastępują i nigdy nie powinny być traktowane jako profesjonalna porada medyczna.
  • Źródła wiedzy 1.
  • Szymczak‑Pajor I., Drzewoski J., Śliwińska A.
  • 2020): The Molecular Mechanisms by Which Vitamin D Prevents Insulin Resistance and Associated Disorders.

International Journal of Molecular Sciences.21(18): 6644.2. Szymczak‑Pajor I., Śliwińska A. (2019): Analysis of Association between Vitamin D Deficiency and Insulin Resistance. Nutrients.11(4): 794.3. Rajkumar H., Mahmood N., Kumar M. i wsp. (2014): Effect of Probiotic (VSL#3) and Omega‑3 on Lipid Profile, Insulin Sensitivity, Inflammatory Markers, and Gut Colonization in Overweight Adults: A Randomized, Controlled Trial.

  1. Mediators of Inflammation.2014: 348959.4.
  2. Thota R.N., Acharya S.H., Garg M.L.
  3. 2019): Curcumin and/or omega‑3 polyunsaturated fatty acids supplementation reduces insulin resistance and blood lipids in individuals with high risk of type 2 diabetes: a randomised controlled trial.
  4. Lipids in Health and Disease.18: 31.5.

Derosa G., Cicero A., D’Angelo A. i wsp. (2016): Effects of n‑3 pufas on fasting plasma glucose and insulin resistance in patients with impaired fasting glucose or impaired glucose tolerance. BioFactors.42(3): 316‑22.6. Palacios T., Vitetta L., Coulson S.

i wsp. (2017): The effect of a novel probiotic on metabolic biomarkers in adults with prediabetes and recently diagnosed type 2 diabetes mellitus: study protocol for a randomized controlled trial. Trials.18: 7.7. Kassaian N., Aminorroaya A., Feizi A. i wsp. (2017): The effects of probiotic and synbiotic supplementation on metabolic syndrome indices in adults at risk of type 2 diabetes: study protocol for a randomized controlled trial.

Trials.18: 148.8. Bouras H., Roig S.R., Kurstjens S. i wsp. (2020): Metformin regulates TRPM6, a potential explanation for magnesium imbalance in type 2 diabetes patients. Canadian Journal of Physiology and Pharmacology.98(6): 400‑411.9. Aroda V.R., Edelstein S.L., Goldberg R.B.

  • I wsp. (2016): Long‑term Metformin Use and Vitamin B12 Deficiency in the Diabetes Prevention Program Outcomes Study.
  • The Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism.101(4): 1754–1761.10.
  • Wang K., Wei H., Zhang W. i wsp.
  • 2018): Severely low serum magnesium is associated with increased risks of positive anti‑thyroglobulin antibody and hypothyroidism: A cross‑sectional study.

Scientific Reports.8: 9904.

Jak zlagodzic skutki uboczne metforminy?

Możliwe skutki uboczne – Bardzo często pojawiają się zaburzenia żołądkowo-jelitowe takie, jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i utrata apetytu. Wymienione objawy najczęściej występują przy rozpoczynaniu leczenia. W większości przypadków ustępują samoistnie.

kwasicę mleczanową,pojedyncze przypadki zapalenia wątroby lub nieprawidłowych wyników badań jej czynności, które ustępują po zaprzestaniu leczenia metforminą,reakcje skórne takie, jak rumień, świąd skóry, pokrzywka,podczas długotrwałego stosowania – zmniejszenie wchłaniania witaminy B 12 i zmniejszenie jej stężenia w surowicy. Zaleca się rozważenie takiej etiologii u pacjentów, u których występuje niedokrwistość megaloblastyczna.

Dostrzeżenie u siebie niepokojących objawów powinno zostać skonsultowane z lekarzem. Oceni on nasilenie obserwowanych dolegliwości i podejmie decyzję odnośnie dalszego leczenia. Producent zaznacza, że monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii. Jednakże istnieje ryzyko jej wystąpienia przy łączeniu leku z innymi preparatami przeciwcukrzycowymi, jak insulina, repaglinid, pochodne sulfonylomocznika.

Co suplementować przy Metforminie?

Podstawowa suplementacja – W przypadku insulinooporności, podstawę suplementacji będą stanowić witamina D3, kwasy tłuszczowe Omega 3 oraz niekiedy probiotyki, magnez i witamina B12, A dopiero później warto wzbogacić suplementację np. o berberynę. Podstawowe składniki są niezwykle ważne dla naszego zdrowia z racji swojego szerokiego wpływu na nasz organizm, zaczynając od działania przeciwzapalnego, modulacji odpowiedzi układu odpornościowego, a kończąc na korzystnym wpływie na mikrobiotę jelitową.

  • Ponadto niektóre prace naukowe wskazują, że ich uzupełnienie może wywierać korzystny wpływ na regulację zaburzonej gospodarki węglowodanowo‑lipidowej, która występuje przy insulinooporności.
  • WITAMINA D3 Dieta nie jest idealnym sposobem na dostarczenie organizmowi witaminy D, ponieważ niewiele produktów spożywczych jest w nią z natury bogatych.

Zaledwie około 20% witaminy D pochodzi z naszej diety, a pozostałe 80% dostarcza nasza skóra poprzez syntezę witaminy D3 dzięki ekspozycji na słońce. Dlaczego zatem tak wielu Polaków zmaga się z jej niedoborami? Przyczyn tego stanu rzeczy może być kilka.

  • Jednym z nich jest fakt, że położenie geograficzne Polski sprawia, że tylko przez krótki okres w roku możemy przebywać na słońcu wystarczająco długo, aby organizm zdołał wytworzyć odpowiednią ilość tej witaminy.
  • Z kolei w słoneczne dni stosujemy filtry chroniące przed szkodliwym promieniowaniem UV, które stanowią przed nimi barierę, ale przy okazji zaburzają produkcję witaminy D3.

W grupie osób szczególnie narażonych na jej niedobór są także osoby otyłe, u których podskórna tkanka tłuszczowa może zaburzać syntezę i zmniejszać biodostępność witaminy D3. Z powyższych względów najczęściej nie dostarczamy organizmowi wystarczającej ilości witaminy D3 lub nie stwarzamy odpowiednich warunków do jej syntetyzowania.

  1. W takiej sytuacji konieczna jest suplementacja, ponieważ witamina ta jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu.
  2. Niektóre doniesienia naukowe mówią o tym, że niedostateczna podaż witaminy D3 może być wręcz jednym z czynników dokładających cegiełkę do przyspieszenia rozwoju insulinooporności,

Może to wynikać z jej potencjalnej roli w regulacji wydzielania insuliny oraz tego, że stężenie witaminy D w surowicy krwi koreluje z wartościami parametrów metabolicznych, w tym ze wskaźnikiem masy ciała (BMI), HOMA‑IR (tzw. wskaźnik insulinooporności), triglicerydami, cholesterolem frakcji HDL, cholesterolem frakcji LDL, cholesterolem całkowitym i hemoglobiną glikowaną (HbA1c),

  1. Dlatego przy insulinooporności szczególnie warto zadbać o jej dostateczną podaż, między innymi z racji jej działania przeciwzapalnego oraz ochronnego przed rozwojem chorób kardiometabolicznych (jak m.in.
  2. Cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze), na które osoby cierpiące na zaburzenia gospodarki węglowodanowej są szczególnie narażone.

Przed rozpoczęciem suplementacji warto wykonać badanie 25(OH)D3 i na jego podstawie ustalić porcję suplementu. Za optymalny poziom witaminy D w organizmie uznaje się 60‑70 ng/ml. Po trzech miesiącach od rozpoczęcia suplementacji należy ponownie oznaczyć 25(OH)D3, by móc określić jak zmienił się poziom witaminy D.

  • By wynik wyszedł miarodajny, przed wykonaniem badania należy odstawić suplementację witaminy D na 3‑7 dni.
  • OMEGA 3 Kwasy tłuszczowe Omega 3, w tym kwas eikozapentaenowy (EPA) i dokozaheksaenowy (DHA) należą do wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, które są niezbędne dla naszego zdrowia.
  • Badania naukowe dowodzą, że EPA i DHA zapewniają prawidłowe funkcjonowanie układu sercowo‑naczyniowego oraz zmniejszają nasilenie toczących się w organizmie stanów zapalnych, co jest szczególnie istotne dla osób zmagających się z insulinoopornością.

Mediatory zapalne są bowiem uznawane za czynniki zwiększające ryzyko rozwoju insulinooporności, cukrzycy typu 2 i chorób sercowo‑naczyniowych. Stan zapalny jest również związany z zespołem metabolicznym, który często jest następstwem niewyrównanej insulinooporności,

  • Insulinooporność w połączeniu z występującą w zespole metabolicznym dyslipidemią (nieprawidłowe stężenia lipidów i lipoprotein w osoczu krwi) stanowi większe ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 oraz chorób sercowo‑naczyniowych.
  • EPA i DHA oprócz działania przeciwzapalnego mogą wpływać także na zmniejszenie stężenia triglicerydów w osoczu, głównie w wyniku zmniejszania wydzielania wątrobowej lipoproteiny o bardzo małej gęstości (VLDL), co może przekładać się na poprawę profilu lipidowego i co za tym idzie, zmniejszenie ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 oraz chorób kardiometabolicznych,

Derosa i wsp. przeprowadzili trwające 18 miesięcy badanie, które obejmowało 281 osób z nadwagą lub otyłością i nieprawidłową glikemią na czczo lub nieprawidłową tolerancją glukozy.138 pacjentów zostało losowo przydzielonych do grupy suplementującej wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega‑3 (EPA i DHA) w ilości 1 g trzy razy dziennie, a 143 pacjentów do grupy placebo.

  • W grupie osób przyjmujących EPA i DHA zaobserwowano spadek glikemii i HOMA‑IR (tzw.
  • Wskaźnik insulinooporności) w porównaniu z wartością wyjściową i grupą placebo.
  • Poziom insuliny w osoczu na czczo obniżył się w grupie osób suplementujących omega‑3, a wzrósł w przypadku placebo.
  • Cholesterol HDL wzrósł po 18 miesiącach stosowania EPA i DHA, podczas gdy triglicerydy zmniejszyły się w porównaniu z wartościami wyjściowymi i placebo,

Źródło kwasów tłuszczowych omega‑3 stanowią głównie tłuste ryby morskie i owoce morza, z kolei Polska należy do krajów o ich niskim spożyciu, dlatego między innymi z tego względu zaleca się ich suplementację. PROBIOTYKI Niektóre doniesienia naukowe wskazują, że zmiany w mikrobiomie naszego przewodu pokarmowego, czyli tak zwana dysbioza jelitowa może przyczyniać się do progresji chorób metabolicznych, w tym stanu przedcukrzycowego i cukrzycy typu 2,

Podejściem do korzystnej modulacji mikroflory jelitowej jest stosowanie żywych szczepów bakterii (tzw. probiotyków), których przyjmowanie może wpływać na poprawę wrażliwości na insulinę, zmniejszenie markerów zapalnych, poprawę profilu lipidowego oraz zwiększenie kontroli nad stężeniem glukozy w surowicy krwi u osób otyłych, zmagających się z cukrzycą typu 2 lub z dyslipidemią,

Przed rozpoczęciem przyjmowania probiotyku w postaci suplementu diety warto poczytać o poszczególnych szczepach, aby dobrać produkt najlepiej pod swoje potrzeby. MAGNEZ I WITAMINA B12 (KOBALAMINA) W przypadku stosowania metforminy (leku zwiększającego wrażliwość tkanek na insulinę), może zachodzić konieczność suplementacji magnezu oraz witaminy B12, ponieważ jak wskazują publikacje naukowe, przyjmowanie jej może zwiększać ryzyko niedoboru tych składników,

Magnez jest niezbędnym kofaktorem licznych reakcji w naszym organizmie. Według prac naukowych na niedobory magnezu może cierpieć nawet 2,5‑15% populacji na świecie, Na jego niedobór może wpływać nie tylko przyjmowanie metforminy, ale także przewlekły stres, wzmożona aktywność fizyczna, czy nadużywanie alkoholu.

Sygnałem, który może świadczyć o jego niedostatecznej podaży mogą być skurcze w łydkach, czy drżenie powiek. Dlatego szczególnie warto go suplementować w chwilach większego stresu, natłoku pracy i oczywiście przy stwierdzonych w badaniach laboratoryjnych niedoborach.

  1. Niedobór magnezu można wykryć w badaniu krwi, sprawdzając zawartość magnezu w krwinkach czerwonych.
  2. W przypadku niedoboru witaminy B12, jedną z konsekwencji może być rozwój niedokrwistości megaloblastycznej, dlatego przy przewlekłym stosowaniu metforminy, warto co jakiś czas monitorować jej stężenie.

Do oceny wczesnego niedoboru witaminy B12 może służyć oznaczenie stężenia kwasu metylomalonowego w surowicy krwi. Jego podwyższony wynik może wskazywać na występowanie niedoboru kobalaminy. Wysycenie organizmu witaminą B12 można również ocenić oznaczając jej stężenie w surowicy krwi, jednak jest to mniej precyzyjna metoda.

Najlepiej jest dążyć do poziomu jak najbardziej zbliżonego do górnej granicy wartości referencyjnych określonych przez laboratorium. Niedobór witaminy B12 można również wykryć za pomocą wskaźnika zwanego homocysteiną. Jej podwyższone stężenie w surowicy krwi może świadczyć o niedoborze witamin z grupy B.

Niezależnie od tego jakie suplementy diety są stosowane przy insulinooporności, należy zachować około 2‑3 godzinną przerwę między przyjęciem leków. Należy również pamiętać, by nie popijać leków kawą, herbatą, sokiem, czy innym tego typu napojem. Wskazana jest wyłącznie czysta woda, najlepiej źródlana lub zwykła, przefiltrowana, ponieważ takie wody zawierają małą ilość składników mineralnych, które w większej ilości mogłyby wpłynąć na zmniejszenie wchłaniania leków. Autor Emilia Ptak Dietetyczka ze specjalnością dietetyki klinicznej oraz sportowej Ekspert żywienia, współautorka książki „Masz to we krwi. Morfologia, Hashimoto, cholesterol. Wyniki, diety, wskazówki”. Jedna z autorek składów suplementów Health Labs Care.

Ten artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady medycznej. Informacje zawarte w niniejszym dokumencie nie zastępują i nigdy nie powinny być traktowane jako profesjonalna porada medyczna. Źródła wiedzy 1. Szymczak‑Pajor I., Drzewoski J., Śliwińska A. (2020): The Molecular Mechanisms by Which Vitamin D Prevents Insulin Resistance and Associated Disorders.

International Journal of Molecular Sciences.21(18): 6644.2. Szymczak‑Pajor I., Śliwińska A. (2019): Analysis of Association between Vitamin D Deficiency and Insulin Resistance. Nutrients.11(4): 794.3. Rajkumar H., Mahmood N., Kumar M. i wsp. (2014): Effect of Probiotic (VSL#3) and Omega‑3 on Lipid Profile, Insulin Sensitivity, Inflammatory Markers, and Gut Colonization in Overweight Adults: A Randomized, Controlled Trial.

  • Mediators of Inflammation.2014: 348959.4.
  • Thota R.N., Acharya S.H., Garg M.L.
  • 2019): Curcumin and/or omega‑3 polyunsaturated fatty acids supplementation reduces insulin resistance and blood lipids in individuals with high risk of type 2 diabetes: a randomised controlled trial.
  • Lipids in Health and Disease.18: 31.5.

Derosa G., Cicero A., D’Angelo A. i wsp. (2016): Effects of n‑3 pufas on fasting plasma glucose and insulin resistance in patients with impaired fasting glucose or impaired glucose tolerance. BioFactors.42(3): 316‑22.6. Palacios T., Vitetta L., Coulson S.

  • I wsp. (2017): The effect of a novel probiotic on metabolic biomarkers in adults with prediabetes and recently diagnosed type 2 diabetes mellitus: study protocol for a randomized controlled trial.
  • Trials.18: 7.7.
  • Assaian N., Aminorroaya A., Feizi A. i wsp.
  • 2017): The effects of probiotic and synbiotic supplementation on metabolic syndrome indices in adults at risk of type 2 diabetes: study protocol for a randomized controlled trial.

Trials.18: 148.8. Bouras H., Roig S.R., Kurstjens S. i wsp. (2020): Metformin regulates TRPM6, a potential explanation for magnesium imbalance in type 2 diabetes patients. Canadian Journal of Physiology and Pharmacology.98(6): 400‑411.9. Aroda V.R., Edelstein S.L., Goldberg R.B.

  • I wsp. (2016): Long‑term Metformin Use and Vitamin B12 Deficiency in the Diabetes Prevention Program Outcomes Study.
  • The Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism.101(4): 1754–1761.10.
  • Wang K., Wei H., Zhang W. i wsp.
  • 2018): Severely low serum magnesium is associated with increased risks of positive anti‑thyroglobulin antibody and hypothyroidism: A cross‑sectional study.

Scientific Reports.8: 9904.

Co brac przy Metforminie?

Metformina – uniwersalny lek pierwszego wyboru – Jak uważa dr Sorli, metformina jest przepisywana wielu pacjentom od razu – bez zastanowienia – jako uniwersalny lek pierwszego rzutu w terapii cukrzycy typu 2. Dzieje się tak ze względu na wysoki profil bezpieczeństwa tego leku i jego przystępną cenę.

  1. Jednak jak podkreśla lekarz, ze względu na swoje działanie i właściwości nawet metformina nie jest odpowiednia dla każdego diabetyka, a jako przykład podał osoby nadwrażliwe na działanie insuliny lub mające problemy z przyswajaniem witaminy B12.
  2. Zgodnie z dotychczasowym schematem, jeżeli terapia metforminą nie przynosi oczekiwanych efektów lub nie może być stosowana, najczęściej wprowadzane są leki z grupy pochodnych sulfonylomocznika, które skutecznie obniżają poziom glukozy we krwi.

Jednak oprócz pozytywnych efektów leki te wywołują wiele działań niepożądanych, głównie przyrost masy ciała – bardzo niekorzystny w przypadku często już otyłych pacjentów z cukrzycą typu 2., oraz częste hipoglikemie stanowiące zagrożenie dla życia pacjenta.

Czy przy Metforminie trzeba brac probiotyk?

Probiotyki na tolerancję – W pierwszym badaniu z udziałem probiotyków zastosowano jeden szczep: Bifidobacterium bifidum G9-1. Do udziału w badaniu zaproszono 30 osób, u których metformina powodowała biegunkę albo zaparcia. Pacjenci stosowali probiotyk 10 tygodni, ale sprawdzono ich stan zdrowia również po 2 tygodniach od odstawienia suplementu.

Co się okazało? Pacjenci doświadczali mniej dolegliwości po przebytej probiotykoterapii. Najnowszą pracę przygotował polski zespół pod kierownictwem dr hab.n. med. Katarzyny Nabrdalik. Do testów użyto probiotyku wieloszczepowego Sanprobi Barrier. To badanie zostało docenione jeszcze przed rozpoczęciem – za projekt i jego koncepcję pani doktor otrzymała nagrodę Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego.

W badaniu wzięło udział 37 osób z cukrzycą stosujących metforminę, ale jej nietolerujących – przyjmowali maksymalnie 1500 mg/dobę. Pacjenci byli sami dla siebie kontrolą, co w praktyce oznaczało, że naprzemiennie stosowali probiotyk i go odstawiali. A jakie były wyniki? Obiecujące! Podczas brania probiotyku zdecydowanie zmniejszały się ich dolegliwości.

    1. Stosunkowo nową gałęzią nauki jest farmakomikrobiomika, która bada interakcje między mikrobiotą jelitową a lekami. Interakcje te można rozpatrywać w trzech kategoriach:
      1. wpływu mikrobioty na skuteczność leków,
      2. wpływu leków na kompozycję mikrobioty,
      3. poszukiwanie terapii leczniczych opartych na mikrobiocie.
    2. Współczesne rekomendacje sugerują, że metformina powinna być lekiem pierwszego rzutu dla osób z cukrzycą typu 2 i insulinoopornością. Jednak jej losy są burzliwe – lekarze i naukowcy często zmieniali zdanie co do jej przeznaczenia.
    3. Głównym miejscem działania mikrobioty jest jelito. To dlatego jej skuteczność zależy również od bakterii zamieszkujących przewód pokarmowy.
    4. Aż 20% przyjmujących metforminę cierpi na jej nietolerancję. Z tego powodu nie mogą przyjmować dawki optymalnej, czyli 2000 mg/dobę. Jednym z objawów nietolerancji są dolegliwości żołądkowo-jelitowe.

Aby poprawić tolerancję metforminy i złagodzić skutki uboczne jej stosowania, wprowadza się do terapii probiotyki. W polskim badaniu z udziałem Sanprobi Barrier zauważono, że przyjmowanie probiotyku zmniejsza dolegliwości ze strony układu pokarmowego.

Literatura:

  1. Skonieczna-Żydecka K., Mruk-Mazurkiewicz H., Metformina a mikrobiota, czyli o farmakomikrobiomice słów kilka, dostęp: https://diabetologia.mp.pl/dieta/290255,metformina-a-mikrobiota-czyli-o-farmakomikrobiomice-slow-kilka
  2. Maier L. et al., Extensive impact of non-antibiotic drugs on human gut bacteria, Nature volume 555, pages 623–628 (2018).
  3. Elbere I. et al., Association of metformin administration with gut microbiome dysbiosis in healthy volunteers, PLoS One.2018 Sep 27;13(9):e0204317. doi: 10.1371/journal.pone.0204317. eCollection 2018.
  4. Hashimoto Y. et al., Effect of probiotics, Bifidobacterium bifidum G9-1, on gastrointestinal symptoms in patients with type 2 diabetes mellitus: study protocol for open-label, single-arm, exploratory research trial (Big STAR study), J Clin Biochem Nutr.2020 Nov;67(3):223-227. doi: 10.3164/jcbn.20-100. Epub 2020 Sep 30.
  5. Nabrdalik K. et al, Probiotics in Metformin Intolerant Patients With Type 2 Diabetes, dostęp: https://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT04089280

Artykuł sponsorowany